Στο σαλόνι του BookSitting, Συνεντεύξεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Η Μαίρη Ραζή στο Σαλόνι του BookSitting

Η αγαπημένη ηθοποιός Μαίρη Ραζή μίλησε στο BookSitting με αφορμή την παράσταση «Το τέρας κι εγώ» του Σταμάτη Μαλέλη, που παίζεται για τρίτη συνεχή χρονιά στο Θέατρο Πρόβα. 

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου
alexia.kalogeropoulou@gmail.com

ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ 3.jpg

Αεικίνητη και πάντα δημιουργική, η Μαίρη Ραζή, δεν κουράζεται ακόμα κι όταν παίζει δύσκολους ρόλους, όπως αυτός της Ρόζας Εσκενάζυ, για τον οποίο βραβεύτηκε, ακόμα κι όταν παίζει σε δυο παραστάσεις την ίδια σεζόν, όπως φέτος, όπου παράλληλα με την ανατρεπτική κωμωδία «Το δωμάτιο με τους μανδαρίνους» του Ρομπέρ Τομά, πρωταγωνιστεί για τρίτη χρονιά στο «Το τέρας κι εγώ», ένα έργο βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Σταμάτη Μαλέλη με θέμα την κατάθλιψη που βίωσε ο συγγραφέας.
«Θέατρο να ‘ναι κι όλα γίνονται!» λέει η ίδια με ένα χαμόγελο που μαρτυρά τον αισιόδοξο χαρακτήρα της.

Παίζετε στο έργο «Το τέρας κι εγώ» για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό; Μπορεί ένα έργο να εξακολουθεί να ενεργοποιεί έναν ηθοποιό για τόσο χρονικό διάστημα; 

Πάντα ένας ρόλος έχει ενδιαφέρον όσα χρόνια κι αν τον παίζεις, γιατί κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή τα ερεθίσματά σου είναι διαφορετικά. Το κοινό είναι διαφορετικό. Η αμφίδρομη σχέση με το κοινό αλλάζει πάντα με τη σύνθεσή του, άρα δεν μπορείς να βαρεθείς – ίσα ίσα που έχει μεγάλο ενδιαφέρον να ανακαλύπτεις μικρές λεπτομέρειες στην υποκριτική σου. Δεν νομίζω ότι έχει δυσκολία, αντιθέτως αγαπάς το ρόλο πιο πολύ. Εγώ θα στεναχωρηθώ όταν θα σταματήσω να παίζω αυτό το έργο κι αυτόν το ρόλο.

Το έργο πραγματεύεται ένα σύνηθες πλέον αλλά πολύ σοβαρό θέμα: την κατάθλιψη. Πού, κατά τη γνώμη σας, οφείλεται η αύξηση των περιστατικών κατάθλιψης τα τελευταία χρόνια, πέραν της κρίσης;

Υπάρχει κατάθλιψη γύρω μας, στους φίλους, στους συγγενείς, στους συνεργάτες μας, ακόμα και στους σπουδαστές της Δραματικής μας Σχολής. Η κατάθλιψη δεν κοιτάει ηλικία. Οι αιτίες που την προκαλούν είναι πολλές. Λέτε εκτός της κρίσης, ναι, αλλά η κρίση η οικονομική αλλάζει συνθήκες διαβίωσης, συνήθειες, προκαλεί ανασφάλεια. Ωραία, ας πούμε ότι δεν υπήρχε κρίση, ίσως ήταν λιγότερες οι περιπτώσεις κατάθλιψης. Όταν όμως ξυπνάς και δεν έχεις δουλειά, όταν δεν έχεις δεσμό και είσαι μόνος, άρρωστος, χωρίς λεφτά, με κάποιο πένθος, αυτές είναι σοβαρές αιτίες. Βέβαια η κατάθλιψη είναι υπερταξική, αγγίζει όλες τις κοινωνικές διαστρωματώσεις, αλλά κάπου διάβασα ότι στις φτωχότερες κοινωνικές τάξεις είναι πιο σπάνια.

«Η κατάθλιψη δεν κοιτάει ηλικία. Οι αιτίες που την προκαλούν είναι πολλές. Λέτε εκτός της κρίσης, ναι, αλλά η κρίση η οικονομική αλλάζει συνθήκες διαβίωσης, συνήθειες, προκαλεί ανασφάλεια.»

Πιστεύετε πως ένας άνθρωπος που βιώνει μια αντίστοιχη κατάσταση θα συνδεθεί με το έργο;

Πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που έχει παρόμοιο πρόβλημα θα βοηθηθεί πολύ με το έργο, θα λύσει προβλήματά του. Το μήνυμα του έργου είναι αισιόδοξο. Η κατάθλιψη γιατρεύεται, λέει ο Μαλέλης, που είναι ζωντανό παράδειγμα. Ο ίδιος έρχεται κάθε Τετάρτη στο θέατρο και συνομιλεί με τους θεατές, απαντάει στα ερωτήματά τους, στις ανησυχίες τους. Μπορεί μέσα στο κοινό να υπάρχουν θεατές που να μην ξέρουν ή να μην παραδέχονται ότι έχουν κατάθλιψη, συνδέονται ωστόσο με το έργο και λυτρώνονται.

783A4531A (Medium).jpg

Φέτος συνυπάρχετε στη σκηνή και με την κόρη σας, την ηθοποιό Κοραλία Τσόγκα. Πώς νιώθετε για αυτό;

Είμαι ευτυχισμένη που παίζω με το παιδί μου. Έχουμε παίξει μαζί στα έργα «Φλαντρώ», «Δράκαινα la mamma», «Άσκηση πέντε δακτύλων», «Μια νύχτα μια ζωή». Πολλά έργα έως το 2009. Μετά από τόσα χρόνια βρεθήκαμε πάλι μαζί και δεν είναι λίγο πράγμα να παίζεις με τον σύζυγο και την κόρη σου μαζί. Είναι μάλλον σπάνιο.

Διδάσκετε και παίζετε με νέους ηθοποιούς στην τηλεόραση και στο θέατρο. Βρίσκετε διαφορές με τις παλαιότερες γενιές που έχετε συνεργαστεί;

Ναι, βρίσκω. Οι σημερινοί ηθοποιοί σπουδάζουν υποκριτική αλλά και χορό και τραγούδι. Είναι εφοδιασμένοι με περισσότερα εργαλεία. Φυσικά όταν ψάχνουμε ηθοποιό δεν ζητάμε να είναι χορευτής ή τραγουδιστής. Θέλουμε έναν ηθοποιό που να χορεύει και να τραγουδάει. Πολλοί νέοι παίζουν και μουσικά όργανα. Βρίσκω τους νέους το ίδιο υπεύθυνους με τους παλιούς. Στην Παιδική Σκηνή όπου παίζουμε τέσσερα έργα, μόνοι τους ανοίγουν το θέατρο, μόνοι ετοιμάζουν τα σκηνικά τους, κάνουν ζέσταμα. Η παράσταση αρχίζει στις δέκα και τα παιδιά έρχονται από τις επτάμισι γιατί θέλουν να βρίσκονται στο χώρο της δουλειάς τους εγκαίρως. Και παίζουν με όλη τους την ψυχή. Δεν μ’ αρέσει όταν κατηγορούν τους νέους, γιατί πραγματικά δίνουν έναν άνισο αγώνα με την καθημερινότητα και την επιβίωσή τους. Α, και έχουν πολύ ταλέντο και πείσμα. Εμείς οι παλιοί μαθαίνουμε απ’ τους νέους.

image.jpeg

Ξεχωρίζετε κάποιους από τους ρόλους που έχετε υποδυθεί κατά τη διάρκεια της καριέρας σας; Και γιατί;

Όλοι οι ρόλοι είναι παιδιά μου. Δεν είναι εύκολο να τους ξεχωρίσω αλλά στο θέατρο η Μπέμπα στο «Μάνα, μητέρα, μαμά» μού πρόσφερε πολύ καλές κριτικές. Ο ρόλος σφραγίστηκε από την ερμηνεία μου. Είμαι η πρώτη διδάξασα και πάντα αναφέρεται στις κριτικές αυτή η πρώτη ερμηνεία. Αγάπησα τη Λοκαντιέρα, τη Θαυμαστή Μπαλωματού, τη Φλαντρώ, Μην ακούς τη βροχή, τη Ρόζα για την οποία βραβεύτηκα. Δεν θέλω να αδικήσω καμία ερμηνεία μου, γιατί όλες έχουν πολλή δουλειά και πολύ αγάπη από πίσω τους. Και πώς να μην αγαπήσω το φετινό ρόλο που τον παίζω τρία χρόνια;

«Δεν μ’ αρέσει όταν κατηγορούν τους νέους, γιατί πραγματικά δίνουν έναν άνισο αγώνα με την καθημερινότητα και την επιβίωσή τους.»

Τα μοντέρνα ή  τα κλασικά έργα είναι πιο «δύσκολα»; Ποια προτιμάτε;

Και τα μοντέρνα και τα κλασικά είναι το ίδιο “δύσκολα”. Ο τρόπος που προσεγγίζεις ένα έργο είναι μοναδικός. Κυνηγάς την αλήθειά του. Νομίζω ότι σε ένα κλασικό έργο, επειδή υπάρχει ένα δυνατό κείμενο πατάς καλύτερα. Σε ένα μοντέρνο κείμενο, ίσως, πρέπει να κουραστείς περισσότερο για να βρεις την κατάλληλη «ανάγνωσή» του. Θέατρο να ‘ναι και όλα γίνονται!

783A4498r.jpg

Για να επιστρέψουμε στο έργο «Το τέρας κι εγώ», θα λέγατε, παρά τον θεματικό του άξονα, ότι είναι ένα αισιόδοξο έργο; Και γιατί;

Στο πρόγραμμα λέω ότι το μήνυμα είναι αισιόδοξο γιατί το θέμα είναι επίκαιρο και αφορά όλους μας. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βιώσει την προσωπική του κατάθλιψη έστω και για λίγο. Αισιόδοξο ναι, γιατί η ασθένεια αυτή γιατρεύεται, δεν είναι ανίατη, αρκεί να την πολεμήσεις.

Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση «Το τέρας κι εγώ» 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Η Μαίρη Ραζή στο Σαλόνι του BookSitting”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s