Διαβάσαμε

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ | «Το blues της ανεργίας» του Παναγιώτη Βλάχου

Το BookSitting διάβασε το βιβλίο «Το blues της ανεργίας» του Παναγιώτη Βλάχου (εκδόσεις Κέδρος) και γράφει την άποψή του. 

Από την Αλεξία Καλογεροπούλου*
alexia.kalogeropoulou@gmail.com

Τα βιβλία που αφορούν την κρίση της τελευταίας επταετίας ολοένα και πληθαίνουν. Φαίνεται ότι, μετά το αρχικό σοκ, προσπαθούμε να επεξεργαστούμε τι μας συνέβη και να μοιραστούμε το βίωμα.

vlachos_to_blues_tis_anergias.jpgΗ κρίση αποτελεί βασικό θεματικό άξονα και του μυθιστορήματος Το blues της ανεργίας. Η ιστορία που αφηγείται ο Παναγιώτης Βλάχος αφορά ένα ζευγάρι που ζει στο κέντρο της Αθήνας την πενταετία 2010-2015.

Ο συγγραφέας περιγράφει, άλλοτε γλαφυρά και άλλοτε με ωμό ρεαλισμό, τη ρουτίνα της κοινής ζωής του Πέτρου και της Αλεξάνδρας κάτω από τη σκιά της ανεργίας και της οικονομικής στενότητας, τον αγώνα να βρουν ισορροπίες, ατομικές αλλά και ως ζευγάρι, σε ένα γενικότερο κλίμα αστάθειας και δυστοκίας στην Ελλάδα της κρίσης.

Όλα φαίνεται ότι αρχίζουν να αλλάζουν όταν η Αλεξάνδρα αποφασίζει να παραιτηθεί από τη δουλειά της, στην οποία ούτως ή άλλως δεν πληρωνόταν, γιατί «δεν μπορεί πλέον την ανθρωποφαγία». Η καθημερινή προσπάθεια αναζήτησης εργασίας, οι άκαρπες συνεντεύξεις, τα αδιέξοδα,  οι χαμηλές απολαβές, η αβεβαιότητα και η εκμετάλλευση στον εργασιακό χώρο συνθέτουν ένα εκρηκτικό κλίμα που επιδρά ανατρεπτικά στα πάντα: στις σχέσεις, στις φιλίες, σε όσα ήταν βέβαια.

Την ίδια στιγμή, ένα εχθρικό προς τον πολίτη κράτος, δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση με τη γραφειοκρατία και τη «λογική ηλιθίων» που αποτυπώνει έξοχα ο συγγραφέας.  Συμπεριφορές ωμές, χωρίς προσχήματα, με στόχο την εξαθλίωση, προκαλούν έντονα συναισθήματα -και αναμφίβολα οργή- στον αναγνώστη.

Ο Παναγιώτης Βλάχος φαίνεται έμπειρος συγγραφέας και γνώστης του χώρου των εκδόσεων, γνώση που προκύπτει από την εικοσαετή του επαγγελματική θητεία στις εκδόσεις. Η γραφή του ρέει ανεμπόδιστα, ζωντανή, λιτή, με μικρές προτάσεις γεμάτες νόημα.  Περιγράφει άψογα πρόσωπα και καταστάσεις που συναντά κανείς στην πραγματική ζωή και διαλόγους που μπορεί κανείς εύκολα να ακούσει στο διπλανό τραπέζι. Με εξέπληξε ευχάριστα η τόλμη του συγγραφέα να σκιαγραφήσει μέσα από το πρόσωπο του Φάνη τους «διανοούμενους» που «μελετούν» τους άλλους χωρίς να δημιουργούν οι ίδιοι τίποτα, που αναμασούν τα λόγια σημαντικών διανοητών και τα «φτύνουν» σε κάθε ευκαιρία για να κατακτήσουν μια θέση ανάμεσα σε ό,τι ονομάζουμε «ανθρώπους του πνεύματος».

Οι βασικοί χαρακτήρες του Παναγιώτη Βλάχου αλλάζουν καθώς εκτυλίσσεται η αφήγηση, απογοητεύονται, αποσυντονίζονται, μεταστρέφονται και τελικά βρίσκουν ξανά τον βηματισμό τους και ωριμάζουν. Ο αναγνώστης «ζει» τη ζωή του ζευγαριού με τις καλές και τις κακές στιγμές του, τις στιγμές της έξαψης και τις στιγμές της πλήξης. Η εναλλασσόμενη αφήγηση διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, όπως άλλωστε και οι πολύ εύστοχοι τίτλοι στην αρχή κάθε κεφαλαίου που προϊδεάζουν για τη συνέχεια της ιστορίας.

Το blues της ανεργίας είναι ένα ογκώδες μυθιστόρημα, που δεν κουράζει. Ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό όσο και κοινωνικό, με αναφορές στο πρόσφατο πολιτικό παρελθόν της χώρας που οδήγησε στο αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, στη ματαίωση και στην «αριστερή μελαγχολία», όπως αναφέρει ο συγγραφέας. Τα μνημόνια συνεχίζονται, οι περισσότεροι φτωχοποιούνται, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που εξακολουθούν να γίνονται πλουσιότεροι.

Εκτίμησα πολύ τις μουσικές επιλογές του Παναγιώτη Βλάχου που συνοδεύουν νοερά την αφήγηση και καταγράφονται στο σχετικό παράρτημα στο τέλος του βιβλίου. Νομίζει κανείς ότι ξεπηδούν από τις σελίδες νότες και μελωδίες που συμπληρώνουν αρμονικά τις εικόνες της ιστορίας.  Η αφήγηση κορυφώνεται με ένα δυνατό φινάλε, που δεν θα σχολιάσω όμως για να αποφύγω το book spoiler! Αξίζει να το διαβάσετε μόνοι σας!


Δυο μικρά αποσπάσματα που ξεχώρισα:

«Και επιστρέψαμε στην πόλη όπου κανένα ξόρκι δεν πιάνει για να μην ειπωθούν λέξεις και να μην συμβούν πράξεις που αφυδατώνουν την ψυχή.»

«Δεν υπάρχει χούντα τώρα. Ο Ιστός της Αράχνης υφαίνεται σε γραφεία δικηγόρων, σε δικαστήρια, σε τράπεζες και σε σπίτια που είναι έτοιμα να εκραγούν. Ο απόγονος του Σάιλοκ δεν απαιτεί μονάχα ένα κομμάτι σάρκας. Απαιτεί τον πλήρη αφανισμό. Κυρίως σκοτώνοντας τη μνήμη.»


Info: Το blues της ανεργίας, Παναγιώτης Βλάχος, σελίδες 584, εκδόσεις Κέδρος (2016). 


*Η Αλεξία Καλογεροπούλου είναι υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών με ερευνητικό αντικείμενο την ανθρώπινη συμπεριφορά στο διαδίκτυο. Σπούδασε Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στις Πολιτισμικές Σπουδές και την Ανθρώπινη Επικοινωνία. Για χρόνια εργάστηκε ως δημοσιογράφος στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Έχει εκδώσει το βιβλίο «Είσαι το Κάρμα μου» (Εμπειρία Εκδοτική, 2010) και έχει συμμετάσχει σε δύο ποιητικές συλλογές και έξι συλλογικά έργα. 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s