Στο σαλόνι του BookSitting: O συγγραφέας Μανώλης Ανδριωτάκης

Το BookSitting μίλησε με τον Μανώλη Ανδριωτάκη, με αφορμή την έκδοση του πρώτου μυθιστορήματός του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Γνωρίζαμε τον Μανώλη Ανδριωτάκη από τα άρθρα του σε περιοδικά και εφημερίδες, από τα ποιήματα και τα μικρά πεζά του, αλλά και από το GarageBOOKS, την εκπομπή για το βιβλίο που «βγαίνει στον διαδικτυακό αέρα» από το γκαράζ του. Πρόσφατα όμως γνωρίσαμε και μια ακόμη ιδιότητά του: του μυθιστοριογράφου. Με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα, «Η μεγάλη εικόνα», μιλήσαμε μαζί του, μεταξύ άλλων, για την ενηλικίωση, την έμπνευση, τη φυγή και τις αναζητήσεις.

andriotakis

Πώς προέκυψε ο τίτλος «Η μεγάλη εικόνα»; 

O τίτλος εργασίας ήταν «42». Καθώς το προηγούμενο βιβλίο μου ήταν το «33», είπα να μην συνεχίσω με τους αριθμούς και να αναζητήσω πιο σύνθετους τίτλους. Καθώς αποστασιοποιούμουν από το κείμενο συνειδητοποίησα ότι η όλη κατασκευή μού αποκάλυπτε μια μεγάλη εικόνα, που δεν μπορούσα να δω όταν κοιτούσα από κοντά την καθεμιά ιστορία ξεχωριστά. Ξαφνικά, ο τίτλος έγινε παραπάνω από προφανής.

Τι είναι τελικά η μεγάλη εικόνα; Είναι διαφορετική για τον καθένα μας;

Υπάρχουν πολλές μεγάλες εικόνες. Στο βιβλίο γράφω για τη μεγάλη εικόνα της μετατροπής ενός νέου ανθρώπου σε συγγραφέα, για τη μεγάλη εικόνα μιας ζωής. Υπάρχει η μεγάλη εικόνα της ζωής του καθενός, η μεγάλη εικόνα των συνθηκών, η μεγάλη εικόνα του χρόνου, του χώρου. Το όμορφο είναι ότι αυτή μεταβάλλεται διαρκώς.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο μυθιστόρημά σας;

Ο συγγραφέας είναι το χωράφι, όπου σπέρνονται οι εμπειρίες, οι γνώσεις, οι ιστορίες που θα καρποφορήσουν και θα δώσουν έργα. Αν ήθελα να κυριαρχούν οι εμπειρίες μου θα έγραφα αυτοβιογραφία. Η «μεγάλη εικόνα» όμως είναι μυθιστόρημα.

Από την αρχή, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου σας, ο Γιώργος Μοσχονάς, έχει την τάση να αναζητά. Περιπλανιέται, δοκιμάζει για να δει τι είναι αυτό που του αρέσει περισσότερο. Πιστεύετε ότι σταματά ποτέ η ανάγκη για αναζήτηση;  

Υπάρχουν εποχές στη ζωή του ανθρώπου που είναι πιο πρόσφορες στη δοκιμή και τον πειρασμό απ’ ό,τι άλλες. Συνήθως οι εποχές αυτές συμπυκνώνονται σε νεαρές ηλικίες. Αλλά ο άνθρωπος που ερευνά, δεν σταματά ποτέ να πειραματίζεται και να δοκιμάζει. Είναι κάτι ζωογόνο αυτό. Ένας λόγος ύπαρξης δηλαδή.

Ο Μοσχονάς έχει την τάση να φεύγει. Τι νομίζετε ότι προκαλεί αυτή την ανάγκη σε κάποιον; Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν;

Όταν μιλώ για τη φυγή και την εξαφάνιση, το κάνω για να φωτίσω την επιστροφή και την εμφάνιση. Με ενδιαφέρει πολύ η εμφάνιση κι η επανεμφάνιση, η πρωτοβουλία, η τόλμη να φεύγεις από έναν παλιό εαυτό και να επιστρέφεις σε έναν καινούργιο. Όπως κάθε τέλος είναι και μια αρχή, έτσι και μια φυγή είναι μια επιστροφή.

Στο μυθιστόρημά σας παρακολουθούμε την σταδιακή «ενηλικίωση» του ήρωα. Πότε ενηλικιώνεται κανείς; Πώς το καταλαβαίνει; Για τον Μοσχονά τι έδρασε καταλυτικά ώστε να «ενηλικιωθεί»;

Ο Μοσχονάς ενηλικιώνεται μέσω της υπέρβασης των εμποδίων. Αυτά τον οδηγούν στην αυτογνωσία. Το ίδιο συμβαίνει με όλους. Ενηλικιωνόμαστε όταν αποφασίζουμε να υπερβούμε τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά μας κι αναλαμβάνουμε την ευθύνη να υπάρξουμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο.

Τι εμποδίζει, κατά τη γνώμη σας, την ενηλικίωση και τι την διευκολύνει;

Η θαλπωρή της ανωριμότητας, το βόλεμα της αδράνειας, ο φόβος της ευθύνης, είναι στοιχεία που καθυστερούν την ενηλικίωση. Αντίθετα, η τόλμη να μπεις στη θάλασσα και να κολυμπήσεις, να σταθείς απέναντι στον καθρέφτη και να κοιτάξεις άφοβα τον εαυτό σου, η υπομονή κι η επιμονή, είναι ενέργειες που μπορούν να βοηθήσουν στην ενηλικίωσή σου.

«Ενηλικιωνόμαστε όταν αποφασίζουμε να υπερβούμε τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά μας κι αναλαμβάνουμε την ευθύνη να υπάρξουμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο.»

Τα προηγούμενα λογοτεχνικά κείμενα που έχετε δημοσιεύσει ήταν, αν δεν κάνω λάθος, μικρότερης φόρμας. Τώρα που έχετε γράψει και τα δύο, τι προτιμάτε; Μυθιστόρημα ή μικρά πεζά; 

Έχω δημοσιεύσει κυρίως δοκίμια. Τα λογοτεχνικά μου κείμενα μέχρι τώρα ήταν κυρίως ποιήματα και μικρά πεζά. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να δοκιμάζω πολλά είδη. Τελευταία ωστόσο με έλκει περισσότερο το μυθιστόρημα.

Από τι εμπνέεστε;

Με εμπνέουν εικόνες, σκόρπιες φράσεις, τοπία, άνθρωποι, καταστάσεις. Με εμπνέει ό,τι διαθέτει ζωή, δηλαδή ακόμα κι ένα νεκροταφείο.

Ετοιμάζετε ήδη το επόμενο βιβλίο σας; Ποια είναι τα συγγραφικά σχέδιά σας;

Γράφω ένα καινούργιο μυθιστόρημα. Είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία που απαιτεί καλό σχέδιο, πειθαρχία και διαρκή εγρήγορση. Γι’ αυτό σας αφήνω τώρα, προκειμένου να επιστρέψω στη δουλειά!


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα 

megali eikona newΟ Μανώλης Ανδριωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Έχει σπουδάσει κινηματογράφο, αλλά έχει εργαστεί επί σειρά ετών στο χώρο του βιβλίου. Συγγραφικές του δουλειές έχουν βραβευθεί.

Είναι εθισμένος στις αφηγήσεις. Τα τελευταία 15 χρόνια αρθρογραφεί, δημοσιεύει βιβλία, γυρίζει ταινίες, ζωγραφίζει και υλοποιεί σχέδια. «Η μεγάλη εικόνα» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Νέες κυκλοφορίες: «Απόδραση» της Αlice Munro

Οκτώ διηγήματα της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Alice Munro, μιας από τις σημαντικότερες εν ζωή συγγραφείς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με τίτλο «Απόδραση»

Μια αριστουργηματική συλλογή ιστοριών της Alice Munro με θέμα την αγάπη καθώς και τις άπειρες προδοσίες και τις αναπάντεχες εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει.

alice munro απόδρασηΧάρη στη δύναμη της γραφής της, οι ήρωές της –γυναίκες όλων των ηλικιών, οι φίλοι τους, οι εραστές, οι γονείς και τα παιδιά τους– αποκτούν σάρκα και οστά, γίνονται εντελώς αναγνωρίσιμοι, σαν να ζούσαν δίπλα μας, και σφραγίζουν με την αλήθεια τους τον αναγνώστη.

«Όταν διαβάζω Munro μπαίνω σ’ αυτή την κατάσταση στοχασμού, όπου σκέφτομαι τη δική μου ζωή: τις αποφάσεις που πήρα, τα πράγματα που έκανα και που δεν έκανα, το είδος του ανθρώπου που είμαι, την προοπτική του θανάτου. Ανήκει σ’ εκείνη τη χούφτα συγγραφέων τους οποίους έχω στο μυαλό μου όταν λέω ότι η πεζογραφία είναι η θρησκεία μου. Γιατί όσο είμαι βυθισμένος σε ένα διήγημα της Μunro, αποδίδω σε έναν απολύτως φανταστικό ήρωα τον ευλαβικό σεβασμό και το ήρεμο, βαθύ ενδιαφέρον που αποδίδω στον εαυτό μου, στις καλύτερες στιγμές μου ως ανθρώπινου όντος».

Από την εισαγωγή του Jonathan Franzen


Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Alice Munro (Άλις Μονρό, 1931) μεγάλωσε στο Οντάριο του Καναδά. Έχει εκδώσει κυρίως συλλογές διηγημάτων. Έχει διακριθεί τρεις φορές με την υψηλότερη λογοτεχνική διάκριση στον Καναδά, το Governor General’s Literature Award. Έχει επίσης βραβευτεί από την Ένωση Κριτικών ΗΠΑ κι έχει λάβει το βραβείο Rea για τη συνολική προσφορά της στο διήγημα. Το 2009 της απονεμήθηκε το Man Booker International, για το οποίο ήταν ξανά υποψήφια και το 2007. Το βραβείο απονέμεται κάθε δύο χρόνια σε έναν συγγραφέα εν ζωή που εκδίδει τα έργα του στην αγγλική γλώσσα.

Η Άλις Μονρό είναι από τις πιο γνωστές και σημαντικές διηγηματογράφους παγκοσμίως, και η κριτική επιτροπή του βραβείου χαρακτηριστικά αναφέρει: «Με κάθε διήγημά της η Μονρό καταφέρνει να φτάσει το βάθος και την ακρίβεια που οι περισσότεροι μυθιστοριογράφοι πετυχαίνουν με το σύνολο του έργου τους. Διαβάζοντας τη Μονρό μαθαίνεις πάντα κάτι που δεν είχες ποτέ σκεφτεί». Το 2013 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της «Πάρα πολλή ευτυχία», «Μ’ αγαπάει δεν μ’ αγαπάει» και «Ακριβή μου ζωή».

Info: Απόδραση, συγγραφέας: Alice Munro, μετάφραση: Σοφία Σκουλικάρη, εκδόσεις Μεταίχμιο, σελ. 408, τιμή: 16,60€’

Νέες κυκλοφορίες: «Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια» της Αλκυόνης Παπαδάκη

Το νέο βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καλέντη, φέρνει τα χελιδόνια λίγο πριν την άνοιξη!

15 XELIDONIA_final.inddΗ νεαρή Ολάνθη προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια κοινωνία αντιθέσεων, εκεί όπου η σκληρότητα στέκεται δίπλα στη φιλευσπλαχνία, το γέλιο έρχεται μαζί με το δάκρυ, το μίσος φωλιάζει πλάι στην αγάπη. Κουβαλώντας ένα παρελθόν που ακόμη και η ίδια αγνοεί και με μοναδικό στήριγμά της τη φίλη της Μαλαματένια, ζει και ελπίζει σε έναν κόσμο γεμάτο δεινά.

Πολυάριθμα πρόσωπα και ζωές που διασταυρώνονται δημιουργούν μια συνεχή αλληλουχία αφηγήσεων. Ο κάθε ήρωας εξομολογείται τη δική του ιστορία, αλλά και τη δική του εκδοχή που διαφοροποιεί τα γενόμενα, συνθέτοντας ένα μυθιστόρημα που καθρεφτίζει έναν ολόκληρο κόσμο που ζει και ενεργεί σε μια εποχή σε βαθιά αξιακή κρίση.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη, στο νέο μυθιστόρημά της, με επίγνωση αλλά και με τη σοφία της συγκατάβασης, ξεδιπλώνει τους ήρωες και το πεπρωμένο τους σαν το μίτο της Αριάδνης για να μας οδηγήσει σε μια φωτεινή διέξοδο, θυμίζοντάς μας ενθαρρυντικά πως θα ξανάρθουν τα χελιδόνια.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η  Αλκυόνη Παπαδάκη  γεννήθηκε στο Νιο Χωριό, κοντά στα Χανιά. Αφού αποφοίτησε από τη Γαλλική Σχολή, ήρθε στην Αθήνα με το όνειρο να αλλάξει τον κόσμο. Με την εμφάνισή της στη λογοτεχνία απέκτησε γρήγορα το δικό της αναγνωστικό κοινό, το οποίο την ακολουθεί πιστά σε όλη τη συγγραφική πορεία της. Τα έργα της, τα οποία ανήκουν  στη σύγχρονη μυθιστορία, διακρίνονται για την προσωπική, λυρική γραφή της. Κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Καλέντη.

Info: Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια, συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη, εκδόσεις Καλέντη, σελ. 384, τιμή: 15,00€.

Διαβάσαμε: «Η κόκκινη Μαρία» του Κυριάκου Αθανασιάδη

Το BookSitting διάβασε την Κόκκινη Μαρία του Κυριάκου Αθανασιάδη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, και γράφει την άποψή του. 

Γράφει η Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

i kookini mariaΜια συναρπαστική μυθοπλασία που κινείται ευέλικτα ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην ονειρική αχλύ, χαρακτηρίζει την Κόκκινη Μαρία, το πιο πρόσφατο βιβλίο του Κυριάκου Αθανασιάδη, με βασικούς ήρωες τον Άρη και τον πατέρα του, τη μικρή Ζένια και τη μητέρα της, Μαγκνταλίνα.

Όλα ξεκινούν όταν ο Άρης βλέπει τη Ζένια στα φανάρια κάποιου δρόμου. Ώρες μετά δυσκολεύεται να την βγάλει από τη σκέψη του και πείθει τον πατέρα του να την καλέσουν σπίτι τους για φαγητό. Εκείνη δέχεται και τους ακολουθεί.

Κι ύστερα, αρχίζει η περιπέτεια. Οι εικόνες αλλάζουν γρήγορα, με κινηματογραφική ταχύτητα. Το βιβλίο του Κυριάκου Αθανασιάδη θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια περιπετειώδης ταινία, όπου η δράση εμπλέκεται με την ρομαντική αγάπη, η τόλμη με την τρυφερότητα και η ψυχική ευγένεια με τον βόρβορο του υπονόμου.

Ο αναγνώστης διαπιστώνει έκπληκτος ότι παράλληλα με έναν κόσμο που μοιάζει με τον δικό του,  στον υπόνομο υπάρχει και ένας άλλος, με διαφορετικούς κανόνες, που δραστηριοποιείται κυρίως όταν πέφτει το σκοτάδι. Εδώ, στο Νησί, όπως το ονομάζει ο συγγραφέας, η βία, ο φόβος και η κακομεταχείριση από αυτούς που είναι – ή παριστάνουν- τους δυνατούς εντάσσονται στην καθημερινότητα. Ένας παράλληλος, μυθικός κόσμος που μου έφερε στο νου τη Χώρα του Ποτέ, του Πήτερ Παν, μόνο που εδώ, στο Νησί, δεν κυριαρχεί η χαρά και η διασκέδαση, αλλά ο πόνος και η βία. 

Οι αλληγορικές ιστορίες και οι έντονοι συμβολισμοί που μεταχειρίζεται ο Κυριάκος Αθανασιάδης αφυπνίζουν τον αναγνώστη. Ο χειμαρρώδης τρόπος γραφής ζωντανεύει τη φωνή του συγγραφέα, τόσο που νιώθεις σαν να τον ακούς να αφηγείται ο ίδιος την ιστορία του, χωρίς ανάσα, πότε με μια ήπια ταραχή και πότε με γλυκύτητα. Αν δεν τελειώσεις το βιβλίο, δύσκολα το αφήνεις από τα χέρια σου. Δεν το επιτρέπει η ενδιαφέρουσα πλοκή.

Info: Η κόκκινη Μαρία, συγγραφέας: Κυριάκος Αθανασιάδης, εκδόσεις Διόπτρα, Νοέμβριος 2014, σελ. 192, τιμή: 12,20€. 

Νέες κυκλοφορίες: «Άλμπερτ Αϊνστάιν: 85 μαθήματα ατομικής σοφίας για σχετικά δύσκολα προβλήματα»

Μετά τον Νίτσε, τον Όσκαρ Ουάιλντ και άλλους κορυφαίους της παγκόσμιας διανόησης, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας, Άλλαν Πέρσυ, επανέρχεται με ένα ακόμα βιβλίο, καταγράφοντας, αυτή τη φορά, τη σοφία του Αϊνστάιν. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. 

Albert EinsteinΔεν υπάρχει αμφιβολία, η μορφή του Άλμπερτ Αϊνστάιν έχει ξεπεράσει τα όρια του χώρου της επιστήμης και έχει γίνει παγκόσμιο σύμβολο του σύγχρονου κόσμου, του οποίου η αναγνωρισιμότητα συγκρίνεται μόνο με τους σταρ-μύθους του Χόλλυγουντ.

Και όχι μόνο για το ιδιόρρυθμο χτένισμά του ή για το ότι κέρδισε ένα βραβείο Νόμπελ, ούτε καν για το ότι είναι πατέρας της θεωρίας της σχετικότητας.

Πέρα από το ότι έφερε επανάσταση στη φυσική, ο Αϊνστάιν υπήρξε ένθερμος υπερασπιστής της ειρήνης και λαμπρός στοχαστής πάνω στην τέχνη της ζωής. Ο Άλλαν Πέρσυ συγκεντρώνει εδώ 85 μεγάλες σκέψεις της μεγαλοφυΐας αυτής και τις μεταφέρει σε έμπρακτες καταστάσεις της καθημερινότητας.

Info: Άλμπερτ Αϊνστάιν: 85 μαθήματα ατομικής σοφίας για σχετικά δύσκολα προβλήματα, συγγραφέας: Άλλαν Πέρσυ, μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα, εκδόσεις Πατάκη, σελ. 256, τιμή: 12,90€.

Το BookSitting προτείνει: Η ατζέντα της εβδομάδας

Αφιερώματα, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, εικαστικές εκθέσεις, χοροθέατρο, οπερέτα αλλά και αποκριάτικο πάρτι ανάμεσα στις προτάσεις του BookSitting γι’ αυτή την εβδομάδα. 

faethon

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

Αφιέρωμα στον Μποστ στον Πολυχώρο Μεταίχμιο στις 7μμ.

Με αφορμή την έκδοση της «Φαύστας» οι εκδόσεις Μεταίχμιο διοργανώνουν συνάντηση – αφιέρωμα στον Μποστ. Θα μιλήσουν ο σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγεωργίου, ο γελοιογράφος Στάθης Σταυρόπουλος και ο γιος του Μποστ, Κώστας Μποσταντζόγλου (γραφίστας).

Info: Πολυχώρος Μεταίχμιο (Ιπποκράτους 118, Αθήνα).

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015

Συζήτηση: «Συγγραφείς και εξουσία στον 20ο και 21ο αιώνα, διλήμματα και προκλήσεις, νίκες και ήττες, αλήθειες και ψέματα» στο Public στις 7μμ.

Οκτώ από τους πιο γνωστούς Έλληνες συγγραφείς και ένας ζωγράφος και βουλευτής, ο Δημήτρης Σεβαστάκης, συζητούν με θέμα «Συγγραφείς και εξουσία στον 20ό και τον 21ο αιώνα, διλήμματα και προκλήσεις, νίκες και ήττες, αλήθειες και ψέματα». Τη συζήτηση διευθύνει η Μικέλα Χαρτουλάρη.

Info: Βιβλιοπωλείο Public (Σύνταγμα).

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015

Εικαστική έκθεση: «Ο Δημήτρης Μυταράς και οι συνεργάτες του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών», στο Μουσείο Μπενάκη. 

mytaras benakiΗ έκθεση με τίτλο «Ο Δημήτρης Μυταράς και οι συνεργάτες του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών» αφιερώνεται στον Δάσκαλο και Ακαδημαϊκό Δημήτρη Μυταρά, ο οποίος τίμησε με την παρουσία του τόσο την εικαστική ζωή σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, όσο και την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ως Καθηγητής από το 1975 έως το 2001, έχοντας την διεύθυνση αρχικά του Προκαταρκτικού Εργαστηρίου και στη συνέχεια του Α’ Εργαστηρίου Ζωγραφικής.

Info: Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα). Διάρκεια έκθεσης: Μέχρι 8 Μαρτίου. Είσοδος: 5€, 2€.

Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015

Performance: «Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης» του Μανώλη Τσίπου, στο Bios, στις 8:30μμ.

Νεκρή-Φύση-2Ένα πολυφωνικό μπαρόκ κείμενο του Μανώλη Τσίπου (που συμμετείχε πέρσι στο Φεστιβάλ της Αβινιόν) με τίτλο «Νεκρή φύση. Προς δόξα της πόλης» παρουσιάζει η ομάδα Nova Melancholia, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα. Ένα κείμενο που σταδιακά συνθέτει μπροστά μας ένα γυμνό, διεστραμμένο, ανοχύρωτο σώμα: το σώμα της πόλης. Το σώμα αυτό συλλαμβάνεται κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας μετάλλαξης, μιας ανοίκειας τελετουργίας μεταβολής, όπου όλες οι κατευθύνσεις μοιάζουν ανοιχτές.

Info: Bios (Πειραιώς 84, Αθήνα). Παραστάσεις: Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, από 19 Φεβρουαρίου ως 1η Μαρτίου (εκτός Πέμπτης 26 Φεβρουαρίου), στις 8:30μμ. Εισιτήριο: 10€.

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015

Μουσική: «Musica Insolita» με τους Σπύρο Παν και Γιώργο Κατσάνο, στην Παιώνια, στις 9:30μμ.

Στο βοτανοπωλείο Παιώνια συνεχίζει τις εμφανίσεις του τις Παρασκευές του Φεβρουαρίου ο μουσικός του handpan Σπύρος Παν μαζί με τον πολυοργανίστα Γιώργο Κατσάνο στη «Musica Insolita». Συμμετέχει η Νάντια Καβουλάκου.

Info: Βοτανοπωλείο Παιώνια (Αμφικτύονος 12 & Πουλοπούλου, Θησείο). Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά. 

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

Αποκριάτικο πάρτι στην Κιμωλία, στις 10:30μμ.

Η Κιμωλία αποχαιρετά τις Απόκριες με ένα μασκέ πάρτι. Οι μουσικές προβλέπονται χορευτικές, παλιές και νέες, για όλα τα γούστα. Θέμα δεν υπάρχει. Όπως λένε οι διοργανωτές: «Ντυθείτε ό,τι σας κατέβει». Αρκεί να έχετε κέφι, Κι αν δεν έχετε, θα το βρείτε εκεί!

Info: Κιμωλία art cafe (Υπερείδου 5, Αθήνα).

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Θέατρο: «Φαέθων» του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, στις 9μμ.

Η παράσταση παρακολουθεί τον φυσικό χρόνο μιας νύχτας αυτής της οικογένειας – που εκτείνεται σε όλους τους χώρους του θεάτρου. Ο «Φαέθων» είναι ένα έργο για την πράξη. Μία παραβολή για την πάλη του ανθρώπου με το θείο και την ζωτική ανάγκη της αντίδρασης στην όποια άνωθεν επιβολή. Εδώ ο ήρωάς μας, Χάμνετ Λομ (Xάμνετ ο Άνθρωπος) εφαρμόζει τη χριστιανική πίστη του με τέτοιον τρόπο ώστε οι κανόνες της πίστης αυτής διασύρονται και καταργούνται από την ίδια την εφαρμογή τους.

Info: Θέατρο της Οδού Κυκλάδων (Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη). Παραστάσεις: Από 19 Φεβρουαρίου, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 9μμ, Κυριακή στις 7μμ. Εισιτήρια: 16€, 13€ (μειωμένο), 5€ (ΣΕΗ και άνεργοι). 

Συνεχίζονται με επιτυχία:

Οπερέτα: «Ωραία Ελένη» στο Θέατρο Όλβιο, στις 7:30μμ.

oraia eleniΜετά την επιτυχή ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου των παραστάσεων και τη θερμή ανταπόκριση του κοινού και των κριτικών, η κωμική όπερα Ωραία Ελένη του J. Offenbach συνεχίζει τις παραστάσεις τα Σαββατοκύριακα με μια αξιόλογη ομάδα ηθοποιών και τραγουδιστών, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Παναγιώτη Αδάμ.

Info: Θέατρο OLVIO (Ιερά Οδός 67& Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ. 210 34141180). Παραστάσεις κάθε Σάββατο και την Κυριακή 1η Μαρτίου, στις 7:30μμ. Εισιτήρια: 15€, 10€ (μειωμένο), προπώληση: 12€, 8€ (μειωμένο).


Χοροθεατρική παράσταση: «Το Τρελόσπιτο» του Παύλου Κουρτίδη, στο Θέατρο ΠΚ, στις 9:30μμ.

trelospito 2Η νέα χοροθεατρική δημιουργία του Παύλου Κουρτίδη, βασισμένη σε αληθινή ιστορία, με βασικό θεματικό άξονα την ψυχική ασθένεια. Η εικόνα, η κίνηση των σωμάτων, ο λόγος και η μουσική συνεργούν στον επαναπροσδιορισμό της έννοιας της ευτυχίας, δρώντας τελικά παρηγορητικά και ανακουφιστικά. (Διαβάστε κριτική παρουσίαση από το BookSitting).

Info: Θέατρο ΠΚ (Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Νέος Κόσμος, τηλ. 210 9011677). Παραστάσεις κάθε Σάββατο και Κυριακή, στις 9:30μμ. Εισιτήρια: 13€, 10€ (μειωμένο).

Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Λίλα Κονομάρα

Το BookSitting μίλησε με την συγγραφέα Λίλα Κονομάρα, με αφορμή το τελευταίο βιβλίο της «Οι ανησυχίες του γεωμέτρη», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Δυο χρόνια περίπου μετά «Το δείπνο» (Κέδρος), η Λίλα Κονομάρα επέστρεψε με το βιβλίο «Οι ανησυχίες του γεωμέτρη» (Κέδρος), μια συλλογή 12 αλληγορικών διηγημάτων που εκτείνονται χρονικά από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας και διαπνέονται από την ίδια κεντρική ιδέα. (Διαβάστε την κριτική παρουσίαση του βιβλίου από το BookSitting).

konomara1

Πώς προέκυψε ο τίτλος «Οι ανησυχίες του γεωμέτρη»;

Η έννοια του γεωμέτρη έχει διττή σημασία στο βιβλίο. Γεωμέτρης είναι ο καθένας από μας, με την έννοια ότι αρχιτεκτονεί το δικό του χώρο και κινείται μέσα σ’ αυτόν. Γεωμέτρης είναι ταυτόχρονα και ο συγγραφέας καθώς οικοδομεί με τους ήρωές του το δικό του σύμπαν.

Σε καθένα από τα διήγηματά σας χρησιμοποιείτε διαφορετικό ύφος, ανάλογα με το θέμα που πραγματεύεστε. Πόσο εύκολο είναι αυτό και γιατί το έχετε επιλέξει; 

Νομίζω ότι ύφος και περιεχόμενο είναι αδιαχώριστες έννοιες. Ο τρόπος γραφής εξαρτάται άμεσα από το θέμα και στόχος του είναι να το εξυπηρετήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν ξέρω αν αυτό είναι εύκολο, υποθέτω πως όσο ωριμάζεις σαν συγγραφέας τα εκφραστικά σου μέσα βελτιώνονται. Οι επιλογές πάντως δεν είναι ποτέ τυχαίες, σ’ αυτό το βιβλίο δε και για έναν επιπλέον λόγο. Επιχείρησα να δείξω πώς ορισμένα θέματα επανέρχονται από την αρχαιότητα έως σήμερα και πώς η γλώσσα ακολουθεί την πορεία τους μέσα από τις δικές της εξελίξεις. Από τις δημηγορίες του Θουκυδίδη, όπου ο λόγος είναι συνεκτικός φτάνουμε στον κατακερματισμένο λόγο του σήμερα, στο τελευταίο διήγημα της συλλογής. Η γλώσσα καθρεφτίζει την εποχή της, η γλώσσα είναι η εποχή της.

Πιστεύετε ότι η γλώσσα πλάθει την πραγματικότητα; 

Σύμφωνα με τον Βιτγκενστάιν, «τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Όσα ξέρω είναι αυτά για τα οποία έχω λέξεις». Οι άνθρωποι πιστεύουν στην ικανότητα της γλώσσας να πλάσει την πραγματικότητα αφού πολλές φορές αποφεύγουν να ονοματίσουν διάφορα πράγματα φοβούμενοι ότι έτσι τους δίνουν υπόσταση, όπως για παράδειγμα τις αρρώστιες. Για έναν συγγραφέα, αυτό ισχύει κατ’ εξοχήν αφού η γλώσσα είναι το εργαλείο του.

Η γραφή σας είναι συμπυκνωμένη αλλά και έντονα περιγραφική, συγκεκριμένη αλλά και αόριστη, λιτή και ταυτόχρονα περίπλοκη. Με λίγες μόνο λέξεις κατορθώνετε να σχηματίσετε δυνατές εικόνες στη φαντασία του αναγνώστη. Είναι αυτή μια από τις αρετές του λογοτέχνη; Και ποιες είναι οι άλλες; 

Αν ο τρόπος γραφής είναι πειστικός και αποδίδει το θέμα ναι, ειδεμή μιλάμε για λεξιλαγνεία. Πρέπει να έχεις και κάτι να πεις, δεν αρκεί να χειρίζεσαι με άνεση τη γλώσσα. Τα μεγάλα βιβλία καταπιάνονται με σημαντικά ζητήματα που απασχολούσαν ανέκαθεν τον άνθρωπο. Δεν είναι προσωπικές καταγραφές εν είδει εφηβικού ημερολογίου ούτε απλώς μια πιστή αναπαραγωγή της πραγματικότητας, αλλά μιλούν γι’ αυτό που βρίσκεται πέρα απ’ αυτήν, για την ουσία των πραγμάτων.

«Από τις δημηγορίες του Θουκυδίδη, όπου ο λόγος είναι συνεκτικός φτάνουμε στον κατακερματισμένο λόγο του σήμερα, στο τελευταίο διήγημα της συλλογής. Η γλώσσα καθρεφτίζει την εποχή της, η γλώσσα είναι η εποχή της.»

Αναφέρεστε συχνά σε ιστορικά γεγονότα αλλά και σε στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας. Αποτελούν πηγή έμπνευσης για εσάς; Τι άλλο σας εμπνέει;

Η ελληνική ιστορία και μυθολογία αποτελούν ουσιαστική πηγή έμπνευσης για μένα αφού είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχω μεγαλώσει και η παιδεία που έχω λάβει. Κάποια παιδικά χρόνια που έζησα στην επαρχία, συνιστούν αληθινό πλούτο για μένα, πλούτο εικόνων και εμπειριών σε σχέση με τη φύση αλλά και ασύλληπτο γλωσσικό πλούτο. Από κει και πέρα, με εμπνέουν πολλά άλλα πράγματα, σε κάθε βιβλίο διαφορετικά, αυτό μάλλον σχετίζεται και με τις περιόδους που διανύω στη ζωή μου. Τα θέματα πάντως που επανέρχονται είναι οι πολλαπλές όψεις των πραγμάτων που επιδέχονται εντελώς διαφορετικές αναγνώσεις και ο χρόνος.

Διαβάζει κανείς σε κάποιο σημείο του βιβλίου σας: «Τι είναι ο άνθρωπος; Παιχνίδι των θεών». Το πιστεύετε αυτό; Έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε;

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που δεν ορίζουμε στη ζωή μας – κληρονομικότητα, οικογένεια, παιδικά βιώματα – και οι οποίοι μας διαμορφώνουν καθοριστικά. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι την έννοια της μοίρας. Οι άνθρωποι κάνουν έναν αγώνα να υπερβούν τα δεδομένα αυτά και να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Κάποιες φορές οι επεμβάσεις αυτές είναι επιτυχείς, άλλοτε πάλι αισθάνεσαι ότι βαδίζουν χωρίς να το ξέρουν στο ίδιο μονοπάτι, εκείνο που συχνά θα επιβεβαιώσει τους χειρότερους φόβους τους.

Σε άλλο σημείο διαβάζουμε: «[…] η τέχνη πάντως είναι η μόνη που μπορεί να πλησιάσει την ύπαρξη». Συμφωνείτε; 

Ναι και γι’ αυτό ο άνθρωπος καταφεύγει σ’ αυτήν και βρίσκει παρηγορία και απόλαυση ταυτόχρονα. Η τέχνη είναι το μέσο που του επιτρέπει να έρθει σε επαφή με τη βαθύτερη ύπαρξή του, να κατανοήσει καλύτερα τα πράγματα, να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και με τα γύρω του. Η παραλογοτεχνία, αντίθετα, στοχεύει μόνο στο να ξεχαστεί για λίγο, πράγμα που στο τέλος μάλλον αφήνει ένα τεράστιο αίσθημα κενού αντίθετα με το αίσθημα πληρότητας που απολαμβάνεις με την επαφή σου με ένα πραγματικό έργο τέχνης.

«Τα μεγάλα βιβλία καταπιάνονται με σημαντικά ζητήματα που απασχολούσαν ανέκαθεν τον άνθρωπο. Δεν είναι προσωπικές καταγραφές εν είδει εφηβικού ημερολογίου ούτε απλώς μια πιστή αναπαραγωγή της πραγματικότητας.»

Στην αφήγηση της ιστορίας του Ορφέα και της Ευρυδίκης αναφέρεστε στη δύναμη του έρωτα. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να υπάρξει αληθινός έρωτας;

Δεν ξέρω ποιες είναι οι προϋποθέσεις, ίσως αυτή να είναι η μαγεία και το μεγαλείο του έρωτα, η απρόβλεπτη όσμωση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που σε κάνει να «βγαίνεις» από τον εαυτό σου.

Στο τελευταίο διήγημα του βιβλίου σας γίνεται σαφής αναφορά στη σύγχρονη Αθήνα. Τι σας ενοχλεί περισσότερο σε αυτήν; 

Με ενοχλεί να σκουπίζει κανείς την αυλή του αδιαφορώντας για το πού πετάει τα σκουπίδια του. Με ενοχλεί επίσης να μην κάνει κανείς τη δουλειά του ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο στους άλλους. Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη υπευθυνότητα και συλλογικότητα.

Πιστεύετε ότι αλλάζει λίγο το τοπίο πια; Μπορούμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι για το μέλλον;

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι βαρέθηκαν να ζουν με το φόβο. Δεν υπάρχει τίποτα το δημιουργικό στο φόβο, το αντίθετο μάλιστα είναι πηγή πολλών δεινών. Στον αέρα πλανιέται μια προσδοκία που είχαμε ξεχάσει εδώ και χρόνια. Ο θετικισμός και η στείρα μαθηματική θεώρηση του κόσμου αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, είναι νομίζω απαραίτητη η επιστροφή στις ανθρωπιστικές αξίες.


Λίγα λόγια για την συγγραφέα

lila konomaraΗ Λίλα Κονομάρα γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σύγχρονη λογοτεχνία στο Παρίσι και εργάστηκε ως καθηγήτρια στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Ως λογοτέχνης πρωτοεμφανίστηκε το 2002 με το βιβλίο «Μακάο» (Πόλις, 2002, Μεταίχμιο, 2005), για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ.

Το 2004 εξέδωσε το μυθιστόρημα «Τέσσερις εποχές – Λεπτομέρεια» (Μεταίχμιο), το 2005 το παιδικό μυθιστόρημα «Στις 11 & 11’ ακριβώς« (Παπαδόπουλος).

KONOMARA_final_72 (1)«Η αναπαράσταση» (Μεταίχμιο, 2009) συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ και «Το δείπνο» (Κέδρος, 2012) στη βραχεία λίστα των Λογοτεχνικών Βραβείων του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ.

«Οι ανησυχίες του γεωμέτρη» (Κέδρος, 2014) είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο της.

Παράλληλα, μεταφράζει γαλλική λογοτεχνία και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.