Σπύρος Βρεττός | Οι εκάστοτε επιβιούντες…

photo by Ingo Joseph
Φωτογραφία: Ingo Joseph

Οι εκάστοτε επιβιούντες…

Ήταν πράγματι αρκετά περίεργο που ένας «μυθιστορηματικός» ήρωας, ένας σπουδαίος επενδυτής της Wall Street και γνωστός συλλέκτης έργων τέχνης εγκατέλειπε ξαφνικά τη Νέα Υόρκη, την πόλη της αξεπέραστης επενδυτικής δράσης του. Τον συνοδεύει μόνο μια γυναίκα ζωγράφος, που –τυχαία- έχουν για πρώτη φορά συναντηθεί στην είσοδο του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Τους ξαναβρίσκομε να έχουν πλήρως απομονωθεί σε μία ειδυλλιακή τοποθεσία της Ελλάδας, σε μιαν, όχι εντυπωσιακή, έπαυλη και σ’ ένα περισσότερο εντυπωσιακό κυκλοτερές οικοδόμημα. Τα δύο κτίσματα επικοινωνούν μεταξύ τους με μια περίκλειστη στοά.  «Αν ο εσωτερικός χώρος, στο κυρίως οικοδόμημα ήταν η έκφραση μιας εκλεπτυσμένης μορφής τέχνης με τους πολλαπλούς συνδυασμούς από το κλασικό ως το μοντέρνο, με τις αισθητικές αφαιρέσεις που οδηγούσαν σε μια υψηλότερη αισθητική, με τους αυθεντικούς πίνακες ζωγραφικής-από την Αναγέννηση και μετά και ως το τέλος του εικοστού αιώνα-που κάλυπταν διακριτικά όλους τους χώρους, η βιβλιοθήκη-εργαστήριο στο κυκλοτερές κτίσμα, ήταν ένα θαύμα τεχνικής. Υπερσύγχρονοι υπολογιστές πολλαπλών συνδέσεων με κάθε είδους τράπεζες πληροφοριών, υπερεξελιγμένες συσκευές μετασχηματισμού κειμένων με ψηφιακά στοιχεία διαβίβασης ψηφιακών σημάτων σε κάθε είδους δίκτυα επικοινωνίας, κάθε είδους ανιχνευτές, βίντεο και οθόνες τηλεόρασης, κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης που κάλυπτε και το κτήμα ολόκληρο, ηλεκτρονικοί συναγερμοί, μικροκυκλώματα παντού…

Ολόκληρο το μέλλον έδειχνε να ξεκινάει από το σημείο εκείνο.

Ο Άρης έφτασε ως το νότιο σημείο του οικοδομήματος, όπου υπήρχαν οι κρεβατοκάμαρες. Πέρ’ απ’ τα στενά παράθυρα φαινόταν το πράσινο των ελιών που ανηφόριζε στους κοντινούς λόφους, χίλια πεντακόσια περίπου μέτρα νοτιοδυτικά. Η Δανάη, που μόλις είχε τελειώσει το μπάνιο της, τυλιγμένη σε μια λευκή πετσέτα και καθισμένη στο χαμηλό, σκαλιστό κρεβάτι από ατόφιο ξύλο και έντεχνη αναπαλαίωση, κρατούσε μια πορτοκαλάδα στο δεξί της χέρι, ενώ ξεφύλλιζε μερικά περιοδικά πολύ καλής ποιότητας, με διαφημίσεις ελκυστικές, που μετέφεραν μιαν ιδέα τέχνης στην καθημερινή ζωή.

-«Μην ξεχνάς τους ανιχνευτές». Ύψωσε το κεφάλι. Τον κοιτούσε μ’ένα χαμόγελο. -«Μα είναι μόνο μερικές γουλιές…» -«Το κάθε τι πρέπει να ελέγχεται στο εργαστήριο». -«Δε θα’θελες να δοκιμάσεις;» -«Μόνο από τα δικά μας προϊόντα», είπε. Ήταν αυτή μια στερεότυπη φράση, που την επαναλάμβανε όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό…

Στην έρημη ακρογιαλιά…

Σηκώθηκε απροσδόκητα και ξαναπήγε προς τη θάλασσα τη στιγμή που ο Άρης επέστρεφε. Ανόρθωσε το καλογυμνασμένο κορμί του και της άπλωσε τα χέρια. «Έλα». Το χαμογελαστό ύφος του είχε κάτι σαν προσταγή…

-«Δεν ξέρω αν θα’ θελες ν’ ακούσεις ποίηση…» -«Δε θέλω ν’ ακούσω ποίηση. Αν ήταν ν’ακούσω κάτι θα προτιμούσα έναν καλό οικονομολόγο». -«Γι’αυτό και δεν μπορείς με μιαν ανάσα να χαρείς την ομορφιά αυτού εδώ του τόπου…» -«Χαίρομαι την ομορφιά με τον τρόπο μου». Εκείνη όμως, χωρίς να περιμένει απάντηση, διάβασε αργά, χωρίς ύφος, σχεδόν άτονα.

Phlebas the Phoenician, a fortnight dead/Forgot the cry of gulls, and the deep sea swell/And the profit and loss.  (T. S. Eliot, Death by Water) (Φληβάς ο Φοίνικας, δεκαπέντε μέρες πεθαμένος,/Λησμόνησε την κραυγή των γλάρων, και το φούσκωμα/του βαθιού πελάγου/και το κέρδος και τη ζημιά) (μτφρ. Γ. Σεφέρης).

Ένας σπουδαίος νέος οικονομολόγος κάνει την εμφάνισή του.

«…Ο νέος  επισημανθείς εγκέφαλος κινούνταν τελευταία σ’εκείνα τα μέρη. Έτσι, μια άμεση και προσεκτική συνάντηση μαζί του θα ήταν εύλογη και απαραίτητη. Όχι, κανένας προσωρινά κίνδυνος δεν ήταν ορατός. Όλα τα στοιχεία είχαν πλήρως διερευνηθεί και αναλυθεί ως τις τελευταίες λεπτομέρειες: επρόκειτο για έναν οικονομολόγο, τριανταπέντε χρονών, «αποκλειστικά» αφοσιωμένο στην οικονομική επιστήμη και σε μια γυναίκα που συζούσε μαζί της τα τρία τελευταία χρόνια. Ο οικονομολόγος αναζητούσε μόνο μια ευκαιρία πραγμάτωσης των ιδεών του… Ο Άρης αποδέχεται τη συνεργασία και ο νέος οικονομολόγος μαζί με τη γυναίκα που τον συνοδεύει γίνονται δεκτοί στην έπαυλη και προσαρμόζονται για λίγο στην εκεί φυσική ζωή.

… Συναντήθηκαν στη βιβλιοθήκη-εργαστήριο γύρω στις εννιάμιση το βράδυ. Κανείς δεν έδειξε να εντυπωσιάζεται από τον πολύπλοκο ηλεκτρονικό εξοπλισμό, καθώς έπαιρναν θέση στις σχετικά μικρές, αλλ’ανατομικές πολυθρόνες ενώ ο Άρης είχε ήδη ετοιμάσει τα σχετικά με την προβολή και ρυθμίσει τον φωτισμό. «Πρόκειται για ένα έργο που έχω δει αρκετές φορές… Υποθέτω ένα έργο για να μας ψυχαγωγήσει απόψε… Ο δημιουργός του μου το έστειλε πριν από μερικά χρόνια, τέτοιες μέρες περίπου, λίγο προτού πεθάνει…»

Το ρομπότ-αφηγητής

« … Σε αναπαλαιωμένη ρωμαϊκή βίλα, ο Δάντης, δαφνοστεφανωμένος ποιητής, με την ευγενική εγκαρτέρηση στο πρόσωπό του, όπως στο έργο του Ραφαήλ στο Βατικανό, συναντούσε τον Βιργίλιο που διατηρούσε ακόμα την ήρεμη, στοχαστική του μορφή, όπως την είχαν περισώσει τα ρωμαϊκά ψηφιδωτά… Μετέφερε μια «εντολή» για μια περιήγηση και γινόταν οδηγός. Ένα μικρό, υπερσύγχρονο, ιπτάμενο, ασφαλές σκάφος τους περίμενε!»

…………………………………………………………………………………………………………………………………

Το πρώτο μέρος της περιήγησης του Δάντη ξεναγούμενου από τον Βιργίλιο ανά τον κόσμο, αποκαλύπτει-και παρά τη γιγαντιαία, επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο-  τις απαρχές της δημιουργίας μιας γήινης Κόλασης.

Έβρεχε σταθερά, σχεδόν κατακλυσμιαία. Σπάνια είχε υπάρξει τόσο πραγματική εικόνα εκτεταμένης καταστροφής, όπου εκατομμύρια άνθρωποι είχαν απολέσει οριστικά τα σπίτια και τ’αγαθά και πολλοί και την ίδια τη ζωή τους. Πυκνή ομίχλη τα διαπερνούσε όλα μαζί, παραπήγματα, βρωμιές κι ακαθαρσίες, κι αρρωστημένα σώματα από νέες επιδημίες (που η αληθινή τους φύση δεν είχε ακόμα καταστεί δυνατόν να διαγνωστεί), και πτώματα σε κατάσταση αποσύνθεσης και πείνα στο προαιώνιο, αμετακίνητο πλαίσιο εκείνων που πέθαιναν από την πείνα.

Ο αφηγητής-ρομπότ

Στο κομπιούτερ αναφάνηκαν εναργώς στοιχεία, ωσάν καταμετρώντας τη-φαινομενικά-αιφνίδια μεγάλη φθορά στους δείχτες της παγκόσμιας οικονομίας. Οι δείχτες έσβησαν! Ύστερα το πρόσωπο ενός παιδιού που μάταια προσπαθούσε ν’απομακρυνθεί μέσα στη βορβορώδη λάσπη. Είχε στα μάτια του μια έκφραση απορίας ή και τρόμου, τη στιγμή που ο αφηγητής έσπευδε να παρατηρήσει, πως επρόκειτο ίσως για τον ρεαλισμό μιας ήπιας, μακροχρόνιας μάλλον, τραγωδίας, από μια πραγματικότητα που αγνοούμε.

Πρόσθεσε μάλιστα, πως το αγνοείν ως έννοια καθαρά φιλοσοφική, βρισκόταν σε διαμετρική αντίθεση προς τη γνώση που πραγματικά υπήρχε… Αμέσως μετά, αυθαιρετώντας, παρά τη συνήθειά του, πρόσθεσε (όχι χωρίς μια διάθεση χιούμορ), πως η υψηλότερη σφαίρα της διαλεκτικής θα ήταν εκείνη που θα απεργαζόταν τη σωτηρία του κόσμου, σφαίρα όμως απελπιστικά απροσπέλαστη, ακόμα και ως προς τη θεωρητική της σύλληψη και επεξεργασία.

Ο αφηγητής έπαψε.

Η κατακλυσμιαία βροχή πλήρωσε την οθόνη: Στο άκρο δεξιό της ο υπολογιστής ανάγραψε τη φράση:  AN ABERRATION OF NATURE

Ο Άρης δυνάμωσε τα φώτα. «Δεν θα μπορούσα να υποθέσω ότι διαθέτεις ένα έργο αυτής της μορφής», παρατήρησε η Δανάη με μια μάλλον αδιάφορη έκφραση. Ο Θωμάς έμενε σιωπηλός. Το πρόσωπό του κάτω από κείνα τα πυκνά γένια πρέπει να ήταν ανέκφραστα σκοτεινό. Και μόνο η Ελεωνόρα χαμογελούσε με μιαν έκφραση μάλλον ειρωνική: «Ονειρευόμουν πάντα ένα ποίημα με στοιχεία παγκοσμιότητας», πήρε να πει. Ένα ποίημα που να το διαπερνάει το «Ζωοποιόν Πνεύμα…». Μια ιδέα τέχνης αληθινής…» «Τέχνη είναι η ελπίδα της επανάστασης, η αέναη προοπτική μιας επανάστασης», παρατήρησε η Δανάη. Η υπόβραχνη φωνή της έσβησε. Ακόμα «και το μέλλον των επαναστάσεων, είναι προσδιορισμένο πλέον», είπε ο Θωμάς άτονα.

-«Ακούγεται σαν ποίημα», παρατήρησε η Δανάη προσφέροντάς τους τα ποτά». «Παραμένει ακόμη κάπως ποιητής», συμπλήρωσε η Ελεωνόρα, με αδιόρατα, όπως πάντα, ειρωνική φωνή…».

-«Το μέλλον ανήκει στον ποιητή που θ’αναμορφώσει την παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα, αυτήν που θα είναι η εξελικτική πορεία του σήμερα και που θα δείξει το αληθινό της πρόσωπο μετά από έναν ή δύο αιώνες…»

Το ρομπότ-αφηγητής συνεχίζει:

…………………………………………………………………………………………………………………………………

«…Ήταν πρόσωπα και περιγράμματα ενός αφόρητου ρεαλισμού, παραπεταμένοι στο δρόμο στο πιο ατέρμον βάθος της απελπισίας!… Επιχειρήσεις που κλείνουν… Αξιοσημείωτη ήταν η ταχύτητα με την οποία μεταβαλλόταν η αριθμητική ένδειξη των ανέργων. Στον υπολογιστή αναγράφηκε η ελληνική λέξη «κρίσις». Ακούστηκαν οικονομικοί όροι, όπως πτώση της παραγωγικότητας, ύφεση, στασιμοπληθωρισμός, ενεργειακή κρίση, …, προς μία νέα «Μαύρη Δευτέρα»!… Αναγράφηκαν όμως και πληροφορίες, επαναλαμβανόμενες, για γιγαντιαίες προσπάθειες σταθεροποίησης της παγκόσμιας οικονομίας και του διεθνούς νομισματικού συστήματος ισοτιμιών… «Είναι πράγματι δύσκολο να γραφεί ποίημα με οικονομικούς καθαρά όρους, αλλά και χωρίς οικονομικούς όρους κάθε σύγχρονο ποίημα φαίνεται μάλλον δίχως σημασία», παρατήρησε ο αφηγητής… Το κομπιούτερ αναγράφει: «Μάζες της ατελεύτητης θέασης της αδιατάρακτης πλέον κοινωνίας των καταναλωτών».

Ο Δάντης τώρα ξεναγούμενος από τον Βιργίλιο προσεγγίζουν χώρους νοσοκομείων.

«Την οθόνη επικάλυψε πράσινο θαλερό δάσος, όπου σκεπασμένα με την αχλή της πρωινής ομίχλης, ζωηρά πουλιά της άνοιξης ακούστηκαν να κελαηδούν. Αλλά και πάλι σε θαλάμους νοσοκομείων: Φάνηκαν τα ωραία πρόσωπα να μεταλλάσσονται σε λευκά ή λευκόχροα-όψη αποξηραμένου κεριού- και τα σώματά τους να αποσυντίθενται γοργά, πολυχτυπημένα από τις συνδυασμένες, αλλεπάλληλες επιθέσεις των δυνάμεων της φθοράς. Μερικοί από τους ασθενείς άφηναν τον τελευταίο σπασμό του θανάτου κάτω από τα βλέμματα –και την απελπισία-των θεραπόντων, που φορούσαν ωραία τεχνουργημένες στολές, είδος σκαφάνδρων-ενώ τους παράστεκαν ασημοκαπνισμένοι καθρέφτες, ακριβά κρύσταλλα και αρώματα… Σε άλλα, πανάθλια όμως νοσοκομεία, σε ακαθόριστες περιοχές, οι δύστυχοι άρρωστοι, παραπεταμένοι σε βρώμικους χώρους απομόνωσης, πέθαιναν αβοήθητοι, γιατί από έλλειψη μέσων προστασίας και φαρμάκων και κατάλληλου ιατρικού υλικού το νοσηλευτικό προσωπικό και παρά τη γενναιότητά του καμία δεν είχε δυνατότητα να τους προσφέρει βοήθεια. Επιδημίες απρόβλεπτα εντεινόμενες».

Σε Τόπους Ευθανασίας

«Επρόκειτο για ωραίες κερδοφόρες επιχειρήσεις, σε σοφά επιλεγμένα σημεία του πλανήτη, όπου σε κομψά διαμερίσματα, έργα τέχνης αρχιτεκτονικής, με μιαν ιδέα πεθαμένου ρομαντισμού, πλάι σε μικρές τεχνητές ή φυσικές λίμνες και σε πισίνες με φυσικούς θάμνους γύρω-γύρω, εκείνοι που μπορούσαν να πληρώσουν, και που τους ονόμαζαν «ταξιδευτές», ζούσαν ανάλογα, εφτά ή δεκατέσσαρες μέρες τα προγράμματα μιας «πλήρους ζωής…» Κυκλοφορούσαν εκτός των άλλων και φήμες πως βαριές νοσογόνες καταστάσεις έπλητταν τους δυστυχείς θνητούς ξαφνικά, ενώ ήταν παντελώς υγιείς. Και πως αυτές οι καταστάσεις δεν είχε ακόμα καταστεί δυνατόν να γίνουν κατανοητές και να αναχαιτιστούν… Ο Δάντης με τον Βιργίλιο μένουν κατάπληκτοι, καθώς αθέατοι, πληροφορούνται ότι οι ανίατες ασθένειες, οι επιδημίες και οι πανδημίες δεν είναι η πιο μεγάλη ασθένεια που έπληξε τον πλανήτη. Φτάνοντας σε άγνωστη περιοχή και μπροστά σε μισοκατεστραμμένο οίκημα, και ανάμεσα σε παλιά μάρμαρα που θύμιζαν Ασκληπιείο, σε πεύκα και σε κάποια γλυπτά που θύμιζαν –αλλά καθόλου δεν ήταν-τους ιππείς των Παναθηναίων, ο αρχαίος γιατρός από την Κω, ο Ιπποκράτης, αρχίζει να συνδιαλέγεται με νέο γιατρό.

Λέγοντάς του προφανώς και επαναλαμβάνοντας τις γνωστές του απόψεις πως ο γιατρός πρέπει να ωφελεί και πάντως να μη βλάπτει ή να υποβοηθάει τη φύση ή να θεραπεύει το ενάντιο με το αντίθετο, φροντίζοντας για την αιτιολογία και την πρόγνωση. Κυρίως όμως έδειχνε να αναλύει την επίδραση των παραγόντων του φυσικού περιβάλλοντος πάνω στη φυσική και διανοητική κατάσταση των ανθρώπων, «θέλοντας προφανώς να οδηγήσει πάλι, -ή και να εμπνεύσει, -παρατήρησε ο αφηγητής- σ’ένα πλατύτερο πνευματικό κίνημα, όπου η υγεία και η επιβίωση να καταστούν γενικά τρόπος ζωής:

«Και παρ’όλ’αυτά», ξανάπε ο νέος γιατρός, «δεν μπορώ να μην μιλήσω για την πιο ύπουλη και μακρόβια αρρώστια εκείνων των σκοτεινών χρόνων, και που θα την ονομάσω με τον καθόλου σοβαρό και τετριμμένο και βαρβαρικό μάλλον όρο «εκβλακοποίηση», που βρίσκεται πολύ πιο κοντά και στη σοβαρότητα της όλης κατάστασης, όταν πολλοί άνθρωποι νόμιζαν μάλιστα, πως αχνοχαράζει καινούρια εποχή… «Εκβλακοποιών τους πάντες πολιτισμός!… επρόκειτο για μιαν άλλη ποιότητα που μέσα ήσουν και συ. Που μέσα υπήρχε ο καθένας: ο φιλοσοφών και ο κορυφαίος επιστήμονας και ο απλός φυσικός άνθρωπος και ο άπληστος μικροληστής και ο μεγάλος απατεώνας». Επιγραμματικά μάλιστα ο νέος γιατρός πρόσθεσε: «Εκβλακοποίηση, χυδαιοποίηση, παρανοϊκότητα, εγκληματικότητα». Για λίγο επικράτησε βαριά σιωπή».

Το ρομπότ-αφηγητής

«Με ηλεκτρονική πλέον καθοδήγηση το σκάφος κατευθυνόταν προς την υπ’ αριθμόν 1 Μεγάλη Αίθουσα των Συνδιασκέψεων της Κόλασης, όπου αναμενόταν να πραγματοποιηθεί σε λίγο η  τελική μεγάλη σύσκεψη. Επρόκειτο πράγματι για μια τεράστια, στην κυριολεξία απέραντη και με απεριόριστο βάθος ορθογώνια και καλά φωτιζόμενη αίθουσα, όπου ένα μεγάλο και μάλιστα στρογγυλό, (κατά μία δημοκρατική τάξη), τραπέζι βρισκόταν απαρασάλευτα τοποθετημένο. Παρακάθονταν ήδη σε κείνο το τραπέζι, που δεκάδες κάμερες αδυνατούσαν να καλύψουν πλήρως, όπως άλλωστε και την ίδια τη βαριά και σχεδόν καταθλιπτικά διακοσμημένη αίθουσα, δεκάδες πολιτικοί, τεχνοκράτες, επιστήμονες και κυρίως φιλόσοφοι από διάφορες εποχές, μερικών από τους οποίους τα ονόματα αναγράφονταν στο κομπιούτερ για συντομότατο διάστημα, μόλις που η κάμερα «και πάλι φευγαλέα εντελώς» περνούσε από τα πρόσωπά τους»… «Υπερτέλειος υπολογιστής πληροφορεί τους παρισταμένους το θέμα της συνεδρίασης: «Συζήτηση για μία επικείμενη καταστροφή του πλανήτη Γη».

«Στο συνέδριο μιλούν ο Πλάτων, ο Μαρξ, ο Κομφούκιος…, Πέρσες, Ινδοί, Άραβες και Εβραίοι φιλόσοφοι- μεγάλος αριθμός πολιτικών, φιλοσόφων και τεχνοκρατών από τη Δύση και την Ανατολή. Οξεία αντιπαράθεση ιδεών. Ο ρήτορας Δημοσθένης ζήτησε το δικαίωμα ν’ανέβει στο βήμα το ειδικά προετοιμασμένο, και με πύρινους λόγους έπλεξε το εγκώμιο της δημοκρατίας, όπου η δικαιοσύνη μαζί κι η γνώση κι η τέχνη του λόγου και γενικώς η τέχνη, σε όλους φτάνοντας τους ανθρώπους, από τη βαριά την αποχαύνωση αφαρπάζοντάς τους καθημερινά τους καθιστά όλο και πιο άξιους για τη δημοκρατία. Ακολουθούν αφάνταστα πολλές εισηγήσεις, όπου και μόνη η υπόμνησή τους θ’ απαιτούσε τεράστιο χώρο και χρόνο.

Τελικά μια παρέμβαση του ρήτορα Ισοκράτη -που ήταν δύσκολο να εντοπιστεί πόσο επηρεάστηκε από τις παραπάνω εισηγήσεις-αιφνιδίασε το σύνολο των παρισταμένων, όταν με απαράμιλλη ενάργεια και συνεχή, λογικά τεκμηριωμένο λόγο, πρότεινε τη δημιουργία τής «Ένωσης των Πολιτειών του Κόσμου». Απλή φαινομενικά στη σύλληψή της η δομή της πρότασης, ήταν ωστόσο μεγαλοφυής ως προς την πολλαπλότητα των συσχετισμών και τη δυνατότητα της δράσης. Χρησιμοποιώντας (πέρα από το εκλεπτυσμένο πλέον λογικό όργανο) και τις δυνατότητες της τεχνολογίας και ειδικότερα της Πληροφορικής, γεγονός στο οποίο και πάρα πολλοί σύνεδροι είχαν δώσει τεράστια έμφαση, θεωρούσε πως η πρότασή του, όχι μόνο δεν άγγιζε τα όρια της ουτοπίας αλλ’ότι αποτελούσε δυνατότητα εφικτή για το προσεχές μέλλον. «Περισώζεται», είπε «η ελευθερία, η δημοκρατία, η παιδεία για όλους…» «Μπορεί να καταπολεμηθούν τα υπάρχοντα και τα επερχόμενα δεινά και να επιλυθούν τα προβλήματα ακόμα και των εσχατιών του πλανήτη, βάσει των ενιαίων προγραμμάτων, της ισότιμης συνεργασίας και του κοινού πλέον αγώνα (και όχι της ελεημοσύνης ή της αλόγιστης, ολέθριας πλέον για όλους, υπερεκμετάλλευσης)».

Ο προγραμματισμός δεν καταστρέφει την αίσθηση και την ύπαρξη της ελευθερίας και ο φυσικός άνθρωπος απομένει ν’αντιπαλεύει ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία με βάσιμες ελπίδες και με την απαράμιλλη ομορφιά του ασταμάτητου πολυεπίπεδου αγώνα… Επρόκειτο για μια νέα πολιτική σύνθεση που, χωρίς ν’αναιρεί την ελευθερία κανενός, υποβοηθούσε τους πάντες να επιβιώσουν!»

Εικόνες αισιόδοξης αφόρμησης. Το ρομπότ-αφηγητής

«Σχεδόν αμέσως την οθόνη επικάλυψαν αναρίθμητα εργαστήρια, ωραία προϊόντα της τεχνικής, όπου άνθρωποι εναγώνια σκυμμένοι στα υπερτέλεια ηλεκτρονικά τους μικροσκόπια και στις οθόνες και τους δοκιμαστικούς σωλήνες και στα δύστυχα πειραματόζωά τους, τα συνδεδεμένα με τα υπερεξελιγμένα κομπιούτερς. Ερευνούσαν εναγώνια, είπε ο Δάντης, που εμφανίζεται απροσδόκητα, ίσως για μια καινούρια, μεγάλη, σωτήρια πνοή. Και είτε σταθούν επαρκώς τυχεροί είτε και δεν σταθούν, για όλους αυτούς υπάρχει μια θέση στον Παράδεισο…

«Το θαύμα των οικισμών επιβίωσης!… Εκτυλισσόταν το πιο παράδοξο ντοκιμαντέρ, το πιο αισιόδοξο σχεδίασμα στην τέχνη της αρχιτεκτονικής, το πιο ζωντανό ενέργημα στην ιστορία της πολιτικής και της νομικής σκέψης, το πιο επικό επίτευγμα στην ιστορία της φιλοσοφίας-απροσδιόριστο, εναργές, μακρινό ποίημα-όπου η Γης ολόκληρη! καθίσταται οικισμός επιβίωσης…»

Την οθόνη επικάλυψε βαθμιαία λιγότερο εναργής σκηνή. Ήταν ως να αναβίωνε τόπος μαντείου, περασμένων νεκρών εποχών. Στα σκοτεινά του αδύτου, η Πυθία- νεαρή παρθένος -μέσ’από τους καπνούς της καιόμενης δάφνης αναφαίνεται ολοζώντανη σαν από τους αιώνες που χάθηκαν. Η φωνή της αντηχεί πεντακάθαρη, παλλόμενη, σαν από βαθιάν αγωνία ν’αγγίξει τα νάματα μιας άλλης ζωής:  «Να μην τους υποβοηθήσουν να πεθάνουν», είπε, «γιατί έτσι και τον δικό τους μελλούμενο θάνατο προσυπογράφουν. Μόνο ζωή αν δώσουν και τη δική τους επέπρωτο ζωή να την κερδίσουν». «Κι αν, όλοι μαζί, για τη ζωή και μόνο πολεμήσουν, επέπρωτο και τη δική τους ζωή να την κερδίσουν».

«Αλληλοσυμπληρούμενες εικόνες ζωής φώτισαν πλατιά το μακρινό μέλλον, ως να’χεν επιτέλους μέσ’ τους αιώνες επιτευχθεί το ζωτικό πλεόνασμα της σωτήριας ευφυΐας! Έφευγαν και οι τελευταίοι, ζωντανοί, πριν ή ο θάνατος καταλύσει τον Ήλιο, αποχαιρετώντας για πάντα τον πλανήτη Γη, πλανήτη της υπέρτατης χαράς και της υπέρτατης θλίψης-προς τις ατελεύτητες κατοικίες του Διαστήματος…»

Επιγραφή

«Ο χρόνος του παραμυθιού με το καλό τέλος δεν είναι μόνο το απώτερο μέλλον.              Είναι και το παρόν και το κοντινό μέλλον».

Συνυπογράφουν

Homo Sapiens και Robot Sapiens


Σπύρος Βρεττός γεννήθηκε στη Λευκάδα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1987 αναγορεύτηκε Διδάκτορας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.  Έχει δημοσιεύσει τα μυθιστορήματα: Ανάπαυλα, Κάθαρση (εκδ. Καστανιώτη 1978), Υποψήφιος Σπουδαστής ( Καστανιώτης 1980), Αγωνία επιβίωσης (εκδ. Γρηγόρη, 1994-5η έκδ. 2019. Το έργο έχει μεταφραστεί στην αγγλική γλώσσα), Σκοτεινή μοίρα (Γαβριηλίδης, 2001), Απίστευτο Μηχάνημα (εκδ. Γρηγόρη, 2009), Ο Ιππότης και τα Τελώνια, (εκδ. Γρηγόρη, 2016), Πικρός Εξωγήινος (Βακχικόν, 2018). Έχει επίσης δημοσιεύσει τα δοκίμια: Ανθρωπισμός, διαλεκτική  φιλολογίας και θετικών επιστημών (1974), Θέματα σύγχρονου προβληματισμού (εκδ. Καστανιώτη – 8η έκδ. 1990), τη μελέτη: Οι λαϊκοί ποιητές της Λευκάδας (1900-1985), ως κοινωνικό φαινόμενο, (Καστανιώτης, 1991). Επιστημονικές εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά, επετηρίδες και πρακτικά συνεδρίων. Για το συνολικό έργο του, έχει τιμηθεί με το «Αριστείον Ανθρωπισμού και Πολιτισμού» του Ελληνικού Ινστιτούτου Εφαρμοσμένης Παιδαγωγικής και Εκπαίδευσης.

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s