Κατηγορία: Γράψατε

Νίκος Βαρδάκας | Έλλειψη

Το φως με οδηγεί στο σκοτάδι σουστην άλλη πλευρά του πλανήτη σουπου απέχει μακριά.Η απόσταση μας ενώνει την θέλησητο κενό γίνεται έμπνευση, μία σπίθαπου γεννάει φωτιά.Έλλειψη, ένα λουλούδι που ζητάειτην βροχή.Έλλειψη, ένα παιδί που ζητάει την μητέρα του. (Από την ποιητική συλλογή του Νίκου Βαρδάκα … Συνεχίστε να διαβάζετε Νίκος Βαρδάκας | Έλλειψη.

Αργύρης Φυτάκης | Χάραμα

Ο ήλιος δεν έχει ακόμη ανατείλει. Μια σχισμή σκούρου μπλε φωτός διαγράφει τον ορίζοντα, την οροσειρά με τα πελώρια βουνά που καλύπτουν τον μικρό κολπίσκο. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η θάλασσα και πού αρχίζει ο ουρανός. Μονάχα μπορείς να ακούσεις τον ήχο των … Συνεχίστε να διαβάζετε Αργύρης Φυτάκης | Χάραμα.

Αικατερίνη Χριστοδούλου | Θλίψις

Κρυμμένο άσμα στεναγμώνπου σαν καρπός βλασταίνειαγάλι αγάλι ξεθαρρεύειγεννώντας κλωνάριλαβαντούλας λυγερόΒάλσαμο παρήγορομέσα απ’ τα στήθη τα στητάμ’ αρώματα ντύνειτο ναρκωμένο τούτο σώμαΜ’ έμμισχο αγριολέβαντο ομοιώμε φύλλα εριώδημα ανίκανο να γιάνω του έρωτα τις ανοιχτές πληγέςΜίλα και πες μου νύμφη βιολετίΠού να βρω γιατρικόνα ανθίσει πάλι απ’ … Συνεχίστε να διαβάζετε Αικατερίνη Χριστοδούλου | Θλίψις.

Καλλιόπη Μανδρέκα | Ανικανοποίητη Φάρα

Η μέρα αδειάζειΚαι πιο πολύ μου λείπει η αναμονή παρά η γεύσηΔεν αναμένωΜόνο λέω ψέματα και κάθε φράση μου κλείνει με ένα τέλοςΧωρίς ημερομηνίαΧωρίς τόποΠώς να τελειώσει οτιδήποτε δεν έχει ποτέ αρχίσειΠώς να τελειώσει κάτι που συνεχώς ανοίγειΌ,τι του ρίξεις το κατασπαράζει και άθελά του … Συνεχίστε να διαβάζετε Καλλιόπη Μανδρέκα | Ανικανοποίητη Φάρα.

Σπύρος Μάλλιος | Τον βίο που επέρασε

Τον βίο που επέρασε κοιτούσεκαι τας τιμάς που έρχοντο θωρούσελόγους εύμορφους άκουγε συχνάεπαίνους κι αναγνωρίσεις μα η καρδία του ποθούσετας στιγμάς που ήτο νέοςχωρίς τιμάςαλλά με σφρίγος και ορμάςκαι τας τιμάς επιζητούσε τοιαύτη ανταλλαγήπλέον δεν την ποθούσεκαι καταδικασθείςμε τας τιμάς συζούσε κι ο ίδιος πια … Συνεχίστε να διαβάζετε Σπύρος Μάλλιος | Τον βίο που επέρασε.

Ιωάννα Λ. Μουχτάρη | Με περιμένουν

Πρέπει να φύγω, με περιμένουν.Θα έρθουν και δεν θα με βρουν εκεί.Πρέπει να φύγω, πρέπει να τους δω να τους μιλήσω.Ναι θα έρθουν, τους περιμένω.Ξέρω και το σημείο που θα φθάσουν, θα είμαι σίγουρα εκεί.Είμαι πολύ χαρούμενη που θα τους δω. Θα είναι μία πολύ … Συνεχίστε να διαβάζετε Ιωάννα Λ. Μουχτάρη | Με περιμένουν.

Χριστόφορος Τριάντης | Ανατομία μιας επιστολής

Μόλις βγήκα από το ιατρείο (μεγαλώνοντας, πάντα υπάρχει ένας καταραμένος λόγος για να επισκεφτείς γιατρούς και παραγιατρούς), κάθισα στο πρώτο παγκάκι που είδα μπροστά μου. Ήμουν δύσθυμος και κουρασμένος. Ο  πόνος στο πόδι μου δεν έλεγε να σταματήσει (γι’ αυτόν τον πόνο θα γράψω μια άλλη … Συνεχίστε να διαβάζετε Χριστόφορος Τριάντης | Ανατομία μιας επιστολής.

Φάνης Λελεμψής | Και οι Θεοί πεθαίνουν

Και οι Ποιητές πεθαίνουν Μένουν οι ανοξείδωτες λέξεις τους Και οι Άγιοι πεθαίνουν Μένουν οι ταπεινές ζωές τους Και οι Θεοί πεθαίνουν Μένουν οι εκκωφαντικές απουσίες τους Και οι Έρωτες καίγονται Μένουν οι στάχτες τους Ο σπουργίτης όταν χτυπά το τζάμι του Χειμώνα γράφει την … Συνεχίστε να διαβάζετε Φάνης Λελεμψής | Και οι Θεοί πεθαίνουν.

Λεωνίδας Ρήγας | Η Αλλαγή

Κι όλοι την περίμεναν στη βροντή της λεπίδαςστην κόψη του χεριού και το ξύπνημα ενός αλλιώτικου πρωινούΜα αυτή ερχόταν αργά, από μακριά,μέσα σ’ ένα καΐκιΚι όπως πάντα, βουβή·γιατί βουβά αλλάζει ο κόσμοςΌχι όμως το βουβό το περίλυπο, ’κείνο το ψευτοπένθιμο καμιά φοράαλλά της προσήλωσης,της χρόνιας … Συνεχίστε να διαβάζετε Λεωνίδας Ρήγας | Η Αλλαγή.

Lina Kivaka

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Τρία χαϊκού για το φθινόπωρο

Φθινόπωρό μου,μάρανε μόνο φύλλα,ποτέ ελπίδες. Φθινόπωρό μου,σου κλέβει τους μήνες σουτο καλοκαίρι. Φθινοπωριάζει.Με παρασέρνουν μνήμεςσαν φύλλο ξερό. Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία από το 1971. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 13 … Συνεχίστε να διαβάζετε Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Τρία χαϊκού για το φθινόπωρο.

Αλέξανδρος Χατζητιμοθέου | Από Γείωση

Όταν συναντήθηκαν οι γλώσσες τους γίναν πουλιάΆρχισαν να πετούν ψηλάΚαι όλο ψηλότερα∙Δεν σκέφτηκαν που ο ήλιος σιγοκαίει τα φτερά τουςΚαι ύστερα είπε η μία στην άλλη «Σχεδόν λησμόνησα τον εαυτό μου» Σαν κάμπιες, τώρα πια, οι γλώσσες τουςμεταμορφώθηκαν σε πέτρες.Άρχισαν να πέφτουνΚαι όλο βουλιάζουν. Ο Αλέξανδρος Χατζητιμοθέου είναι … Συνεχίστε να διαβάζετε Αλέξανδρος Χατζητιμοθέου | Από Γείωση.

Αχιλλέας Φιστουρής | Ανέσπερο φως

Ανέσπερο φως Βλέμμα στατικό γεμάτο έκπληξηστα χνάρια της ανατολής. Βλέμμα ανήσυχο στη θέα της έρημης γειτονιάς.Η φωνή του μανάβη πρωινό άνοιξηςκαι το αγιάζι της νύχτας καθισμένο στο γιασεμί.Ακόμα και το απαλό φτερούγισμα του σπουργίτηανάμεσα στα χρωματιστά γεράνια τσιμπολογώντας,προδιαθέτει το καλημέρισμα. Βλέμμα ατάραχο δημιουργία εντύπωσηςστην εναλλαγή … Συνεχίστε να διαβάζετε Αχιλλέας Φιστουρής | Ανέσπερο φως.

Άννα Πούδη | Καύσωνας θερινός

Άλλη μία καυτή ημέρα του Αυγούστου. Τα φύλλα των δέντρων χόρευαν ρυθμικά και συντονισμένα στο απαλό αεράκι που έκανε κάπου-κάπου αισθητή την παρουσία του και χάριζε μικρές ανάσες δροσιάς στους περαστικούς. Τόσο σημαντικές ανάσες, σαν ανάσες ζωής. Κοιτάζοντας λίγο παραπέρα, δυο γυναίκες στέκονταν όρθιες σαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Άννα Πούδη | Καύσωνας θερινός.

Σπύρος Μάλλιος | Χήρα βοηθείας

Χήρα βοηθείας Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που ευρέθην απένταρος, άνεργος, άκεφος και μόνος να περπατώ εις τον κεντρικό πεζόδρομο της πόλεως. Αναλογιζόμουν πώς θα ηδυνάμην να αποκτήσω χρήματα, εργασία, κέφι και συντροφιά. Αίφνης, μια νεαρά, γοητευτική και εύχαρη γυνή εξήλθε τινός καταστήματος μετά … Συνεχίστε να διαβάζετε Σπύρος Μάλλιος | Χήρα βοηθείας.

Σπύρος Μάλλιος | Ο κατά φαντασίαν ιατρός

Ο κατά φαντασίαν ιατρός Ο Ευστράτιος από μικράν ηλικίαν ήθελε να γίνει ιατρός. Έβλεπε πολλές ταινίες με ιατρούς και είχε αρχίσει να πιστεύει ότι είναι και ο ίδιος ιατρός. Έκανε ότι εξέταζε όλους τους συγγενείς και τους επισκέπτες, ακόμη και όταν ήταν υγιείς. Μίαν φοράν … Συνεχίστε να διαβάζετε Σπύρος Μάλλιος | Ο κατά φαντασίαν ιατρός.

Αικατερίνη Χριστοδούλου | Υφάντρα

Υφάντρα Παραθύρια κλειστά αμπαρωμένα φιμωμένα Διαπεραστικές ακτίνες φωτός εισχωρούν απ’ τις σκονισμένες γρίλιες Σαν να περίμενε από καιρό γυρτή στο περβάζι το πλήρωμα του χρόνου που έτρωγε σαν σαράκι ανεπαίσθητα την άδεια της σάρκα Ολημερίς έκοβε και έραβε σαν την υφάντρα αράχνη κεντήστρα των προικιών … Συνεχίστε να διαβάζετε Αικατερίνη Χριστοδούλου | Υφάντρα.

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Κινούμενη άμμος

Κινούμενη άμμος Τα πρόλαβε όλα ν’ ανεβαίνουν. Είδε το σπίτι του ψηλά, το βαθμό και το μισθό του να ψηλώνουν, όπως κι εκείνο τον κόμπο στο στομάχι ν’ ανεβαίνει ψηλά στο λαιμό. Κάποια νύχτα δε μπόρεσε να γυρίσει. Χάθηκε με τ’ αυτοκίνητο βουλιάζοντας. Γιατί παντού … Συνεχίστε να διαβάζετε Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Κινούμενη άμμος.

Μαρία Κρασοπούλου | Στιγμές μες στους αιώνες

Στιγμές μες στους αιώνες Τα νησιά που γλίστρησαν απ’ τα χέρια σου ξυπόλητα αδέλφια στο καιροσκόπο λιοπύρι. Στων εξόδων μου τα «μολών» ερχόσουν στοργική να με ταΐσεις. Χώμα, νερό, μπουκιές στοίβαζες στο χέρσο μου το στόμα. «Αέρα» φώναζα κι έτρεχες να βρεις μέτωπο να με … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαρία Κρασοπούλου | Στιγμές μες στους αιώνες.

Σωτήρης Λέτσιος | Τραγουδώντας στο μπάνιο

Τραγουδώντας στο μπάνιο Στο ερώτημα εάν τραγουδάμε στην μπανιέρα του σπιτιού μας, συνήθως ένα κύμα αμηχανίας συνοδευόμενο από μια ελαφριά απόχρωση του ροζ στο πρόσωπο κυριεύει ψυχή και σώμα. Δεν ανήκει στην κατηγορία των απαγορευμένων ερωτήσεων ούτε και ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι παραβιάζονται καλά κρυμμένα … Συνεχίστε να διαβάζετε Σωτήρης Λέτσιος | Τραγουδώντας στο μπάνιο.