Η Ευσταθία Ματζαρίδου στο Σαλόνι του BookSitting

H συγγραφέας Ευσταθία Ματζαρίδου συζητά με την Αλεξία Καλογεροπούλου στο Σαλόνι του BookSitting, με αφορμή το βιβλίο της «Τα ρούχα» (εκδόσεις Σμίλη), που πρόκειται να ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου ΠΚ τον Νοέμβριο, σε παραγωγή της AbyssOn productions.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου
alexia.kalogeropoulou@gmail.com

Καταρχάς θα ήθελα να σας καλωσορίσω στο BookSitting και να σας ζητήσω να μας περιγράψετε με δυο λόγια την υπόθεση του βιβλίου σας, «Τα ρούχα», που κυκλοφόρησε το 2017 από τις εκδόσεις Σμίλη.

Μία γυναίκα και ένας άντρας μιλούν, ο καθένας μέσα απ’ τα ρούχα του άλλου, για τη σχέση τους που τελείωσε πριν πολλά χρόνια. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη (Γυναίκα- Άντρας) και κάθε μέρος αποτελείται από δέκα κεφάλαια. Κεφάλαιο κεφάλαιο ξεδιπλώνεται η σχέση τους, ώστε ο αναγνώστης, τελειώνοντας το βιβλίο, να έχει πια ολοκληρώσει το παζλ αυτής της σχέσης. Οι δύο ήρωες είναι σαν να απευθύνονται σε ένα αόρατο δικαστήριο, άλλοτε απολογούνται και άλλοτε πάλι υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Το βιβλίο θα έλεγα ότι δίνει πολύ ρεαλιστικά τα αδιέξοδα των σχέσεων αγάπης.

Πώς προέκυψε αυτός ο ιδιαίτερα ευρηματικός τρόπος περιγραφής της ιστορίας ενός ζευγαριού; Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό έργο;

Ήθελα να αφηγηθώ μια ιστορία έρωτα-αγάπης, θέμα χιλιοειπωμένο, μ’ έναν τρόπο ελκυστικό για μένα εν πρώτοις και μετά για τον αναγνώστη. Μια γραμμική αφήγηση, θα ήταν άλλη μια ιστορία αγάπης. Έψαχνα να βρω, λοιπόν, ένα όχημα και μια ξεχασμένη κάλτσα κάποτε έγινε η αφορμή για τη σύλληψη. Το ρούχο είναι αυτό άλλωστε που αιχμαλωτίζει πιο πολύ τη μνήμη, σχετίζεται περισσότερο με τις αισθήσεις μας και οι αισθήσεις μας με τον έρωτα.

Δεν είναι αυτοβιογραφικό το βιβλίο, δεν είναι δηλαδή μια ιστορία που έζησα, είναι όλες οι ιστορίες που έζησα και άκουσα και είδα ή και φαντάστηκα. Ο συγγραφέας αρδεύει από παντού και μετά ξεδιάντροπα χειρίζεται το υλικό του.

Για ποιο λόγο επιλέξατε οι ήρωές σας να είναι ανώνυμοι;

Είναι κάτι που το συνηθίζω στα βιβλία μου, με βοηθάει να γράφω πιο ελεύθερα και πιο αποστασιοποιημένα και αποφεύγω έτσι και τη συναισθηματική εμπλοκή με τους ήρωές μου. Ειδικά όμως σ’ αυτό το βιβλίο η ανωνυμία των ηρώων εξασφαλίζει την καθολικότητα, την οικουμενικότητα που απαιτεί το θέμα του έρωτα και επιπλέον με βοήθησε να αποφύγω παγίδες που λόγω θέματος παραμόνευαν παντού, για παράδειγμα να γίνω πολύ δραματική ή μελό.

Καθένας στα Ρούχα βλέπει κάτω από διαφορετικό πρίσμα όσα συμβαίνουν. Φαίνεται σαν να υπάρχει μια προκατάληψη του ενός απέναντι στον άλλο και μια δυσκολία ειλικρινούς επικοινωνίας. Τι είναι αυτό, το πιο βασικό, που οδηγεί συνήθως τα ζευγάρια στη δυσαρμονία, στη σταδιακή απομάκρυνση και στον χωρισμό; Και τι προκαλεί την κόπωση στην οποία αναφέρεστε;

Οι άνθρωποι είμαστε τα «εγώ» μας, τα υπερτροφικά «εγώ» μας ή τα πεινασμένα, τα βουλιμικά «εγώ» μας κι αυτά δυσκολεύουν όλες τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις  ερωτικές σχέσεις τα «εγώ» είναι, νομίζω, πολύ πιο λαίμαργα και γι’ αυτό έχουμε μετωπικές συγκρούσεις, ενίοτε και κανιβαλισμό, άλλες φορές πάλι καθόλου συγκρούσεις από φόβους ή εγωισμούς κι αυτό, επίσης, φθείρει. Δεν ξέρω ποιο απ’ τα δυο είναι πιο διαβρωτικό. Στον έρωτα από την άλλη μπαίνουμε, ευτυχώς, με εμπιστοσύνη, χωρίς θωράκιση, χωρίς μάσκες, με μια γύμνια που είχαμε μόνο στην αγκαλιά της μάνας μας, παραδιδόμαστε με αφέλεια και με μια απαίτηση όμως να αγαπηθούμε, υπ’ αυτή την έννοια είναι, λοιπόν, ο έρωτας μια ανώριμη παιδική κατάσταση, κι αν στην πορεία δεν ενηλικιωθούν και οι δυο πλευρές, αν δεν καταλάβουν ότι δεν μπορούν να είναι τα κακομαθημένα παιδιά, τότε η σχέση θα τελειώσει κάποια στιγμή, δυο παιδιά που ερίζουν μονίμως δεν αφήνουν τίποτα στέρεο γύρω τους και μέσα τους…

Τελικά, τα ρούχα τα φοράμε ή μας φοράνε;

Η ενδυμασία είναι μια πλήρης οπτική γλώσσα με διακριτό λεξιλόγιο, μια σιωπηλή γλώσσα που φανερώνει πολλά, όχι μόνο για το άτομο που τη φοράει, αλλά και για το κοινωνικό σύνολο και το πολιτισμικό περιβάλλον που ζει. Από εκεί και πέρα, ανάλογα με το τι θέλει να κοινωνήσει ο καθένας στους άλλους, ντύνεται και ανάλογα, τον απασχολεί πάρα πολύ η εμφάνισή του -άλλοτε ακολουθώντας τη μόδα και άλλοτε διαμορφώνοντας το δικό του στυλ -ή δεν τον απασχολεί καθόλου που και αυτό σηματοδοτεί επίσης πάρα πολλά. Επομένως και τα φοράμε και μας φοράμε, είναι θέμα ηλικίας, μόρφωσης, προσωπικότητας… Σίγουρα πάντως τα ρούχα δεν είναι μόνο κομμάτια υφάσματος ή δέρματα που προστατεύουν ή εξωραΐζουν τα σώματά μας, πολύ περισσότερο είναι αισθήματα, εικόνες, επικοινωνία κι αυτό ακριβώς αποδεικνύει το βιβλίο.

Το βιβλίο σας θα μεταφερθεί στη σκηνή του θεάτρου ΠΚ τον Νοέμβριο, σε σκηνοθεσία του Εμμάνουελ Μανιού, με τη Δήμητρα Παπαδήμα και τον Παύλο Κουρτίδη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πώς νιώθετε γι’ αυτό; Είναι κάτι που είχε περάσει από το μυαλό σας όταν γράφατε το έργο σας;

Όχι, ποτέ δεν φαντάστηκα όσο έγραφα το βιβλίο- που το έγραφα και πάρα πολλά χρόνια όπως είπα- ότι θα μπορούσε να ανέβει στη σκηνή. Όταν εκδόθηκε, βέβαια, πολλοί μου είπαν ότι είναι για το θέατρο, αλλά γνωρίζοντας το χώρο του βιβλίου και του θεάτρου, το θεώρησα εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί. Όταν μου τηλεφώνησε ο σκηνοθέτης, Εμμανουήλ Μανιός εξεπλάγην και χάρηκα πολύ, είναι μια επιβεβαίωση της δουλειάς μου, αλλά δεν το πολυπίστεψα κιόλας, επειδή και το πρώτο μου βιβλίο το ζήτησαν, έκανα τη διασκευή, αλλά δεν έγινε τίποτα. Εδώ όμως έγινε και μάλιστα πολύ γρήγορα, όταν δηλαδή μου τηλεφώνησε ήταν όλα δρομολογημένα. Ομολογώ ότι έχω εντυπωσιαστεί με τον επαγγελματισμό, την αποφασιστικότητα και την εργατικότητα του σκηνοθέτη αλλά και όλων των συντελεστών της παράστασης. Είμαι πολύ ευγνώμων και νιώθω τυχερή.

Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο αυτό τον καιρό;

Ως το τέλος του χρόνου θα βγάλω το επόμενο βιβλίο μου, ένα βιβλίο που με παίδεψε και το παίδεψα πολλά χρόνια επίσης. Είναι ένα βιβλίο για μια ανάπηρη νεαρή γυναίκα που ζει σε μια δυσλειτουργική οικογένεια με πολλές συγκρούσεις και υπάρχει η γυναίκα που τη φροντίζει που παίζει εξισορροπιστικό ρόλο στις συγκρούσεις με τους γονείς της. Ένα βιβλίο που πραγματεύεται τη σωματική και την ψυχική αναπηρία.


Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση «Τα ρούχα» που θα ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου ΠΚ τον Νοέμβριο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s