Στο σαλόνι του BookSitting, Συνεντεύξεις

Σαρίτα Χαΐμ: «Είναι λίγοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν βαθιά τον εαυτό τους»

H συγγραφέας Σαρίτα Χαΐμ, με αφορμή το νέο μυθιστόρημά της «Η αδελφή μου» (εκδόσεις Μίνωας), συζητά με την Αλεξία Καλογεροπούλου στο Σαλόνι του BookSitting.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου
alexia.kalogeropoulou@gmail.com

ΣΑΡΙΤΑ PHOTO HIGH 2.jpeg

 

Πείτε μας δυο λόγια για την υπόθεση του βιβλίου σας.

Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών, της Μάρθας και της Κατερίνας, που χωρίστηκαν εντελώς ανεξήγητα στην παιδική τους ηλικία, ύστερα από ένα τραγικό ατύχημα που λίγο έλειψε να σκοτώσει τη μικρότερη.

Τις ξανασυναντούμε ύστερα από χρόνια, ενήλικες πια, να έχουν κάνει τις επιλογές τους και να ζουν μια εκ διαμέτρου αντίθετη ζωή.  Η μεν Μάρθα είναι πλέον μια επιτυχημένη γυναίκα που ζει στον Καναδά, η δε Κατερίνα μοιάζει να έχει μείνει στάσιμη σε μια κατάσταση που δεν την άφησε να εξελιχθεί σε αυτό που προοριζόταν να γίνει.  Ένα μήνυμα που φτάνει στον υπολογιστή της Μάρθας την οδηγεί στη ζωή που άφησε πίσω της και σε μια αδελφή που η απουσία της έχει στοιχειώσει τη ζωή.  Η αποκάλυψη της αλήθειας θα είναι επώδυνη και για τις δυο τους.

Πώς προέκυψε η συγκεκριμένη ιδέα;

Στα βιβλία μου δίνω ιδιαίτερη σημασία στη βαθιά ψυχογράφηση των χαρακτήρων, οπότε μια σχέση που έχει σημαδευτεί από το επώδυνο τραύμα της αναίτιας απουσίας αποτελεί το καλύτερο περιβάλλον για να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει η ιστορία.  Η συγγένεια παίζει σίγουρα τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά την ίδια στιγμή ακυρώνεται καθώς δεν αποτελεί καμία εγγύηση για την ευτυχή κατάληξη της σχέσης.

Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥΟι δυο αδελφές, ηρωίδες του βιβλίου σας, υποφέρουν εξαιτίας των παιδικών βιωμάτων τους. Τα παιδικά βιώματα και οι γονείς μας καθορίζουν, κατά τη γνώμη σας, ποιοι πρόκειται να γίνουμε;

Ο ρόλος των γονέων είναι σίγουρα σημαντικός και της μητέρας ιδιαίτερα καταλυτικός.  Η οικογένεια είναι η ρίζα που μας έθρεψε.

Αν τα παιδικά βιώματα έχουν σημαδευτεί με κυριαρχικές συμπεριφορές που στόχο έχουν το χειρισμό, είναι βέβαιο πως αυτό θα φέρει ένα «βαρύ» ίχνος στο ψυχισμό του ατόμου που θα το κουβαλά μαζί του και στην ενήλικη ζωή.  Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως η ψυχανάλυση περιστρέφεται λεπτομερώς στην παιδική ηλικία και στα τότε βιώματα μας.

Ξεπερνιούνται τα παιδικά τραύματα;

Θέλω να πιστεύω πως αν γίνει μια σωστή «ιχνηλάτηση» από την πλευρά του θεραπευτή κι αν ο θεραπευόμενος είναι έτοιμος να δεσμευτεί σε μια διαρκή εσωτερική ανάλυση, όλα είναι πιθανά.  Αυτή βέβαια είναι η προσωπική μου άποψη.

«Είμαστε ικανοί για το χειρότερο», σκέφτεται σε κάποιο σημείο του βιβλίου η Μάρθα. Τι είναι αυτό που μας κάνει να περάσουμε στην αντίπερα όχθη και να διαπράξουμε το «χειρότερο»;

Δεν είναι τυχαίο που ο άνθρωπος χρειάζεται ένα έννομο κράτος και μία κοινωνία με ευδιάκριτους κανόνες.  Ο προσωπικός ηθικός κώδικας συχνά διολισθαίνει προς το προσωπικό συμφέρον.  Χρειάζεται διαρκώς να μας υπενθυμίζεται το κοινό καλό.

«Ο προσωπικός ηθικός κώδικας συχνά διολισθαίνει προς το προσωπικό συμφέρον.  Χρειάζεται διαρκώς να μας υπενθυμίζεται το κοινό καλό.»

Στο βιβλίο σας θίγετε ένα ζήτημα που αφορά μια ολόκληρη γενιά της μεταπολεμικής Ελλάδας, που ονειρευόταν να ανέλθει κοινωνικά ώστε να απολαύσει όσα έβλεπε στις ταινίες ή διάβαζε στα περιοδικά. Πιστεύετε ότι συμβαίνει κάτι παρόμοιο και στις μέρες μας;

Η αλήθεια είναι πως μας διακρίνει μια ανεξήγητη ροπή προς την ευζωία.  Νομίζω πως αυτό έχει να κάνει με ένα λανθασμένο μοντέλο που επαναλαμβάνεται αέναα και ταυτίζεται με εκείνο το παράλογο συναίσθημα που μας διακρίνει: ότι βιώνουμε μια μεγάλη αδικία.  Πιστεύω πως δεν είχαμε ποτέ ένα καλό σύστημα εκπαίδευσης που θα μας μάθαινε να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας.  Μοιάζει να έχουμε παραδώσει τη σκέψη μας σε άλλους.

Τα περισσότερα πρόσωπα του βιβλίου σας ζουν ζωές ματαιωμένες και ταυτόχρονα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να τολμήσουν την αλλαγή. Τι μας κάνει να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα και γιατί δυσκολευόμαστε να αλλάξουμε τη ζωή μας ή τον εαυτό μας;

Θέλει μεγάλη δύναμη να αντιμετωπίσεις την αλήθεια.  Είναι λίγοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν βαθιά τον εαυτό τους.  Στο βιβλίο παρακολουθούμε  την Κατερίνα να βιώνει τη ματαίωση της τραγικά.  Αισθάνεται πως, αν κάνει έστω κι ένα βήμα εμπρός, θα σκορπίσει και ξέρει πως δεν έχει τη δύναμη να μαζέψει τα κομμάτια της.  Από την άλλη πλευρά η Μάρθα μοιάζει να έχει πλησιάσει την αυτοπραγμάτωσή της, ωστόσο αυτό που βλέπει στον καθρέφτη της είναι πλαστό.

«Πιστεύω πως δεν είχαμε ποτέ ένα καλό σύστημα εκπαίδευσης που θα μας μάθαινε να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας.» 

Τι είναι πιο σημαντικό για σας στη ζωή;

Η υγεία, η οικογένειά μου και το να μπορώ να είμαι δημιουργική στη ζωή μου.

«Η αδελφή μου» είναι το τρίτο σας μυθιστόρημα. Εντοπίζετε ομοιότητες και διαφορές στη γραφή σας και πώς θα τις συνοψίζατε;

Το προσωπικό στίγμα γραφής νομίζω πως συναντάται και στα τρία μου βιβλία, όπως και η εμμονή στους χαρακτήρες και τις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους.

Ποιοι βιβλίο διαβάζετε αυτόν τον καιρό;

Την «Αγαπημένη» της Τόνι Μόρρισον.

Έχετε ήδη στο μυαλό σας το επόμενο μυθιστόρημά σας;

Έχω ξεκινήσει να το επεξεργάζομαι.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s