Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή «Χάρτινοι απόγονοι» του Γιώργου Δουατζή, εκδόσεις «Στίξις»

Στίχοι

Οι στίχοι μου μ’ ακολουθούν πασχίζοντας να φτιάξουν ένα ανάγλυφο το πέρασμά μου απ’ τη γη
Κάποιος τους μήνυσε πως δεν υπάρχει τοίχος να αναρτηθεί ανάγλυφο το ποίημα μίας ολόκληρης ζωής και βάλθηκαν να φτιάξουν άγαλμα λαμπρό

Αλλά δεν έμαθαν πως δεν υπάρχει πια στην οικουμένη τόπος σοκάκι ή πλατεία, οψέποτε υπάρξει άγαλμα από στίχους, για να στηθεί και ν’ αποκαλυφθεί
Κι έπειτα, ανύπαρκτες οι μπάντες που θα παιάνιζαν στη μεγαλοπρεπή των εγκαινίων τελετή

Παράδοξο, αλλά ο μικρός ζητιάνος αφουγκράστηκε τους παιάνες, δεν καταδέχτηκε να πάρει οβολούς και όμως έφυγε χορτάτος
όπως οι στοιβαγμένες λέξεις
σαν βρίσκουν τη θέση τους στο ποίημα
οικοδομώντας το, στίχο τον στίχο

Παράξενο αλήθεια
οι στίχοι μου μ’ ακολουθούν
κι ενίοτε ανοίγουν δρόμο
ακραίως δύσβατο, να τον διαβώ

Οι ποιητές

Α, πόσο αγαπάτε ξαφνικά τους ποιητές όταν πεθαίνουν
Η είδηση του θανάτου τους αφυπνίζει για τα καλά τη μνήμη
Ανακαλύπτετε στίχους θεράποντες, φωτογραφίες ξεχασμένες. Γεμίζετε με δαύτα αναρτήσεις τον ηλεκτρονικό σας κόσμο, όπως κάποτε διακοσμούσατε εφηβικά δωμάτια ονείρων

Όμως σας διαφεύγει μια λεπτομέρεια: Οι ποιητές δεν πέθαναν ποτέ
Ζουν μύριους μικρούς θανάτους καθημερινούς, αυτούς που προσπερνάτε αδιάφοροι ή δεν κατανοήσατε ποτέ, πόσα σημάδια αφήνουν στην ψυχή σας, γυρνώντας επιτήδεια την πλάτη

Ναι, δεν πέθαναν οι ποιητές
είναι εκεί για να ξεπλένουν ενοχές ακόμα και γι’ αυτά που δεν έχετε πράξει ακόμα
είναι εκεί να τραγουδούν με άλλη ομορφιά κάματο, πάθη, έρωτες, που νιώσατε ή φανταστήκατε τα ερημικά σας βραδιά

Μην τους θρηνείτε, οι ποιητές δεν πέθαναν
είναι εκεί γιατί κάποιος πρέπει να βλέπει τις πληγές του κόσμου, που αρνηθήκατε να αντικρίσετε
είναι εκεί να σημαδεύουν το χρόνο, την καρδιά και το μυαλό σας, με στίχους αφύπνισης, αδελφοσύνης

Μη θρηνείτε τους ποιητές, δεν πέθαναν
είναι εδώ, νιφτείτε τις λέξεις τους, λουστείτε τις μουσικές τους, ντυθείτε τις ρίμες τους
όπως βάζετε τα γιορτινά σας για να αγκαλιάσετε τους συνανθρώπους

Κι αν αναρωτηθήκατε ποτέ «ως και οι ποιητές πεθαίνουν;»
δραματικά θα έχει αλλάξει ο κόσμος, μιας κι είναι βέβαιο πως δεν σκεφτήκατε ποτέ το αιχμηρό ερώτημα
«Πώς θα μπορούσαμε μια ζωή δίχως τους ποιητές;»

2 σκέψεις σχετικά με το “Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή «Χάρτινοι απόγονοι» του Γιώργου Δουατζή, εκδόσεις «Στίξις»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s