ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ | «Ο μεγάλος υπηρέτης» του Δημήτρη Σωτάκη

Tο BookSitting διάβασε το βιβλίο «Ο μεγάλος υπηρέτης» του Δημήτρη Σωτάκη (εκδόσεις Κέδρος) και γράφει την άποψή του. 

Από την Αλεξία Καλογεροπούλου*
alexia.kalogeropoulou@gmail.com


Info: Δημήτρης Σωτάκης, Ο μεγάλος υπηρέτης, εκδόσεις Κέδρος, 2019.


Δυο χρόνια μετά το βιβλίο «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο» (εκδ. Κέδρος), ο Δημήτρης Σωτάκης, ένας από τους πλέον μεταφρασμένους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα για τη μάχη του ανθρώπου με τον εαυτό του και για την ψευδαίσθηση που δημιουργεί η δύναμη της εξουσίας.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΈνας επιχειρηματίας, ευνοημένος φαινομενικά από τη ζωή, εύπορος και εμφανίσιμος, με σπίτι και οικονομική κατάσταση που θα ζήλευαν πολλοί, είναι ανικανοποίητος. Στρέφει το βλέμμα του σχεδόν πάντα σε ό,τι του λείπει και νιώθει σταδιακά ότι χάνει τον έλεγχο της ζωής του, παγιδευμένος στη ματαιότητα και τη μοναξιά. Προκειμένου να βάλει σε τάξη τη χαοτική καθημερινότητά του, προσλαμβάνει ως βοηθό τον Μάριο.

Το σπίτι τακτοποιήθηκε και το χάος της καθημερινότητας υποχώρησε, όχι όμως και το εσωτερικό χάος του επιχειρηματία, το οποίο σιγά σιγά διογκώνεται. Η συγκατοίκηση με τον Μάριο σταδιακά διεγείρει σκοτεινές πλευρές του εαυτού του, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσε και ο ίδιος. Ταυτόχρονα, η ψευδαίσθηση της εξουσίας απέναντι στον βοηθό τον καθιστά προσβλητικό, βίαιο, κακότροπο, σχεδόν τυραννικό.

Η νοσηρότητα της κατάστασης παίρνει ολοένα μεγαλύτερες διαστάσεις και ο επιχειρηματίας ζητά από τον Μάριο να αναλάβει τη διεκπεραίωση όλων των υποθέσεών του, ακόμη και των ερωτικών, που ο ίδιος αδυνατεί να φέρει εις πέρας, ακινητοποιημένος από ένα άγχος καθηλωτικό. Καθισμένος στον καναπέ του σπιτιού του, μπροστά στην τηλεόραση, βυθίζεται σε μια επίπλαστη υπνωτιστική αίσθηση ασφάλειας, γυρίζοντας την πλάτη στην αληθινή ζωή.

Ο Δημήτρης Σωτάκης έγραψε ένα σύγχρονο, καλογραμμένο, όπως συνηθίζει άλλωστε, μυθιστόρημα, που φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής, τις εμμονές και τις ψευδαισθήσεις που παίρνουν τα ηνία όταν βρουν το κατάλληλο έδαφος. Καυτηριάζει τον αυτιστικό, πολυάσχολο τρόπο ζωής της εποχής μας, το ανούσιο κυνήγι της επιτυχίας, την αδράνεια, αλλά και την επίδραση της εξουσίας στον ανθρώπινο ψυχισμό. 

«Ο μεγάλος υπηρέτης» είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά ανθρωποκεντρικό, όπου τα σουρεαλιστικά στοιχεία εμπλέκονται συχνά με τα κωμικά, δημιουργώντας ένα παράδοξα αληθοφανές σύμπαν. Το κείμενό του ρέει αβίαστα και κρατά αμείωτο το αναγνωστικό ενδιαφέρον από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα, ενώ η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα γεγονότα.

Ο Δημήτρης Σωτάκης υπενθυμίζει, με τον τρόπο του, την ανάγκη να ξεφύγουμε από τον ρόλο του παρατηρητή της ζωής. «Είχα ξεχάσει να ζήσω, δεν ξέρω πόσο μεγάλη ήταν αυτή η αμαρτία προς τον ίδιο μου τον εαυτό», σκέφτεται ο αφηγητής (σ. 348). «Ο μεγάλος υπηρέτης» είναι ένα αφυπνιστικό χτύπημα, ένα κάλεσμα για ζωή. 


*Η Αλεξία Καλογεροπούλου σπούδασε Ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και συνέχισε με άριστα τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στις Πολιτισμικές Σπουδές και την Ανθρώπινη Επικοινωνία. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και στην τηλεόραση. Έχει εκδώσει το βιβλίο «Είσαι το Κάρμα μου» (Εμπειρία Εκδοτική, 2010) και την ποιητική συλλογή «Λέξεις στην άμμο» (Εκδόσεις 24γράμματα, 2019). Κείμενα και ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί επίσης σε συλλογικά έργα. 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ | «Ο μεγάλος υπηρέτης» του Δημήτρη Σωτάκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s