#2 | Μένουμε σπίτι και γράφουμε | Εύη Γεροκώστα

12_στιγμές_Ανδρέας Κούρτης
εικόνα © Ανδρέας Κούρτης

Στο ίδιο σημείο

Πάντα στο ίδιο σημείο κάθομαι όταν θέλω να σκεφτώ.

Τι νόημα έχει να σκέφτεται κανείς όταν δεν τολμά;

Στον μαύρο θρόνο μου.

Εκεί ανοίγω τα κουτάκια με τους θησαυρούς μου.

Εκεί ξεφυλλίζω τα καινούρια βιβλία.

Εκεί ακουμπάω τα φρεσκοπλυμένα ρούχα.

 Εκεί γράφω, εκεί σου γράφω.

Ριζώνω σ’ αυτό το σπίτι. Με ποτίζω, με σκαλίζω, με κλαδεύω, μου βάζω λίπασμα.

Και μεγαλώνω.

Ίσως το αγαπάω περισσότερο απ’ όσο πρέπει ν’ αγαπάει κανείς ένα σπίτι.

Εγώ θα φύγω κάποια στιγμή. Εκείνο όμως θα μείνει. Για πολύ καιρό.

Και θα του λείπω.

Γι’ αυτό το φροντίζω τόσο.

Μου αρέσει το χρώμα στον τοίχο. Δεν θέλω να το αλλάξω.

Ένα πουλί της νύχτας χτυπά με το ράμφος του το τζάμι. Θα του ρίξω λίγα ψίχουλα.

Μόλις ανοίγω το παράθυρο, βρίσκω στο περβάζι ένα χαλικάκι που γυαλίζει.

Σαν φεγγάρι.

Νομίζω ότι ο χρόνος περνά αργά. Πότε πέρασαν επτά χρόνια;

Επτά. Μαγικός αριθμός.

Ώρα να ξαπλώσω. Σε περιμένω στον ύπνο μου.

(απόσπασμα από το ανέκδοτο διήγημα Δώδεκα στιγμές)

#menoumespiti_kai_grafoume

Μια σκέψη σχετικά μέ το “#2 | Μένουμε σπίτι και γράφουμε | Εύη Γεροκώστα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s