Γρηγόρης Γαϊτανάρος | Homo σκέτος

Στέλλα Δημητρακοπούλου

Εικόνα: Στέλλα Δημητρακοπούλου

Homo σκέτος

Πρώτη φορά εμφάνισα μυωπία στο Λύκειο. Μετά τις πανελλήνιες φορούσα ήδη γυαλιά. Τα μάτια μου δεν μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν από μόνα τους τα πράγματα. Αυτό βέβαια ήταν και το παιχνίδι μου. Αν κάτι δεν μου άρεσε ή αν ένιωθα κουρασμένος ή όταν ήθελα να κοιτάξω προς τα μέσα μου, η επιλογή της θολούρας έμοιαζε ως η μοναδική λύση. Και πραγματικά δούλευε. Από την άλλη, όταν φορούσα τα γυαλιά μου δεν είχα επιλογή. Δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου, σ’ ό,τι έβλεπα μπροστά μου. Ό,τι κι αν ήταν αυτό, έπρεπε να το λαμβάνω υπόψη. «Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά», μας έλεγαν στο σχολείο. Όμως υπάρχουν φορές που η διαφορά δεν κρίνεται στη λεπτομέρεια, παρά στη σημασία. Όπως οι πληροφορίες και η γνώση. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Πέρασαν λοιπόν τα χρόνια και το παιχνίδι μου, δεν ήταν πλέον παιχνίδι. Είχε γίνει τρόπος ζωής, μια μανιέρα που λέει ο λόγος. Σε κάθε δυσκολία, ασχήμια ή ντροπή, τα γυαλιά μου έμεναν κλεισμένα στη θήκη τους και η αγαπημένη μου θολούρα έκανε ευλαβικά τη δουλειά της.

Κάπως έτσι κυλούσαν τα πράγματα, μέχρι που εμφανίστηκε ο covid-19, άλλως ο κορονοϊός ή κορωνοϊός, ανάλογα τα γούστα. Οι λεπτομέρειες πολλαπλασιά-στηκαν, μαζί και οι πληροφορίες. Όχι σ’ αυτό, ναι στο άλλο, μετά, ναι σ’ αυτό, όχι στο άλλο. Το μόνο σίγουρο ήταν το ίσως της υπόθεσης. Το μόνο σίγουρο ήταν η ίδια η υπόθεση. Έτσι λοιπόν, η θολούρα έγινε state of mind, που λένε κι οι διαφημιστές. Κανείς πλέον δεν είναι σίγουρος. Κανείς δεν μπορεί να δει καθαρά. Ούτε αυτοί που φορούν γυαλιά νυκτός, δεν μπορούν να διακρίνουν τις σημασίες. Τίποτα δεν μπορεί να οδηγήσει (ακόμα) στη γνώση εκείνη, που θα σώσει τους ανθρώπους από κάθε είδους απειλή, ορατή ή αόρατη. Αντιθέτως, αναβίωσαν τα παλιά τραύματα, καθιστώντας το φόβο της επιβίωσης πολυ-διάστατο. Έτσι λοιπόν, ο μεγάλος και τρανός άνθρωπος του 21ου αιώνα, ένα πράγμα μπορεί μόνο ελεύθερα να κάνει. Να φοβάται. Εκτός από την πανδημία, ο homo phobicus έχει στην ημερήσια διάταξή του, το φόβο της νέας οικονομικής κρίσης, το φόβο της αστυνομικής βίας, το φόβο του ρατσισμού και όποιον άλλο φόβο μπορεί να βάλει ο νους σου. Έχει να αντιμετωπίσει όλα αυτά που νόμιζε πως είχε ξεπεράσει. Όλα αυτά που νόμιζε ότι ανήκαν στο παρελθόν. Ξέχασε όμως ότι ο χρόνος είναι ενιαίος. Ξέχασε ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, είναι όπως το δέρμα, τα κόκκαλα και οι μύες. Ένα και μόνο σώμα, το  συλλογικό, τίποτε άλλο. Κι αν κατά λάθος ή από πρόθεση, αυτό το σώμα κοπεί σε κομμάτια και φαγωθεί, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.

Τώρα τελευταία, που ο χρόνος κατάφερε να σταματήσει έστω και για λίγο, ένιωσα την ανάγκη να φοράω όλο και περισσότερο τα γυαλιά μου. Κι αυτό που ψάχνω να δω, στην προσπάθεια να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, είναι μόνο ένα πράγμα. Τον homo σκέτο. Ούτε τον σοφό, ούτε τον ειδικό, ούτε και κανέναν άλλο. Μόνο τον άνθρωπο. Χωρίς την ιδιότητα, το χρώμα, τη θρησκεία, το φύλο και την τάξη. Χωρίς τον συνοδευτικό προσδιορισμό. Δυστυχώς επιμείναμε στις λεπτο-μέρειες, που η διαφορά τους έφερε τη σύγκρουση, χάνοντας έτσι τη μεγάλη εικόνα, που είναι ακριβώς η ίδια με τη μικρή. Ο άνθρωπος. Αυτή μοιάζει να είναι και η πρόκληση της εποχής. Της κάθε μίας εποχής που έρχεται και φεύγει. Να βρει ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Μέσα του, δίπλα του, αλλά και απέναντί του. Και να συστηθούν ξανά ανά μεταξύ τους, μόνο με το όνομα και το επώνυμό τους. Αυτό αρκεί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s