Κατηγορία: Γράψατε

Δημήτρης Καρπέτης | Κανονικότητα

Αφεθήκαμε σε χέρια βάναυσανα ορίζουν τις ζωές μας.Γίναμε άνθρωποι της συνήθειας,μακριά τηςη επιβίωση αδύνατη.Δε μας ρώτησε ποτέ κανείς,υπακούμε σ’ αυτάπου άλλοι αποφασίζουν για μας,σ ‘αυτό που λέγεται κανονικό,μια πιθανή ελευθερίαπου μέσα της συνωστίζονταιόλες μας οι στερήσεις.Οι ανθρωποθυσίες συνεχίζονταιστο βωμό της επανάληψης.Ζούμε όσα μας επιτρέπουν οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Κανονικότητα.

Ολυμπία Θεοδοσίου | Καθώς μεγάλωνα

Δεν θυμάμαι πότε ανταμώσαμε τελευταία φορά, θυμάμαι μονάχα ότι στις συναντήσεις μας, εγώ στεκόμουν πάντα πίσω από τον θεόρατο κορμό ενός γέρικου πλάτανου με τα μάτια κλειστά και καλυμμένα με τις παλάμες μου. Μετρούσα ασταμάτητα, 5, 10, 15, 20, και έφτανα μέχρι το δικό μου … Συνεχίστε να διαβάζετε Ολυμπία Θεοδοσίου | Καθώς μεγάλωνα.

Λίλλυ Ιουνίου | [άτιτλο]

σε άλλο σημείο πάμε να σταθούμεκρατώντας την αναπνοή μαςνα κοιτάξουμεκαι να ακούσουμετον κόσμοτον αναπαλμό της ζωήςτα γέλια μας που ακόμα αντηχούνστα πεδία της μνήμης και της λήθηςτα αιώνια καλοκαίριανα αναδύονται ξανάμέσα από τα λευκά λουλούδιατην Άνοιξη γυμνήδειλά να πλησιάζειτον Έρωτα να υπόσχεταιμια λύτρωση μικρή Η … Συνεχίστε να διαβάζετε Λίλλυ Ιουνίου | [άτιτλο].

Τζένη Κουφοπούλου | Το εμβαδόν της Απουσίας

Μοιάζει απέραντη έκτασηη σιωπή σου…Κι εγώ, με μικρές πατημασιέςαπό Λέξεις,γράφω ένα δρόμο,ανοίγω μιαν έρημο,ν’αγκαλιάσω την έλλειψή σου.Πώς να μετρήσωτο εμβαδόν της Απουσίας σου;Με τετραγωνικό;Με σύμπαν;Με το αρνητικό της καθημερινότητας;Μάλλον… σωπαίνοντας.

Ειρήνη Μυριούνη | Διάλογοι πολέμου

Ο ήλιος ρώτησε τη γη τι σημαίνει πόλεμος κι η γη τού έδειξε το σώμα ενός ανθρώπου με κομμένα χέρια. Ο ουρανός ρώτησε τη γη τι σημαίνει πόλεμος κι η γη τού έδειξε το ετοιμοθάνατο σώμα ενός παιδιού ντυμένο με μπλε ρίγες και ξυρισμένο κεφάλι. … Συνεχίστε να διαβάζετε Ειρήνη Μυριούνη | Διάλογοι πολέμου.

Βικτωρία Ι. Σουλιώτη | Έφηβος

Με άπειρα του θεούφτερά πετώ,πετώ σε πολύχρωμουςαιθέρες.Απάτητες του νουκορυφές λαχταρώνα κατακτήσωκαι τα όνειρά μουακροβάτης ριψοκίνδυνοςστου κόσμου το σχοινί.Το μέλλον από μάντειςκαι ιέρειεςδεν το καταδέχομαικαι παλεύω να κόψωεπιδέξια το νήματης Κλωθούς,να με καθορίσω.Στων καιρών τις Σειρήνες-αν θέλω, αν μπορώ να θέλω-όσο μπορώ αντιστέκομαικαι τους ιερόσυλουςκαταγγέλλωπου την … Συνεχίστε να διαβάζετε Βικτωρία Ι. Σουλιώτη | Έφηβος.

Αφροδίτη Μιχαηλίδου | Υπηρέτρια

Σε γέννησα λουλούδι μου, ελεύθερο ζαρκάδιΒλέπω την ασχημάτιστη γυναικεία φύση σουνα τερματίζει μέσα στα μεγάλα σου μάτια8 ετών.Ξεψυχούσες αβοήθητη επί μία ώρα σε κοινή θέα29 ετών.Μητέρα των παιδιών του σε έδειρε ως θανάτου48 ετών.Σε σκότωσε ατάραχος από “αγάπη”Έχει πρόσωπο το τέραςΈχει στόμα που δεν μιλά … Συνεχίστε να διαβάζετε Αφροδίτη Μιχαηλίδου | Υπηρέτρια.

Κωνσταντίνος Τρυφωνίδης | Αθανασία

Θέλω να ζήσω για πάντα, να δω το τέλος του κόσμου και να επιζήσωΑρνούμαι να ανακυκλωθώ, αρνούμαι να βυθιστώ στης Γης το ατέρμονο μυστικόΘέλω να ζήσω τόσο, που η ανάσα μου να καλύψει όλα τα στρώματα της Γης, υπόγεια, επίγεια και επουράνια, μέχρι να συναντήσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Κωνσταντίνος Τρυφωνίδης | Αθανασία.

Λιζέττα Τήλα | Άφιξη

Φως αμυδρό στο μαύρο καμβάσαν δέσμες κοφτερές πέφτει επάνωίσως σκιστείαν όχιδεν ήταν φρούδεςμήτε δαπανηρέςπόνεσανκούρασανμα σαν το σάλιο στην πληγήκαθαρίζουν το χαρτί τουυποφερτός ο πόνος τούτοςμα γλυκιά η νοσταλγία πια Η Λιζέττα Τήλα είναι εκπαιδευτικός. Φωτογραφία: Цвета Тишины

Αναστάσης Πισσούριος | Ο μηχανισμός της μέρας

Τους τράβηξε απ’ τα μαλλιά μια αλαφροΐσκιωτη γριάτους έσερνε από τη δυτική πλευρά της πόληςσε κάποια αρχαία θαλάσσια σπηλιάκάπου στην άκρη ενός κόλπου στ’ ανατολικά. Τους πέταξε όλους μέσα στην πιο βαθιά σπηλιάέχοντας μόνο αλμύρα και καβούρια-φύλακες- τότε των θεών μιας μυθολογίας νεκρής. Από τους … Συνεχίστε να διαβάζετε Αναστάσης Πισσούριος | Ο μηχανισμός της μέρας.

Άρης Ορφανίδης | Δυο ποιήματα

Διώκεται η μνήμη Την κατηγόρησαν πως ήταν βασανιστικήΤους γέμιζε με τύψειςΤης πρόσαψαν πως ήταν αδυσώπητηΤους θύμιζε ευθύνεςΤην κατηγόρησαν πως ήταν πατρικήΤους ήθελε αλύγιστους Στο τέλος παραδέχθηκαν πως ήταν έτοιμη να τους καταδικάσει η ίδιαΚι αυτοί απλώς την πρόλαβαν Η μνήμη διώκει όταν διώκεταιΑκούστηκε στην άκρη … Συνεχίστε να διαβάζετε Άρης Ορφανίδης | Δυο ποιήματα.

Δημήτρης Καρπέτης | Χωρίς εκπτώσεις

Ανίκητες οι μέρες της επανάληψηςκυλούν αργά,τυπικό ντεκόρ οι ώρες τους.Επαιτώ για λίγες πνοές,οι αρτηρίες βάφουν κόκκινεςτις πεταμένες ανθοδέσμεςστο βωμό των θυσιών.Μια παρεκτροπή της σάρκαςο χορός της,λίγο πριν χαθούν οι αποδείξεις,σημάδια ζωήςχωμένα μέσα της.Προσπαθώ να ερμηνεύσω το ρίγος,τα τεκμήρια του πάθους.Μια αξία αναλλοίωτηη έκθεση στο παραλήρηματων … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Χωρίς εκπτώσεις.

Κώστας Τσιούφης | Ιούλιος και χάνομαι

πάνω στου Ιούλη το φευγιότα μάτια κλείνωμα ο ήλιος τα τρυπάεικαι μες στον υγρό διάφανο μανδύατων παιδικάτων μουαιωρούμαι από χαρά δακρύζωκαι νιώθω πως εξαφανίζομαι Ο Κώστας Τσιούφης γεννήθηκε στον Βόλο το 1954. Έκανε τις βασικές του σπουδές στο Βαρβάκειο Πρότυπο εξατάξιο Γυμνάσιο. Είναι διπλωματούχος ΗΜ … Συνεχίστε να διαβάζετε Κώστας Τσιούφης | Ιούλιος και χάνομαι.

Χρύσα Ανδρώνη | Αναπνοή

Νύχτωσε και φάνηκαντα άστρα πιο καθαρά,άφησα ένα πέπλο από σκέψειςνα σκεπάσει τον ουρανόγια να δω καλύτερα τι έχω στο μυαλό μου. Μύρισε ευωδιαστό λουλούδιελευθερώθηκε τόση ομορφιά τριγύρωκι ένιωσα το καθήκον μουνα με καλεί το είναι μου,να το αγαπήσω. Στον τόπο που όλα έγιναν στάχτηταξιδεύουν ελεύθερες … Συνεχίστε να διαβάζετε Χρύσα Ανδρώνη | Αναπνοή.

Δημήτρης Καρπέτης | Συνεργοί

Τα ένστικτα ένας πειρασμός αδιάκοπος.Ζούμε μια συνεχή βιαιοπραγίατης καθαρότητας του πνεύματος.Πολλές φορές οι μεγάλες αρετές υποφέρουν.Γίναμε συνεργοίστην αθλιότητα αυτού του κόσμου.Λοξοδρομήσαμε,παραμορφώσαμε την αλήθεια.Συναινέσαμε στις εκτελέσεις την αυγή,στην καθημερινή πείνα.Στο καμιόνι της ζωήςστοιβάχτηκαν οι μελλοθάνατοιέρμαια φρικτών ψεμάτων.Η αλήθεια δεν χρειάζεται προσπάθεια.Η αλήθεια αντιστέκεται,υπερνικά τα πάντα. Ο Δημήτρης … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Συνεργοί.

Γιάννης Μπερούκας | Εμπειρία θανάτου

Το πλοίο ακυβέρνητοακολουθούσε τα κύματα,πάνω του ένα δάσος νεκρές ψυχέςκαρφωμένες στ’ αμπάριακι ο καπετάνιος νεκρός.Κάποιος πέρα από τη θάλασσαέκλαιγε μέσα στο θόρυβοπου έκαναν οι καμπάνεςγια το πλοίο που ακόμη δε φάνηκε.Γύρω πικροί αποχαιρετισμοί,λίγοι έμεινανκρυμμένοι στις νύχτες τουςμέσα στα πένθιμα τοπίατης εγκατάλειψηςκαι στο απέραντο του χαμού … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιάννης Μπερούκας | Εμπειρία θανάτου.

Δημήτρης Καρπέτης | Κατεύθυνση

Ακούμπησα το μόχθο μουσε μια βροχή απότομη.Ξεπλύθηκαν τα κατεστημένακαι οι αποτυχημένες συνευρέσεις.Καταλυτική η κυριαρχίαενός κόσμου γκρι.Μ’αρέσουν οι άνθρωποιπου θέλουν να τα ζήσουν όλαμέσα σε μια στιγμήπου δεν λένε κοινότυπα λόγια.Η εποχή των ταξιδίων είχε φτάσει.Μεσάνυχτα οι βόλτες άρχισανστις φτωχικές συνοικίες της πόλης.Ο αέρας ουρλιάζεισκίζει τα … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Κατεύθυνση.

Μαριάννα Μπιτσάνη | Το έκθεμα

Πάντα τα μουσεία μού δημιουργούσαν μία αίσθηση αμηχανίας. Τα αγάλματα μου θύμιζαν μορφές που άκαρδα έμειναν στη μέση της δραστηριότητάς τους προτού καλυφθούν από ένα κύμα πετρώματος σαν τους ζωντανούς-νεκρούς της Πομπηίας. Οι πίνακες, εντυπωσιακές εκρήξεις χρωμάτων, γεμάτα τοξικότητα, ενώ τα κοσμήματα, τα ξίφη, οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαριάννα Μπιτσάνη | Το έκθεμα.

Μαρία Σκαμπαρδώνη | Της έλειπε το ένα μάτι

Της έλειπε το ένα μάτι. Ζούσε μέσα σε έναν κόσμο όπου όλοι οι άνθρωποι είχαν δύο μάτια. Είχε εξασκήσει τον εαυτό της να μην αποθαρρύνεται από τον οίκτο και ενίοτε τα βλέμματα απέχθειας και αποστροφής των άλλων. Είχε μάθει να βλέπει αυτή της την έλλειψη … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαρία Σκαμπαρδώνη | Της έλειπε το ένα μάτι.

Μαίρη Φλώρου | Οι λέξεις μου

Άπειρες κουλουριασμένες λέξειςκρύβω συχνά εντός μου.Στην κοιλιά μου σε στάση εμβρύου.Μακρόχρονη και βαριά κυοφορία ταυτόχρονα.Ασήκωτο στιγμές το φορτίο τους.Αδημονία να γεννηθούν με το ξημέρωμα.Κάτι αφανέρωτο όμως τις αποδιώχνεικάθε αυγή κι αναβάλλουν τον ερχομό τουςμήπως και χαρακτηριστούν πρόωρες!Εξαφανίζονται μετά όπως τα όνειρα, οι πιεσμένες συλλαβέςπου είχαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαίρη Φλώρου | Οι λέξεις μου.