Ανδρέας Σαμαρτζής | Δυο φίλοι

Ήταν κάποτε δυο φίλοι.

Έφθασαν μόνοι στη ζωή
(τυχαία σπορά του ανέμου)
έπειτα μεγάλωσαν μαζί
κι όπως δεν ήταν καμωμένοι ν’ αγαπήσουν
αδελφώθηκαν.

Τις νύχτες πάνω απ΄τα πληκτρολόγια
τ΄αστέρια νοσταλγούσαν
έξυνε καθείς περιπαθώς τη μάταιη πληγή.

Σε κοινές συνομιλίες στοχάζονταν
του γέλιου τους τη λεπτή παραφροσύνη.

(Από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Σαμαρτζή «Αχρονολόγιο», εκδόσεις Περισπωμένη, 2020)


Φωτογραφία: Philippe Dehaye

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s