Αικατερίνη Χριστοδούλου | Υφάντρα

Αργαλειός

Υφάντρα

Παραθύρια κλειστά
αμπαρωμένα
φιμωμένα
Διαπεραστικές ακτίνες φωτός εισχωρούν απ’ τις σκονισμένες
γρίλιες
Σαν να περίμενε από καιρό
γυρτή στο περβάζι
το πλήρωμα του χρόνου
που έτρωγε σαν σαράκι
ανεπαίσθητα
την άδεια της σάρκα

Ολημερίς έκοβε και έραβε
σαν την υφάντρα αράχνη
κεντήστρα των προικιών της
και μαζί με αυτό την ίδια της τη ζωή
Ύφαινε πίκρες και χαρές και στόλιζε με μικρά σμαραγδί
πετράδια που κυλούσαν απ’ τα δυο της μάτια
το μεταξωτό υφαντό

Ποιον έρωτα καρτεράς στο παραθύρι σου κόρη
Ποιος θα παραβιάσει τη μοναξιά που σαν πέπλο νυφικό
αραχνοΰφαντο
κάθησε και έλουσε με άνθη την ταπεινή σου χάρη

Σήκωσε ευλαβικά το χέρι και τίναξε τη σκόνη που σαν γκρίζο
νέφελο ήρθε και μπόλιασε στων ματιών σου το βάθος
Αντίκρισε το φως που ξαποστάζει διψασμένο
στο αλαβάστρινο σου δέρμα

Δε σε περιμένει κανείς…

Μονάχα εσύ…


Η Αικατερίνη Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1996 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπουδάζει στο τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και ειδικεύεται στην Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία. Αναρτά το έργο της στη συγγραφική πλατφόρμα του Wattpad. Ποιήματα της έχουν αναρτηθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά και σελίδες τέχνης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s