Η Χριστίνα Αποστολίδη στο Σαλόνι του BookSitting

H συγγραφέας Χριστίνα Αποστολίδη συζητά με την Αλεξία Καλογεροπούλου στο Σαλόνι του BookSitting, με αφορμή το βιβλίο της «Ένα άτακτο καπέλο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Συνέντευξη στην Αλεξία Καλογεροπούλου
alexia.kalogeropoulou@gmail.com

Να σας καλωσορίσω καταρχάς στο BookSitting και να σας ρωτήσω πώς προέκυψε η συγγραφή παιδικών βιβλίων στη ζωή σας;

Καλώς σας βρήκα κι ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Η συγγραφή παιδικών βιβλίων προέκυψε στη ζωή μου με αφορμή τη γέννηση της κόρης μου. Και λέω «αφορμή» γιατί η επιθυμία να γράφω υπήρχε μέσα μου από τότε που ήμουν παιδί. Ξεκίνησα όμως να γράφω συστηματικά όταν απέκτησα τη Σοφία και κατά κάποιον τρόπο «αναγκάστηκα» να φτιάχνω ιστορίες για να φάει, να κοιμηθεί ή απλώς επειδή μου το ζητούσε επίμονα!

Γράφετε μόνο ιστορίες για παιδιά;

Προς το παρόν ναι, γράφω μόνο για παιδιά. Τελευταία, εκτός από παραμύθια, δουλεύω και πάνω σε μια ιστορία εκτενούς φόρμας και γράφω στίχους για παιδικά τραγούδια. Όπως το τραγούδι που έγραψα για «Το άτακτο καπέλο».

(Ακούστε το τραγούδι του άτακτου καπέλου)

Ποιος είναι ο βασικός στόχος σας όταν γράφετε ένα παιδικό βιβλίο;

Ο βασικός μου στόχος είναι να δημιουργώ εικόνες στα παιδιά, να εξάπτω τη φαντασία τους αν μπορώ. Αυτό ήταν που απολάμβανα κι εγώ περισσότερο όταν διάβαζα σαν παιδί, να μπαίνω μέσα στον κόσμο του βιβλίου. Σίγουρα όλες οι ιστορίες αναφέρονται σε κάποιες αξίες, όμως πιστεύω ότι καταφέρνουν να τις περάσουν στα παιδιά όταν έχουν φτιάξει ένα ελκυστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα παιδιά θέλουν να βρεθούν.

Τα παιδικά βιβλία είναι μόνο για παιδιά;

Σίγουρα όχι! Προσωπικά απολαμβάνω να διαβάζω παιδική και νεανική λογοτεχνία για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Έχω κρατήσει τα αγαπημένα μου βιβλία από την παιδική μου ηλικία, δανείζομαι βιβλία από τη βιβλιοθήκη της κόρης μου ή της αγοράζω βιβλία που θέλω να διαβάσω κι εγώ. Υπάρχει κάτι το αθώο και ξεκούραστο στην παιδική και νεανική λογοτεχνία που για μένα λειτουργεί ως αντίδοτο στην ενήλικη καθημερινότητά μου, με κρατά σε επαφή με τα παιδιά (και το παιδί μέσα μου!) και μου δίνει έμπνευση και ιδέες.

Ας έρθουμε στο Άτακτο καπέλο, το νέο βιβλίο σας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας:  «Ένα μαγικό καπέλο που του άρεσε να μπερδεύει τα μαγικά και ο μάγος δεν ήξερε τι θα τραβήξει από μέσα». Πώς εμπνευστήκατε αυτή την ιστορία και τι θέλετε να πείτε στα παιδιά μέσα από αυτήν;

Την ιστορία την εμπνεύστηκα από μια πολύ αγαπημένη εικόνα μικρών και μεγάλων, αυτή του μάγου-ταχυδακτυλουργού που βγάζει πράγματα από το καπέλο του. Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν ένα τέτοιο καπέλο είχε τη δική του προσωπικότητα, αν δεν του άρεσαν τα κόλπα του μάγου κι ήθελε να κάνει τα δικά του;

Νομίζω ότι αυτή η ιστορία μάς προτείνει να μην παίρνουμε τη ζωή και τόσο σοβαρά, να αυτοσαρκαζόμαστε και λίγο. Καμιά φορά από τα απρόοπτα, από τα «μη κανονικά», μπορεί να προκύψουν πολύ όμορφα πράγματα ή και να αλλάξει η ζωή μας.

Την όμορφη ιστορία σας συνοδεύουν οι εικόνες του Σεραφείμ Στρουμπή. Πόσο σημαντική είναι η συμβολή του εικονογράφου σε ένα βιβλίο για παιδιά;

Η συμβολή του εικονογράφου σε ένα βιβλίο για παιδιά είναι εξαιρετικά σημαντική κατά τη γνώμη μου. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Σεραφείμ κι εγώ υπογράφουμε πλάι-πλάι τα βιβλία μας. Τυχαίνει, εκτός από συνεργάτης, να είναι και φίλος κι η δημιουργία ενός βιβλίου είναι κάτι που κάνουμε παρέα. Μπορεί να ξεκινάμε με ένα αρχικό μου κείμενο, αλλά αυτό αναθεωρείται όσο συζητάμε ιδέες για την εικονογράφηση, έτσι ώστε στο τέλος το κείμενο να συνεχίζεται μέσα από την εικονογράφηση. Ας πούμε, στο βιβλίο «Το Άτακτο Καπέλο», το κείμενο μάς λέει ότι στη Μαρκέλλα άρεσαν τα πορτοκαλί μαλλιά του φούρναρη, αλλά είναι η εικονογράφηση που μας ενημερώνει -μερικές σελίδες μετά- ότι η φιλία τους συνεχίζεται. Αυτή η εικόνα, στην οποία ο φούρναρης προσφέρει στη Μαρκέλλα ένα λουλούδι, μπορεί να γίνει αφορμή για να ξεκινήσει μια νέα ιστορία.

Ποια άλλα θεωρείτε τα συστατικά ενός καλού παιδικού βιβλίου; 

Ξεκινώ με τους χαρακτήρες που έχουν επιλεγεί για να μεταφέρουν την ιστορία. Π.χ. στο Άτακτο Καπέλο, ο χαρακτήρας του μάγου μπορεί να συνεπάρει τα παιδιά, ίσως να αναγνωρίσουν στη δασκάλα τη δασκάλα τους, αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα ταυτιστούν με το καπέλο και τις αταξίες του!

Το στοιχείο της έκπληξης και των ανατροπών είναι επίσης σημαντικό για να κρατηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών μέχρι το τέλος.

Επίσης, δίνω μεγάλη έμφαση και στη γλώσσα. Η αναβάθμιση της γλωσσικής ικανότητας των παιδιών είναι σίγουρα ένας από τους στόχους της παιδικής λογοτεχνίας, όμως κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να επιδιώκεται με τρόπο που δε αποξενώνει τα παιδιά, όπως μπορεί να συμβεί π.χ. με τις υπερβολικά δύσκολες ή εξεζητημένες λέξεις, τον μακροπερίοδο λόγο και λοιπά.

Ετοιμάζετε κάτι νέο;

Αυτή την εποχή γράφω ασταμάτητα. Είμαι στα μισά περίπου μιας ιστορίας εκτενούς φόρμας για παιδιά 7-12 ετών κι έχω ολοκληρώσει δύο ακόμα παραμύθια τα οποία ελπίζω να εκδοθούν τον επόμενο χρόνο.

Σας ευχαριστώ πολύ και εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο σας!

Σας ευχαριστώ κι εγώ και καλή συνέχεια σε όλα όσα κάνετε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s