Στο σαλόνι του BookSitting: Ο συγγραφέας Στέφανος Λίβος

Το BookSitting μίλησε με τον συγγραφέα Στέφανο Λίβο, με αφορμή το μυθιστόρημά του «Το μυστικό του Λεβάντε» (εκδόσεις Διόπτρα), που ξεχωρίσαμε ως «Το βιβλίο της εβδομάδας». Ένα καλογραμμένο, περιπετειώδες και βαθιά «κοινωνικό» βιβλίο, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, που αναδεικνύει τις σημαντικές αξίες της ζωής.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Stefanos Livos C

  • Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Κοιτώντας πίσω, κάπου στο δημοτικό, βλέπω ότι ήταν μια φυσική διαδικασία, όπως ήταν το περπάτημα και οι πρώτες μου λέξεις. Στην Τρίτη δημοτικού άρχισα να γράφω συμπυκνωμένες εκδοχές παραμυθιών και προς την Έκτη τα πρώτα διηγήματα, επηρεασμένος τότε από την Enid Blyton που μου κράτησε συντροφιά πολλά καλοκαίρια.

  • Πώς προέκυψε η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο; Ποιο ήταν το ερέθισμα;

Το ερέθισμα ήταν οι βιωματικές ιστορίες που μου διηγήθηκε ένας ηλικιωμένος οικογενειακός φίλος. Μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι Κατοχή είχε περάσει και η Ζάκυνθος, γιατί ποτέ κανείς δε μας μίλησε για εκείνη την περίοδο, και ειδικά για την ιστορία της διάσωσης των Εβραίων χάρη στην αυτοθυσία του Δημάρχου, του Μητροπολίτη και των κατοίκων. Αν και έχουν περάσει πλέον αρκετά χρόνια από το σχολείο, αισθάνομαι ότι δεν μαθαίνουμε όσα θα ‘πρεπε για την Κατοχή. Μαθαίνουμε για τους κακούς Γερμανούς και τους κακούς Ιταλούς, αλλά όχι το σημαντικότερο μάθημα: ότι δεν ήταν οι εθνικότητές τους κακές, αλλά οι ιδεολογίες που είχαν κυριαρχήσει στις χώρες τους. Ιδεολογίες που, παραδόξως αθωωμένες για τα εγκλήματα του παρελθόντος, συνεχίζουν να καλλιεργούνται και να γίνονται μόδα στους νέους. Αυτό ήταν ένα επιπλέον ερέθισμα για την απόφαση να γράψω το βιβλίο. Συνέχεια

Το βιβλίο της εβδομάδας: «To μυστικό του Λεβάντε» του Στέφανου Λίβου

Αυτή την εβδομάδα το BookSitting προτείνει «Το μυστικό του Λεβάντε»του Στέφανου Λίβου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

Γράφει η Αλεξία Καλογεροπούλου
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Εκδόσεις Διόπτρα

Ένα αξιόλογο μυθιστόρημα που μεταφέρει νοερά τον αναγνώστη στη Ζάκυνθο μιας εποχής που έχει παρέλθει, αφήνοντας μόνο αναμνήσεις.

Ο αναγνώστης ακολουθεί την ενδιαφέρουσα ζωή της οικογένειας του Παντελή, πριν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις περιπέτειες, τις αναποδιές, τις όμορφες και άσχημες στιγμές, σαν αυτές που οι περισσότεροι «θνητοί» (άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο) γνωρίζουν κατά τη διάρκεια του βίου τους.

Περίοπτη θέση στην ιστορία κατέχει ο έρωτας που αψηφά τα στερεότυπα και την καταστροφική δύναμη του πολέμου και νικά τη λησμονιά που φέρνει ο χρόνος. Οι συναισθηματικές εξάρσεις των ερωτευμένων περιπλέκονται με ρεαλιστικά ιστορικά γεγονότα που προσδίδουν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην (ήδη ενδιαφέρουσα) αφήγηση.

Όσο για «το μυστικό» που μαρτυρά ο τίτλος του μυθιστορήματος, πρόκειται για έναν θησαυρό, που περιμένει τον αναγνώστη να το ανακαλύψει μέσα στις μαγευτικές σελίδες του.


Info: Το μυστικό του Λεβάντε, συγγραφέας: Στέφανος Λίβος, επιμέλεια: Δανάη Ανταβαλή, εκδόσεις Διόπτρα, σελ. 504, τιμή: 17,70€.

Στο σαλόνι του BookSitting: Η συγγραφέας Μάρτυ Λάμπρου

Το BookSitting μίλησε με την συγγραφέα Μάρτυ Λάμπρου, με αφορμή το μυθιστόρημά της «Με λυμένο χειρόφρενο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Ένα ασυνήθιστο, τρυφερό μυθιστόρημα ενηλικίωσης, που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και βρίσκεται στη μικρή λίστα των «Λογοτεχνικών Βραβείων του Αναγνώστη 2015″.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου 
(alexia.kalogeropoulou@gmail.com)

Μάρτυ Λάμπρου

Η συγγραφέας Μάρτυ Λάμπρου.

Το Με λυμένο χειρόφρενο δεν είναι ένα συνηθισμένο μυθιστόρημα. Μεστό, περιγραφικό, περιπετειώδες και απόλυτα ρεαλιστικό, περιγράφει το ταξίδι ενηλικίωσης της Σωτηρίας στους αυτοκινητόδρόμους, μέσα σε μια νταλίκα. Το BookSitting αναζήτησε την συγγραφέα και μίλησε μαζί της.

  • «Με λυμένο χειρόφρενο» σαν να λέμε «πάντα σε ετοιμότητα»; Πώς επιλέξατε τον τίτλο; 

Είχα ακούσει να το λένε οι νταλικέρηδες όταν τους συνέβαινε ζημιά ή αναποδιά. Με δυναμώνει η σημασία της φράσης, το να είσαι  πάντα σε εγρήγορση, να ανοίγεις δρόμο ας είναι και παράκαμψη.

  • Δεν είναι το πρώτο σας βιβλίο. Είναι όμως το πρώτο, αν δεν κάνω λάθος, που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Πώς νιώθετε γι’ αυτό; 
Νιώθω δικαιωμένη και είμαι ευγνώμων προς τη σεβαστή Ακαδημία Αθηνών που με τίμησε. Προηγήθηκαν οφείλω να πω οι κριτικές για το βιβλίο, που μου ενίσχυσαν την πίστη και το κουράγιο. Τα εμπόδια ήταν πολλά  στο ταξίδι της γραφής. Έβγαινα  στην άκρη του δρόμου, αλλά  ήμουν με λυμένο  χειρόφρενο.

«Με δυναμώνει η σημασία της φράσης, το να είσαι  πάντα σε εγρήγορση, να ανοίγεις δρόμο ας είναι και παράκαμψη.»

  • Έχει κάποια σχέση με πραγματικά σας βιώματα το μυθιστόρημά σας;

Αν δεν είχα καθίσει στη θέση του συνοδηγού της νταλίκας, θα ήταν δύσκολο να περιγράψω αυτόν τον κόσμο, που με γοήτευσε από το πρώτο κιόλας ταξίδι. Χρειάστηκαν  όμως βιωμένες δεκαετίες και να προηγηθούν δύο βιβλία ώσπου να ωριμάσει η εμπειρία και οι ξεθωριασμένες  αναμνήσεις να γίνουν κάτι άλλο, επινοημένο στο μεγαλύτερο  μέρος, και βασισμένο στην αλήθεια της πρώτης εντύπωσης στο λιμάνι του Μπρίντιζι που μου χαράχτηκε υποσυνείδητα.

  • Στο βιβλίο σας η κεντρική ηρωίδα, η Σώτη, στα πρώτα εφηβικά της χρόνια, ακολουθεί  τον πατέρα της σε ένα από τα ταξίδια του με την νταλίκα. Βασική της ανάγκη, όπως η ίδια λέει, είναι η φυγή. Είναι η φυγή μια λύση; 

Όταν ξέρεις τι αναζητάς η φυγή μπορεί να δώσει προοπτική για λύσεις. Από μόνη της δεν είναι λύση.  Η Σωτηρία δεν είχε προετοιμαστεί για το ταξίδι με τον πατέρα της. Έγινε ξαφνικά, ήταν εκείνος που το αποφάσισε, με κίνητρο να τη γνωρίσει. Θα ήταν  το ίδιο αν είχε ταξιδέψει με όλους τους συγγενείς της και σε συγκεκριμένο προορισμό;

  • Στο μυθιστόρημά σας περιφράφετε με τρυφερότητα τη σχέση της Σώτης με τον πατέρα της. Τι ιδιαίτερο έχει αυτή η σχέση;

Η Σωτηρία ως τα  δώδεκα της χρόνια είχε για πατέρα εκείνον που είχε επινοήσει. Λέει: «Τον αγαπούσα, αλλά δεν ήξερα πώς να του το δείξω. Δεν είχα ζήσει μαζί του να τον γνωρίσω. Όλο ταξίδευε». Όταν ο πατέρας της ο Στράτος το συνειδητοποιεί: «Κατάλαβα πως δεν γνωρίζω το παιδί μου», την παίρνει μαζί του στην νταλίκα. Γνωρίζονται στο δρόμο, μες στο κουβούκλιο, στα λιμάνια, στις βιομηχανικές ζώνες, μακριά από το σπίτι, στην ανοιχτοσύνη των τοπίων.  Οι αλήθειες λέγονται, η τρυφερότητα  μεταξύ τους αναπτύσσεται και η αίσθηση της ελευθερίας μεγαλώνει.

«Όταν ξέρεις τι αναζητάς η φυγή μπορεί να δώσει προοπτική για λύσεις. Από μόνη της δεν είναι λύση.»

  • Τα ταξίδια μάς αλλάζουν; 

Σήμερα οι άνθρωποι ταξιδεύουν συχνά σαν υπερφίαλοι καταναλωτές του κόσμου. Καταβροχθίζουν χώρες και κουλτούρες σε τουρ κάποιων ημερών σε πανομοιότυπα ξενοδοχεία.  Βλέπουν  τα πράγματα μέσα από τα άι φον και ποστάρουν για  λάικ.  Επιστρέφει βέβαια κάποιος από ένα ταξίδι αναζωογονημένος για μερικές μέρες κι ύστερα επιστρέφει στον εαυτό του. Είναι μάταιο να ψάχνεις τον εαυτό σου, παραδείγματος χάριν, στην Ινδία αν δεν τον έχεις από την αφετηρία. Ο Ταξιδιώτης νοηματοδοτεί το ταξίδι. Και δεν βιάζεται να προλάβει.

  • Στο μυθιστόρημά σας κάνετε αναφορές στην εποχή του ΄81 και στις υποσχέσεις για μια αλλαγή, που μάλλον δεν ήρθε ποτέ, τουλάχιστον όπως την περίμεναν οι περισσότεροι. Θα μπορούσε να έχει κάποια σχέση εκείνη η εποχή με την οικονομική και πολιτική κατάσταση που βιώνουμε σήμερα;  

Οποιαδήποτε κρίση, των σχέσεων, διανοητική και εν προκειμένω η οικονομική δεν ξεσπάει ξαφνικά. Υπήρξε το υπόβαθρο της νεοαπόκτητης ευημερίας και μιας γενικότερης χαλάρωσης. Ως και την αρχή της κρίσης για παράδειγμα ένας νέος που είχε τελειώσει τις σπουδές του, χωρίς καν να είχε μπει στην παραγωγή έκανε μακρινά ταξίδια, κατανάλωνε τεχνολογία και φίρμες ρούχων, ενώ οι γονείς του μετρούσαν τα χρήματα για τους λογαριασμούς. Ο νέος αυτός σήμερα λέει: «Δεν πληρώνω». Αρνείται να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες του δανεισμού.

«Είναι μάταιο να ψάχνεις τον εαυτό σου, παραδείγματος χάριν, στην Ινδία αν δεν τον έχεις από την αφετηρία. Ο Ταξιδιώτης νοηματοδοτεί το ταξίδι. Και δεν βιάζεται να προλάβει.»

  • Ήταν τα παιδικά σας χρόνια ευχάριστα; Βλέπετε διαφορές σε σχέση με το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά του σήμερα;  

Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα στη Λιβαδειά. Σε μια γειτονιά πολυταξική, Ψυχικό και Καμίνια στο ίδιο τετράγωνο. Εγώ ήμουν στα Καμίνια. Πολυμελής οικογένεια, οι γονείς βιοπαλαιστές, δεν θέταμε μακροπρόθεσμους στόχους και δεν είχαμε φαντασιώσεις. Είχαμε αίσθηση του δίκαιου, συμπόνια για τον άλλον και αισθηματική άποψη με ουσιαστική υπόσταση. Ευχάριστο ήταν για μένα το ατέλειωτο παιχνίδι στις αλάνες.  Καθοριστικό το πρώτο ταξίδι με τον πατέρα μου στα 8 μου χρόνια. Άνοιξε τον ορίζοντά μου και έμαθα να βάζω όνειρα. Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο  χωρίς περίγραμμα, με επίκεντρο τα όσα συμβαίνουν στις ανούσιες ζωές των τηλεστάρ  σε ανάμιξη με υλικά αγαθά παγκόσμιας κατανάλωσης. Οι γονείς καταναλώνουν οδηγούς διαπαιδαγώγησης και ψυχανάλυσης με οδηγίες χρήσης και σκοπό  τη διόγκωση του εγωισμού, ώστε το παιδί τους να ανήκει μελλοντικά στους επιτυχημένους και όχι σε αυτούς που θα λάβουν τα ανεξόφλητα γραμμάτια. Ένας μισανθρωπισμός που χαράζεται από το μαιευτήριο.

  • Στο τέλος του μυθιστορήματος η Σώτη κρατάει το τιμόνι. Ενηλικιώνεται. Αλήθεια, πότε ενηλικιώνεται κανείς; 

Ο αρχαίος φιλόσοφος Πλούταρχος στο «Περί παίδων αγωγή» εκφράζει την άποψη ότι ο άνθρωπος στα δέκα έξι του χρόνια κατακτά τη λογική. Είναι διεργασία νοητική και εσωτερική  η ενηλικίωση και όχι θέσπισμα. Κατ’ επέκταση η επεξεργασία της εμπειρίας και η χειραφέτηση οδηγούν στην ωριμότητα.

  • «Συνεχίζεις το δρόμο… Ό,τι κι αν συμβεί», συμβουλεύει ο Στράτος την κόρη του. Είναι, πιστεύετε, μια καλή συμβουλή αυτή;  

Δεν συνηθίζω να δίνω συμβουλές. Το «Συνεχίζεις το δρόμο ό, τι κι αν συμβεί « είναι ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο του συνανθρώπου μου που πάσχει, αδικείται, πονάει και του συνανθρώπου μου που έχει ξεχάσει να είναι άνθρωπος.

«Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο  χωρίς περίγραμμα, με επίκεντρο τα όσα συμβαίνουν στις ανούσιες ζωές των τηλεστάρ  σε ανάμιξη με υλικά αγαθά παγκόσμιας κατανάλωσης.»


Λίγα λόγια για την συγγραφέα

me lymeno xeirofrenoΗ Μάρτυ Λάμπρου γεννήθηκε στη Λιβαδειά και ζει στην Αθήνα.

Σπούδασε παιδαγωγική, μουσικοκινητική και κουκλοθέατρο στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Το μυθιστόρημα Με λυμένο χειρόφρενο (εκδόσεις Κέδρος) είναι το τρίτο βιβλίο της.

Έχει εκδώσει τη νουβέλα Το κόκκινο κουτί (Λ. Χρηστάκης, 1997) και τη συλλογή διηγημάτων Κόπιτσες (Οσελότος, 2010, Βραχεία λίστα του περιοδικού Διαβάζω, 2010).
Πεζά της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά (δε)κατα και Πλανόδιον. Μέχρι το 2008 διατήρησε το βιβλιοπωλείο Κουρδιστό πορτοκάλι στον Βύρωνα.

Η συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο στους γονείς της, Γιάννη και Ελένη Πούλου, και στον Δημήτρη.

Διαβάστε την άποψη του BookSitting για το βιβλίο της Μάρτυς Λάμπρου Με λυμένο χειρόφρενο. 

Νέες κυκλοφορίες: «Η αντανάκλαση του χρόνου 2 – Το όνειρο» του Γιώργου Μανιάτη

Το συγκλονιστικό οδοιπορικό μιας ξεχωριστής οικογένειας στην Ελλάδα του εικοστού αιώνα, που ξετυλίγεται στα χρόνια μετά την Απελευθέρωση. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. 

το όνειροΗ Άννα Σταμέλου, μετά την άγρια δολοφονική επίθεση σε βάρος της, παλεύει με τους δαίμονες που τη βασανίζουν.

Η μητέρα της, η Ελπίδα, εμπλέκεται άθελά της στον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών, ενώ τα αδέλφια της, Σωκράτης και Θέμος, διαγράφουν εντυπωσιακές πορείες στους χώρους του εφοπλισμού και του Τύπου την περίοδο που κορυφώνεται το ελληνικό πολιτικό δράμα της δεκαετίας του ’60. Η οικογένεια Σταμέλου προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος αλλά πίσω από κάθε επιτυχία κρύβεται ένα αντίτιμο που ζητάει την αποπληρωμή του…

Στα χρόνια μετά την Απελευθέρωση, από την παραγκούπολη του Πολυγώνου ως τα σκοτεινά παρασκήνια της εξουσίας και του χρήματος, οι ήρωες του βιβλίου πορεύονται, άλλοτε σκυφτοί και τρομαγμένοι και άλλοτε αυτάρκεις και αισιόδοξοι, γεύονται τη ζωή και τον έρωτα και παλεύουν ενάντια στους ανέμους των «πολέμων»: όχι μόνον των αιματηρών, αλλά και εκείνων που διεξάγονται υπόκωφα, και με άλλα μέσα, στο εσωτερικό των κοινωνιών.


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Γιώργος ΜανιάτηςO Γιώργος Ν. Μανιάτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε κορυφαίο συνδικαλιστικό στέλεχος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και μάνατζερ σε εταιρείες τηλεπικοινωνιών και ΜΜΕ, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να ικανοποιήσει το παιδικό του όνειρο: να αποτυπώσει σε ένα λευκό χαρτί ό,τι είχε μέσα του: εμπειρίες, σκέψεις, συναισθήματα.

Το όνειρο είναι το δεύτερο βιβλίο μιας τριλογίας με τίτλο Η αντανάκλαση του χρόνου. Από τις εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί και το πρώτο βιβλίο, με τίτλο Η δοκιμασία.


Info: Η αντανάκλαση του χρόνου 2 -Το όνειρο, συγγραφέας: Γιώργος Ν. Μανιάτης, εκδόσεις Ψυχογιός, σελ. 560, τιμή: 18,80€.

Νέες κυκλοφορίες: «Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου!» του Ναζίμ Χικμέτ

Το μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ, λίγο πριν το θάνατό του, κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη

EinaiOmorfiHZoiAderfeMouEx_Layout 1«‘Να πάρει’, σκέφτηκα και κοίταξα την Ανούσκα. Δε θα ξαναδώ αυτό το μέτωπο, αυτό το στόμα, αυτή τη μύτη, αυτά τα μάτια… Δε θα ξανανιώσω αυτή την εγγύτητα που αισθάνεται ένας άνθρωπος για κάποιον άλλο, αυτή την οικειότητα, την εμπιστοσύνη που βουρκώνει τα μάτια μου.

Ξέρω ότι όλες αυτές οι σκέψεις είναι ρομαντικές. Εδώ και τόσα χρόνια η ζωή μου είναι ρομαντική. Είναι ο ρομαντισμός του επαναστάτη που καλπάζει πάνω στο άλογό του. Ίσως είναι βασανιστικός, ίσως αιμοσταγής, ποιος ξέρει…

Πού τρέχει ο έφιππος; Τις περισσότερες φορές στο θάνατο. Αλλά για μια ζωή πιο όμορφη, πιο δίκαιη, πιο γεμάτη, πιο βαθιά.»

Στο μοναδικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ –και μάλιστα λίγο πριν από το θάνατό του– η δεξιοτεχνία και η ευαισθησία του λυρικού ποιητή μετουσιώνονται σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική διήγηση.

Πώς σκέφτηκα να γράψω ποιήματα; «Έργο του πρόστυχου κόσμου…»
Γιατί να είναι πρόστυχος ο κόσμος;
Ο κόσμος είναι ωραίος.
Τι θα πει ο κόσμος είναι ωραίος;
Τι του είναι ωραίο;
Για πόσους ανθρώπους είναι ωραίος; Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι ούτε καν σκέφτονται αν «ο κόσμος είναι ωραίος ή όχι». Ζουν μέσα στην αδικία, στην πείνα, στην τυραννία, στο θάνατο.
Πόσοι άνθρωποι πολεμούν ενάντια στην αδικία, στην τυραννία, στο θάνατο; Εμείς λοιπόν πολεμάμε. Πολεμούν οι μάζες που στήνουν οδοφράγματα, που κάνουν επαναστάσεις…


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ναζίμ ΧικμέτΟ Τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ υπήρξε μια από τις σημαντικότερες μορφές της τουρκικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1902 και πέθανε στη Μόσχα το 1963. Αρχικά φοίτησε στη Ναυτική Ακαδημία, ενώ κατόπιν σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Το 1924 επέστρεψε στην Τουρκία, όπου εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες και ανέπτυξε σημαντική πολιτική δράση, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 1951 αποφυλακίστηκε και έφυγε οριστικά από την Τουρκία, ζώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην πρώην ΕΣΣΔ και σε άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Έξοχος χειριστής της γλώσσας και σπουδαίος λυρικός ποιητής, εισήγαγε τον ελεύθερο στίχο και εμπλούτισε την ποιητική θεματογραφία. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πενήντα γλώσσες, αν και στην Τουρκία αναγνωρίστηκε κυρίως μετά το θάνατό του.

Κάποια από τα έργα του που κυκλοφορούν στα ελληνικά είναι Γράμμα στη Γυναίκα μου, Θυμάμαι…, Τα Ποιήματα των 9-10 μ.μ., Το Ερωτευμένο Σύννεφο, Ποιήματα, Η Γελάδα -Υπήρξε ή όχι ο Ιβάν Ιβάνοβιτς; (θεατρικό).


Info: Είναι όμορφη η ζωή, αδερφέ μου!, συγγραφέας: Ναζίμ Χικμέτ, εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 256, τιμή: 16,80€.

Το BookSitting προτείνει: Η ατζέντα της εβδομάδας

Παρουσιάσεις βιβλίων, όπερα, μπαλέτο, θεατρικές παραστάσεις, συζητήσεις, αφιερώματα, ανάμεσα στις προτάσεις του BookSitting γι’ αυτή την εβδομάδα.

ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ_8

Η «Ωραία Κοιμωμένη» στο Θέατρο Badminton.

Δευτέρα 18 Μαΐου 2015

Παρουσίαση βιβλίου: «Τ’ αηδονιού το δάκρυ», του Γιώργου Τζιτζικάκη, στις Εκδόσεις Ωκεανίδα, στις 19:00. 

Οι εκδόσεις Ωκεανίδα καλούν το φιλαναγνωστικό κοινό σε μια βραδιά γνωριμίας με τον συγγραφέα, ο οποίος θα υπογράψει αντίγραφα του βιβλίου του. Και επειδή έχει και γενέθλια θα γιορτάσει, μαζί την πρώτη ανατύπωση του βιβλίου του. Για το βιβλίο θα μιλήσει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάρω Λεονάρδου. Η βραδιά θα πλαισιωθεί μουσικά από τον Πέτρο Σαριδάκη στη λύρα και τον Παναγιώτη Κουτούζο στο λαγούτο.

Info: Εκδόσεις Ωκεανίδα (Δερβενίων 38, Εξάρχεια). 


Τρίτη 19 Μαΐου 2015

Παρουσίαση βιβλίου: «Το μυστήριο της Κωνσταντινούπολης» της Χρύσας Σπυροπούλου, στον Ιανό, στις 18:00.

Οι εκδόσεις Καστανιώτη και ο Ιανός προσκαλούν το κοινό στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Χρύσας Σπυροπούλου Το μυστήριο της ΚωνσταντινούποληςΓια το βιβλίο θα μιλήσουν ο μεταφραστής Θάνος Ζαράγκαλης και η δημοσιογράφος Ελένη Καλογερίνη.

Info: Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα).   Συνέχεια

ΘΕΜΑ: Διδάσκεται η συγγραφή; 4 αξιόλογοι συγγραφείς απαντούν

Το BookSitting ζήτησε από τέσσερις συγγραφείς, που διδάσκουν δημιουργική γραφή, να απαντήσουν στο «αιώνιο» ερώτημα: «Διδάσκεται η συγγραφή;». 

writing

Photo credit: mugfaker (Creative Commons)

Αλέξανδρος Ασωνίτης*

Αλέξανδρος Ασωνίτης«Εκείνο που διδάσκεται είναι η μέθοδος την οποία ακολουθεί κάθε διδάσκων, εφόσον βέβαια είναι δόκιμος συγγραφέας, αλλιώς δεν έχει νόημα. Συνεπώς,  εκείνο που οφείλει να προσέξει κάθε υποψήφιος μαθητής ή μαθήτρια, είναι η οντότητα κάθε συγγραφέα-διδάσκοντα, ώστε να επιλέξει έναν καλό συγγραφέα ως δάσκαλο. Τα οφέλη πολλαπλασιάζονται αν διαβάσει τα βιβλία του συγγραφέα-διδάσκοντα, ώστε να μπορέσει να αποκρυπτογραφήσει τους λογοτεχνικούς τρόπους που χρησιμοποίησε στο εκάστοτε βιβλίο του. Έχει την ευκαιρία να θέσει ερωτήματα και να λάβει απαντήσεις, πολύ σημαντικό για κάθε υποψήφιο συγγραφέα.
Ξεκίνησα να διδάσκω σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο περιοδικό Χάιλαϊτς, το 2004, με προτροπή του φίλου και συνάδελφου Κωνσταντίνου Τζαμιώτη και συνέχισα στο Κολλέγιο Αθηνών, με πρόταση της αείμνηστης φίλης και συναδέλφου Νένης Ευθυμιάδη. Από τριετίας ίδρυσα την δική μου σχολή, την «Ανοιχτή Τέχνη, σεμινάρια-διαλέξεις-δράσεις για τις τέχνες και τον πολιτισμό», στην οποία διδάσκω τόσο εγώ, όσο και εξαιρετικοί συνάδελφοι, όπως οι: Σωτήρης Δημητρίου, Κων/νος Τζαμιώτης, Γιάννης Υφαντής, Γιώργος Χρονάς, Γιώργος Μπλάνας. Αρκετοί μαθητές μου, γύρω στους 15, έχουν εκδώσει βιβλία σε γνωστούς εκδοτικούς οίκους (Καστανιώτη, Αλεξάνδρεια, Μελάνι) και σε λιγότερο γνωστούς.» 

* Ο Αλέξανδρος Ασωνίτης σπούδασε Νομικά στην Αθήνα. Από το 1995 έχει διαγράψει τη δική του πορεία στην ελληνική λογοτεχνία με αρκετά έργα, ανάμεσα στα οποία ένα best-seller, το «Λάλον ύδωρ» και το «Η Συνείδηση της Αιωνιότητας», το σημαντικότερο μυθιστόρημα της δεκαετίας του 1990, κατά το περιοδικό «Ιχνευτής» (το 2003). Ακολούθησαν το «Γεια σου τηλεόραση!» και οι νουβέλες «Το μνημειώδες σχέδιο του Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ – Το μοιρολόι της Μανούσαινας». Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε αρκετές συλλογές. Πέραν της συγγραφής, ασχολείται με τη μετάφραση αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Αρθρογραφεί σε περιοδικά και διδάσκει σε μαθήματα δημιουργικής γραφής. Το θεατρικό του έργο «Μανέρμες, η μάνα του Σολωμού, η μάνα του Κάλβου» ανέβηκε από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας το 2010.

Μανίνα Ζουμπουλάκη* 

Μανίνα Ζουμπουλάκη«Επειδή έμαθα να γράφω διαβάζοντας (τα πάντα) και γράφοντας (δεν φαντάζεστε)… πιστεύω ότι κανένας δεν γεννιέται ξέροντας να γράφει από τη μάνα του: μαθαίνεις να γράφεις επειδή διαβάζεις πολύ, είσαι μονόχνωτο παιδί, έχεις πολλά θέματα, περιέργεια, παρατηρητικότητα, πετριά, και τουλάχιστον όσο είσαι μικρός/ή, ερωτεύεσαι τους λάθους ανθρώπους συνέχεια. Εάν συντρέχουν όλα αυτά και δεν μάθεις να γράφεις, είσαι περίεργο άτομο. Ή το ρίχνεις στη μουσική ή σε τίποτα, απλώς χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Οι αμερικάνοι έχουν εδώ και χρόνια Δημιουργικό Γράψιμο στα πανεπιστήμια και ο Μίμης Σουλιώτης το ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Μαθαίνεις ένα σωρό πράγματα για το γράψιμο, πώς να αρχίσεις, πώς να μην τα παρατήσεις, πώς στήνεις ήρωες… τρυκ, μεθόδους, κόλπα, αναλύεις για να συνθέσεις, παρατηρείς για να αντιγράψεις ή να δημιουργήσεις ή και τα δύο… Για να μην το ζαλίζω πολύ: δεν υπάρχει περίπτωση να θέλεις να γράψεις, και να μην καταφέρεις να μάθεις πώς να το κάνεις σωστά. Ακόμα και εμπνευσμένα…»


*  Γεννήθηκα το 1960, μεγάλωσα στην Καβάλα.  Σπούδασα στην Αμερική Ιστορία Τέχνης και Φυσική Αγωγή.  Δημοσιογραφώ από τις αρχές της δεκαετίας του ’80  στον «Ταχυδρόμο», στα «Πρόσωπα», «Κλικ», «Diva», «Μen», «Nitro», «Down Town», «Unique», «Ένα»,»Look», «PinkWoman», «Παιδί & Γονείς» και άλλα.  Είμαι μόνιμη αρθρογράφος στα «Elle» (από το 1997), στην  «Athens Voice» (από το 2005) και στο ‘Home».

Έχω μεταφράσει  τριάντα βιβλία από αγγλικά και γαλλικά για τις εκδόσεις «Κάκτος», όπως και άλλα τόσα «Αρλεκιν». Δούλεψα στο ραδιόφωνο ως δημοσιογράφος/παραγωγός. Διδάσκω δημιουργικό γράψιμο (άρθρο, διήγημα, μυθιστόρημα, σενάριο) από το 2000 σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και σε ιδιωτικές σχολές.

Συνέγραψα το σενάριο  στις ταινίες μεγάλου μήκους «Ελεύθερη Κατάδυση», σε σκηνοθεσία  Γιώργου  Πανουσόπουλου,  και «Ριζότο», σε σκηνοθεσία  Όλγας Μαλέα. Έχω εκδώσει τρεις συλλογές διηγημάτων («Κενά Μνήμης», «Μυροβόλος Άνοιξης» , «Η ζωή (δεν) είναι ταινία»), και τα μυθιστορήματα: «Φεύγα!», «Η σκόνη της Ημέρας», «Αληθινή Σταρ» , «Μεγάλο Καλοκαίρι», «Ευτυχία», «Φερμουάρ». Έγραψα  ένα εγχειρίδιο με τίτλο «Πώς να γράψεις», που επανεκδίδεται κάθε χρόνο. Συμμετείχα με το διήγημα «Μέρα Νύχτα» στην συλλογή τριών διηγημάτων «Κρυμμένες Ιστορίες».

Το μυθιστόρημα «Φεύγα» έγινε σήριαλ σε δικό μου σενάριο (Mega, 2003). Συνέγραψα το σενάριο του σήριαλ «Ξέχασέ με» (Alpha) Επίσης έγραψα το σενάριο της τηλεταινίας «Απαγωγή»   (Mega). Την άνοιξη του 2012 έγραψα το θεατρικό «Ευρέ Εργά», το οποίο ανέβηκε με επιτυχία στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη. Ανέβηκε για δεύτερη φορά τον χειμώνα του 2013 στο θέατρο Black Box του Ιδρύματος. Γράφω συνέχεια – θεατρικά, σενάρια, μία όπερα, ένα μιούζικαλ κλπ. Κατά καιρούς αρθρογραφώ σε μπλογκ φίλων καθώς και σε επαρχιακά έντυπα.

Έχω τρία παιδιά και ζω στην Αθήνα.


Αλέξης Σταμάτης* 

ALEXIS STAMATIS«Ακόμη και η πιο εμπνευσμένη λογοτεχνική κριτική, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ξύσει την επιφάνεια της μυστηριώδους διαδικασίας της δημιουργικότητας, έλεγε ο Ντέιβιντ Λοτζ. Το ίδιο κάνει και το καλύτερο σεμινάριο δημιουργικής γραφής. Όπως έλεγε και ο Hemingway : «We are all apprentices in a craft where no one ever becomes amaster.» Ο ζωγράφος είναι σε θέση να διδάξει τα στοιχεία της δουλειάς του. Η «γραμματική» της ζωγραφικής είναι πολύ πιο συγκεκριμένη. Η συγγραφή δεν είναι ζωγραφική ούτε είναι μία συστηματοποιημένη γνώση. Δεν είναι εμπειρική επιστήμη – η διδαχή και η μάθηση δεν είναι όπως η διδαχή και η μάθηση, π.χ., της ιατρικής. Πρόκειται για μία ακραία δράση προσοχής και μνήμης· ζητά από τα εγκεφαλικά σου κύτταρα να κάνουν όλο και περισσότερους συνδυασμούς. Ο εγκέφαλος αλληλεπιδρά με τον εαυτό του. Ακούει λέξεις, βλέπει λέξεις, μιλά λέξεις, γεννάει ρήματα. Οι δράσεις αυτές συμβαίνουν σε διάφορα διαμερίσματα του νου. Η δημιουργική γραφή δίνει εντολές σε αυτά τα διαφορετικά διαμερίσματα να αρχίσουν να συνεργάζονται, κάνοντας υπό μία έννοια γυμναστική στις συνάψεις, καλωδιώνοντάς τες.  Τι αγγέλους θα δημιουργήσουν; Τι τέρατα θα δημιουργήσουν; Με αυτόν τον τρόπο εκβάλλει η συγγραφή, έτσι κατασκευάζεται η νανοτεχνολογία της φαντασίας μας.

Τα σεμινάριο που διδάσκω γίνονται στο Κολλέγιο Αθηνών Ψυχικού και στο Μουσείο Ηρακλειδών.»


* Ο Αλέξης Σταμάτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και έκανε μεταπτυχιακά Αρχιτεκτονικής και Κινηματογράφου στο Λονδίνο. Έχει γράψει είκοσι τρία βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, βιβλίο για παιδιά , νουβέλες, ποίηση). Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε εννέα γλώσσες.

Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο έβδομος ελέφαντας», εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Το «Μπαρ Φλωμπέρ» εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, και τη Σερβία. Επανεκδόθηκε το 2012 από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε νέα συμπληρωματική έκδοση.  Η «Αμερικάνικη Φούγκα» (2006) κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών και εκδόθηκε στις ΗΠΑ (Etruscan Press, 2008). Το πρώτο του παιδικό μυθιστόρημα «Ο Άλκης και ο Λαβύρινθος» (2009) κέρδισε το πρώτο βραβείο του Κύκλου του Παιδικού Βιβλίου.

Για την δεύτερη ποιητική συλλογή του, «Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων», του απονεμήθηκε το 1994 από τον Δήμο Αθηναίων το Βραβείο Ποίησης στη μνήμη Νικηφόρου Βρεττάκου. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στην Μεγάλη Βρετανία. Ο μονόλογος του «Τελευταία Μάρθα» παίχτηκε το 2008 στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας. Δυο μονόλογοι του με τίτλο «Γένεση» ανέβηκαν το 2008 στο Θέατρο Χώρα. Το θεατρικό του έργο «Δακρυγόνα» παρουσιάστηκε το 2010 στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, όπου το 2012 ανέβηκε και το θεατρικό του «Σκότωσε ό,τι αγαπάς». Το έργο του «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο ανέβηκε» στο Θέατρο Τέχνης. Το έργο του «Innerview» παίζεται στο Ίδρυμα Κακογιάννης.

Έχει αντιπροσωπεύσει πολλές φορές την Ελλάδα σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια και διδάσκει Δημιουργική Γραφή στο Κολλέγιο Αθηνών-Ψυχικού και στο Μουσείο Ηρακλειδών. Γράφει κριτική λογοτεχνίας στην εφημερίδα «τα Νέα».


Γιώργος Παναγιωτίδης*

Γιώργος Παναγιωτίδης«Στις αγγλοσαξονικές χώρες η συγγραφή διδάσκεται συστηματικά, δηλαδή ακαδημαϊκά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, ήδη λίγο λιγότερο από ένα αιώνα οπότε σ’ αυτές το ερώτημα είναι ήδη απαντημένο. Η συγγραφή είναι τέχνη που απαιτεί τόσο τη γνώση τεχνικών όσο και τη γνώση της ιστορίας της ίδιας αυτής της τέχνης. Αυτά είναι που διδάσκονται αλλά βεβαίως, όπως και σε όλες τις τέχνες, ένα μεγάλο ρόλο από εκεί και πέρα έχει και το ταλέντο του κάθε ασκούμενου. Μια σπουδή της συγγραφής την κάνουν μόνοι τους και οι συγγραφείς διαισθητικά και κατά το προσωπικό τους κριτήριο.  

Όσον αφορά στη δημιουργική γραφή, η λογική δεν είναι ένας αδόκιμος συγγραφέας να μάθει κάποια από τα μυστικά της τεχνικής ενός δόκιμου συγγραφέα. Αυτή είναι ιδιαίτερα περιορισμένη μαθητεία. Η δημιουργική γραφή έχει ως φιλοσοφία της τη μαθητεία δίπλα σε καταρτισμένους και ειδικούς επιστήμονες, αν αυτοί τυγχάνουν και συγγραφείς ακόμα καλύτερα, που είναι ικανοί να ασκήσουν συστηματικά μελλοντικούς συγγραφείς αλλά πρωτίστως ικανούς αναγνώστες. Εγώ παρότι γράφω εδώ και τριάντα χρόνια κι ένα μυθιστόρημά μου μάλιστα διακρίθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος του πρώην «Διαβάζω» νυν «Αναγνώστη» το 2008, εκ των υστέρων σπούδασα τη δημιουργική γραφή σε μεταπτυχιακό επίπεδο, σαφώς για να βελτιώσω τις δικές μου συγγραφικές ικανότητες ενώ σήμερα είμαι υποψήφιος διδάκτορας Δημιουργικής Γραφής του Παν/μίου Δυτικής Μακεδονίας.  Και μ’ αυτό θέλω να πω ότι νιώθω ικανός πλέον να διδάσκω την τέχνη της συγγραφής όχι τόσο γιατί είμαι συγγραφέας όσο γιατί αυτό είναι το αντικείμενο των σπουδών μου. Δημιουργική γραφή διδάσκω τόσο στο ένα και μοναδικό στην Ελλάδα έως σήμερα Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών στη Φλώρινα, το οποίο διευθύνει ο συγγραφέας και καθηγητής Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος, όσο και σε συνεργασία με τον συγγραφέα και εκδότη Βασίλη Ρούβαλη ιδιωτικά με την Διαδικτυακή Δημιουργική Γραφή, την οποία έστησα πριν έξι χρόνια και στην οποία έχουν μαθητεύσει πάνω από εξήντα άτομα, κάποιοι από τους οποίους έχουν ήδη εκδώσει προσωπικά αξιόλογα βιβλία.»


* Ο Γιώργος Παναγιωτίδης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1965. Είναι εκπαιδευτικός με μεταπτυχιακό δίπλωμα στη δημιουργική γραφή. Συντάχτηκε με το λογοτεχνικό περιοδικό «Μανδραγόρας» για μια δεκαετία, έως το 2005 και για τα τεύχη 12 έως 33, απ’ όπου παρουσίαζε κυρίως ποιητές. Το ίδιο έκανε και στο Συμπόσιο Ποίησης του Πανεπιστημίου Πατρών. Εξέδωσε τρεις ποιητικές συνθέσεις, «Ρύνια», α΄ έκδοση το 1985 και β΄ έκδοση το 2002, «Τα όντα εκεί» και «Ονόματα μόνο» υπό τον τίτλο «Τα δύο όλα» το 1996 και «Δι’ οδών» το 2002, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας. Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ερώτων και Αοράτων», κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης το 2007 και διακρίθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω» το 2008. Την Άνοιξη του 2012 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «Ομορφιές αφόρητες» επίσης από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Γράφει σε λογοτεχνικά περιοδικά. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά: Πόρφυρας, Μανδραγόρας, Δέλεαρ, Συμπόσιο, Ποιητική, Άνευ και στα ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά: http://www.e-poema.euhttp://poeticanet.com, καθώς και στο blog του Ε.ΚΕ.ΒΙ.