Στο σαλόνι του BookSitting, Συγγραφείς, Συνεντεύξεις

Στο σαλόνι του BookSitting: O συγγραφέας Μανώλης Ανδριωτάκης

Το BookSitting μίλησε με τον Μανώλη Ανδριωτάκη, με αφορμή την έκδοση του πρώτου μυθιστορήματός του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Γνωρίζαμε τον Μανώλη Ανδριωτάκη από τα άρθρα του σε περιοδικά και εφημερίδες, από τα ποιήματα και τα μικρά πεζά του, αλλά και από το GarageBOOKS, την εκπομπή για το βιβλίο που «βγαίνει στον διαδικτυακό αέρα» από το γκαράζ του. Πρόσφατα όμως γνωρίσαμε και μια ακόμη ιδιότητά του: του μυθιστοριογράφου. Με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα, «Η μεγάλη εικόνα», μιλήσαμε μαζί του, μεταξύ άλλων, για την ενηλικίωση, την έμπνευση, τη φυγή και τις αναζητήσεις.

andriotakis

Πώς προέκυψε ο τίτλος «Η μεγάλη εικόνα»; 

O τίτλος εργασίας ήταν «42». Καθώς το προηγούμενο βιβλίο μου ήταν το «33», είπα να μην συνεχίσω με τους αριθμούς και να αναζητήσω πιο σύνθετους τίτλους. Καθώς αποστασιοποιούμουν από το κείμενο συνειδητοποίησα ότι η όλη κατασκευή μού αποκάλυπτε μια μεγάλη εικόνα, που δεν μπορούσα να δω όταν κοιτούσα από κοντά την καθεμιά ιστορία ξεχωριστά. Ξαφνικά, ο τίτλος έγινε παραπάνω από προφανής.

Τι είναι τελικά η μεγάλη εικόνα; Είναι διαφορετική για τον καθένα μας;

Υπάρχουν πολλές μεγάλες εικόνες. Στο βιβλίο γράφω για τη μεγάλη εικόνα της μετατροπής ενός νέου ανθρώπου σε συγγραφέα, για τη μεγάλη εικόνα μιας ζωής. Υπάρχει η μεγάλη εικόνα της ζωής του καθενός, η μεγάλη εικόνα των συνθηκών, η μεγάλη εικόνα του χρόνου, του χώρου. Το όμορφο είναι ότι αυτή μεταβάλλεται διαρκώς.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο μυθιστόρημά σας;

Ο συγγραφέας είναι το χωράφι, όπου σπέρνονται οι εμπειρίες, οι γνώσεις, οι ιστορίες που θα καρποφορήσουν και θα δώσουν έργα. Αν ήθελα να κυριαρχούν οι εμπειρίες μου θα έγραφα αυτοβιογραφία. Η «μεγάλη εικόνα» όμως είναι μυθιστόρημα.

Από την αρχή, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου σας, ο Γιώργος Μοσχονάς, έχει την τάση να αναζητά. Περιπλανιέται, δοκιμάζει για να δει τι είναι αυτό που του αρέσει περισσότερο. Πιστεύετε ότι σταματά ποτέ η ανάγκη για αναζήτηση;  

Υπάρχουν εποχές στη ζωή του ανθρώπου που είναι πιο πρόσφορες στη δοκιμή και τον πειρασμό απ’ ό,τι άλλες. Συνήθως οι εποχές αυτές συμπυκνώνονται σε νεαρές ηλικίες. Αλλά ο άνθρωπος που ερευνά, δεν σταματά ποτέ να πειραματίζεται και να δοκιμάζει. Είναι κάτι ζωογόνο αυτό. Ένας λόγος ύπαρξης δηλαδή.

Ο Μοσχονάς έχει την τάση να φεύγει. Τι νομίζετε ότι προκαλεί αυτή την ανάγκη σε κάποιον; Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν;

Όταν μιλώ για τη φυγή και την εξαφάνιση, το κάνω για να φωτίσω την επιστροφή και την εμφάνιση. Με ενδιαφέρει πολύ η εμφάνιση κι η επανεμφάνιση, η πρωτοβουλία, η τόλμη να φεύγεις από έναν παλιό εαυτό και να επιστρέφεις σε έναν καινούργιο. Όπως κάθε τέλος είναι και μια αρχή, έτσι και μια φυγή είναι μια επιστροφή.

Στο μυθιστόρημά σας παρακολουθούμε την σταδιακή «ενηλικίωση» του ήρωα. Πότε ενηλικιώνεται κανείς; Πώς το καταλαβαίνει; Για τον Μοσχονά τι έδρασε καταλυτικά ώστε να «ενηλικιωθεί»;

Ο Μοσχονάς ενηλικιώνεται μέσω της υπέρβασης των εμποδίων. Αυτά τον οδηγούν στην αυτογνωσία. Το ίδιο συμβαίνει με όλους. Ενηλικιωνόμαστε όταν αποφασίζουμε να υπερβούμε τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά μας κι αναλαμβάνουμε την ευθύνη να υπάρξουμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο.

Τι εμποδίζει, κατά τη γνώμη σας, την ενηλικίωση και τι την διευκολύνει;

Η θαλπωρή της ανωριμότητας, το βόλεμα της αδράνειας, ο φόβος της ευθύνης, είναι στοιχεία που καθυστερούν την ενηλικίωση. Αντίθετα, η τόλμη να μπεις στη θάλασσα και να κολυμπήσεις, να σταθείς απέναντι στον καθρέφτη και να κοιτάξεις άφοβα τον εαυτό σου, η υπομονή κι η επιμονή, είναι ενέργειες που μπορούν να βοηθήσουν στην ενηλικίωσή σου.

«Ενηλικιωνόμαστε όταν αποφασίζουμε να υπερβούμε τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά μας κι αναλαμβάνουμε την ευθύνη να υπάρξουμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο.»

Τα προηγούμενα λογοτεχνικά κείμενα που έχετε δημοσιεύσει ήταν, αν δεν κάνω λάθος, μικρότερης φόρμας. Τώρα που έχετε γράψει και τα δύο, τι προτιμάτε; Μυθιστόρημα ή μικρά πεζά; 

Έχω δημοσιεύσει κυρίως δοκίμια. Τα λογοτεχνικά μου κείμενα μέχρι τώρα ήταν κυρίως ποιήματα και μικρά πεζά. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να δοκιμάζω πολλά είδη. Τελευταία ωστόσο με έλκει περισσότερο το μυθιστόρημα.

Από τι εμπνέεστε;

Με εμπνέουν εικόνες, σκόρπιες φράσεις, τοπία, άνθρωποι, καταστάσεις. Με εμπνέει ό,τι διαθέτει ζωή, δηλαδή ακόμα κι ένα νεκροταφείο.

Ετοιμάζετε ήδη το επόμενο βιβλίο σας; Ποια είναι τα συγγραφικά σχέδιά σας;

Γράφω ένα καινούργιο μυθιστόρημα. Είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία που απαιτεί καλό σχέδιο, πειθαρχία και διαρκή εγρήγορση. Γι’ αυτό σας αφήνω τώρα, προκειμένου να επιστρέψω στη δουλειά!


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα 

megali eikona newΟ Μανώλης Ανδριωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Έχει σπουδάσει κινηματογράφο, αλλά έχει εργαστεί επί σειρά ετών στο χώρο του βιβλίου. Συγγραφικές του δουλειές έχουν βραβευθεί.

Είναι εθισμένος στις αφηγήσεις. Τα τελευταία 15 χρόνια αρθρογραφεί, δημοσιεύει βιβλία, γυρίζει ταινίες, ζωγραφίζει και υλοποιεί σχέδια. «Η μεγάλη εικόνα» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s