Κατηγορία: Ποίηση

Σπύρος Κιοσσές | Απιστία

Δεν είναι αυτάστα χέρια μουσημάδια από καρφιάαπό τα μαστορέματαόλη μέρα.Τσιμπήματα απόαγκάθια είναιόταν τα βράδιατριαντάφυλλασου κρυφοκόβωμήπως πιστέψειςστην αγάπη μου. Ο Σπύρος Κιοσσές είναι διδάκτορας Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας). Εργάζεται ως Ε.ΔΙ.Π. Νεοελληνικής Λογοτεχνίας – Δημιουργικής γραφής στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ. Φωτογραφία: sanjoy sahaHire

Βιβή Κοψιδά-Βρεττού | Μικρογραφίες σε ρυθμό χαϊκού για τη μάνα

Ραβδί μαγικόΠαραμύθια που σκάβειΚι όλοι ακούνε… Διάφανο χέριΦυλαχτό καρφιτσώνειΟνειρεύομαι. ΑπολίθωμαΣτο στέρνο μέσα ψυχήΤην ψάχνεις παντού… ΜελισσοκέριΙδρωμένη εικόναΑνυπόδητη… Κατώφλι έρμοΛευκής θεάς ξόανοΣε παραστέκει. Η  Παρασκευή (Βιβή) Κοψιδά-Βρεττού είναι αριστούχος Διδάκτωρ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, βραβευμένη ποιήτρια και συγγραφέας, πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Λευκάδας και συνεργάτιδα του BookSitting. Διαβάστε εκτενές … Συνεχίστε να διαβάζετε Βιβή Κοψιδά-Βρεττού | Μικρογραφίες σε ρυθμό χαϊκού για τη μάνα.

12 ποιήματα για τη Μητέρα

Μαρία Αθανασοπούλου | Στη μητέρα μου Πολλά, πάρα πολλάαμέτρητα τα χρόνια ψάχνοντάς σεμέσα μου σε βρίσκωστην απόλυτη μεγάλη απουσία σουπου ίδια παραμένειαντίδοτο βρήκαδίχως σουγια να μπορέσωε κ ε ίστης φύσης την ομορφιάόπως τότεθυμάσαι σε συνόδευα το σούρουποσε κείνο τον περίπατοκατηφορίζοντας στη θάλασσακι οι μυρωδιές στους … Συνεχίστε να διαβάζετε 12 ποιήματα για τη Μητέρα.

Μανόλης Αναγνωστάκης | Δρόμοι παλιοί

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωταΚάτω απ΄τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώΝύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόληνεκρήΤην ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά Κάμε να σ΄ ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο τουπόθου μουΚι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώνταςΑκόμη μια σπίθα τρεμόσβηστη … Συνεχίστε να διαβάζετε Μανόλης Αναγνωστάκης | Δρόμοι παλιοί.

Δημήτρης Τρωαδίτης | Το άνυδρο

Οι κερασιές των ονείρων μαςδεν άνθισαν φέτοςυπέκυψαν στην ξεραΐλατων άγονων γραμμώνστο κέντρο των μεγαλουπόλεων οι ανθοφορίες αναβλήθηκανστο άνυδρο πεδίοοι σχέσεις μίσχοι κομμένοιστη διαλεκτική των στενών δωματίωντων αιθουσών βασανιστηρίων κάποια πουλιά είπαν θα έρθουνμα δεν φαίνεται σημάδι τους όλες οι αμαρτίες ξεπέζεψανκατέλαβαν αμαχητίτους τροχιοδρόμους του μυαλού … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Τρωαδίτης | Το άνυδρο.

Γρηγόρης Σακαλής | Αναγέννηση

Όταν τραγουδάςτα θλιμμένα τραγούδιατης μοναξιάς σουπαρέα μ΄έναμπουκάλι ρακήκαι τσιγάραμαύροι άγγελοισκοτεινοίκατεβαίνουν απ΄τον ουρανόκαι σε περιτριγυρίζουνκάποιες φορέςπάει ο νους σουστο κακόνα βλάψεις τον εαυτό σουόχι τους άλλουςμα πάντα καταφέρνειςνα διώξεις αυτές τις σκέψειςσηκώνεσαι όρθιοςοι μαύροι άγγελοιεξαφανίζονταιπαίρνεις το στρατίκαι πας μια βόλταστη φύσηεκεί που περπατούσεςμικρόςκαι η ελπίδαξαναγεννιέται μέσα … Συνεχίστε να διαβάζετε Γρηγόρης Σακαλής | Αναγέννηση.

Δημήτρης Καρπέτης | Μανδύας

Τα συναισθήματα καίγονται το λυκαυγέςστις υψικαμίνους της ζωής.Τρίζουν τα είδωλα του κόσμου,η μοναξιά σφάζεται στα θολά νερά.Μια τελευταία σταγόνα ελπίδας δεσμεύθηκε,ενέχυρο στα χέρια των τοκογλύφωντης ύπαρξής μας.Ξαπλώνω στο χώμαάνεμος υγρός ανακατεύειτη γαλήνια σιωπή.Η συμφιλίωση με το άγνωστο που έρχεται αργεί.Μέσα από τ’ αγκάθια ξεπροβάλειακόμα νωπός … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Μανδύας.

Διονύσιος Σολωμός | Ημέρα της Λαμπρής

Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσετης αυγής το ύστατο αστέρι,σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσετ΄ουρανού σε κανένα από τα μέρη ̇και από ΄κει κινημένο αργοφυσούσετόσο γλυκό στο πρόσωπο τ΄αέρι,που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα. Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,όλοι, μικροί … Συνεχίστε να διαβάζετε Διονύσιος Σολωμός | Ημέρα της Λαμπρής.

Τάκης Π. Πιερράκος | Το τελευταίο πέρασμα

Της πλέριας γνώσηςτο γιγάντιο δέντροκαταμεσής στο πουθενά ορθωνόταν.Ελκόμενοι από την κοινή τους τύχηοι ζωντανοί στον ίσκιο του μυριάδεςνα ξαποστάσουν λίγο και να φύγουν.Γαλαζοδείχναν οι σταυροί μπηγμένοισ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη.Ένας σταυρός για κάθε ζώντα.Στου ασημένιου κρίκουτο αμυδρό το φέγγοςΒογκούσε η ύπαρξη με βλέμμαθολωμένο.Ο … Συνεχίστε να διαβάζετε Τάκης Π. Πιερράκος | Το τελευταίο πέρασμα.

Βιβή Κοψιδά-Βρεττού | Δεν μεγαλώνουν τα παιδιά

Τότε ήρθαν τα δηλητήρια της Σταύρωσης -Άνοιξη ήτανε πάντα- Και τα παιδιά δεν ήταν ορφανά Χρόνια σγουρά πριν δεν ήταν Παιδιά ορφανά στην εκκλησιά Στη Σταύρωση και στην Ανάσταση Ήταν μονάχα λιγνά σαν πήχες Ποδαράκια σε λευκά Παπούτσια μέσα Της Παναγιάς και της Αγνότητας Πασχαλιάς … Συνεχίστε να διαβάζετε Βιβή Κοψιδά-Βρεττού | Δεν μεγαλώνουν τα παιδιά.

Αλεξία Καλογεροπούλου | Εαρινή δέηση

Άκου, άκου τα σήμαντρα* στις γειτονιέςπώς ηχούνανάσταση κι άνοιξη θυμίζουν,σπαρμένη γη με πράσινο χορτάρι,λιτό αντίδωρο σε ανόρεχτη θυσία.Άκου τα γέλια των παιδιώνπώς θυμώνουν τη νεκρική σιγήπου απλώθηκε στην πόλη.Δεκάρα δεν δίνουν για το θανατικό·ένα παιχνίδι είναι γι΄αυτά η ζωήκαι δυο λόγια με φίλους.Άκου, άκου τις … Συνεχίστε να διαβάζετε Αλεξία Καλογεροπούλου | Εαρινή δέηση.

Μιχάλης Μελαχροινούδης | Ξέρω έναν Χριστό

Ξέρω έναν Χριστό·τα αδέσποτα πιστά τον ακολουθούντα πουλιά τρώνε από τις χούφτες τουτο ψάθινο καπέλο κρύβει τον ιδρώτατις αυλακιές στο πρόσωποκαρέ πουκάμισο φαρδύπανωφόρι παλιό, στρατιωτικό Ξέρω μια Παναγιά·την έχουνε φάει οι δρόμοικουτσούβελα, γυμνά πατουσάκια και φωνέςκαρότσια με σιδερικά και παλιοπράγματασπιτικό έχουνε θαρρείςμία αυλή στον παράδεισοστα … Συνεχίστε να διαβάζετε Μιχάλης Μελαχροινούδης | Ξέρω έναν Χριστό.

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Το σακάκι

Στενεύει το ποίημασε λίγο δε θα μας χωράειλασκαρισμένες κουμπότρυπεςστο φθαρμένο σακάκι του κόσμουκάποιος παλεύει να μας κουμπώσεινα μην παγώσεικάποιος πνίγεται μέσα σε μελάνιαπώς να πει ευθαρσώς την πληγήλευκές νοσοκόμεςεξομολογητικές σελίδεςτού φέρνουν τον ορό της μνήμηςασθενής της γραφήςπώς να πει το χάοςέγινε κι αυτό κοσμητικό επίθετο … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαργαρίτα Παπαμίχου | Το σακάκι.

Ποιήματα 2009-2017 | Ασημίνα Ξηρογιάννη

Ένας τόμος με επιλεγμένα ποιήματα της Ασημίνας Ξηρογιάννη, που δίνουν το στίγμα της ποιητικής της ταυτότητας στο χρονικό πλαίσιο μιας περίπου δεκαετίας. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Η Ασημίνα Ξηρογιάννη, μέσα στη δεκαετία που ήδη πέρασε και στη δεύτερη την οποία βαδίζει, υπηρετεί την τέχνη … Συνεχίστε να διαβάζετε Ποιήματα 2009-2017 | Ασημίνα Ξηρογιάννη.

Αργύρης Φυτάκης | Δίψα

Διαβήκαμε πια το πέρασμα του χρόνου.Σε στέρφα γη διψάμε,χειμώνες ξερούς περάσαμεκαι τα σύννεφα του ορίζοντα δεν επαρκούν. Τα χείλη μας στέγνωσαν απ’ τα χάδια,η γλώσσα στέρεψε,μικρά κομμάτια στο κοίλον του λαιμού να τα ξεπλύνει η θάλασσα. Οι άνεμοι ξερίζωσαν τα πρόσωπά μας,τα φύτεψαν καταμεσής του … Συνεχίστε να διαβάζετε Αργύρης Φυτάκης | Δίψα.

Αλεξία Καλογεροπούλου | Ποίημα

Σε τάιζα με λέξειςγια να μην κοιμηθείςκαι λάλον ύδωρσου ’δινα για να ξεδιψάσεις,παιδί μου,του πνεύματός μου σάρκα,πόσο μου μοιάζεις.Το βλέπωκάθε φορά που απλώνεσαι ελεύθεραστη λευκή σελίδα.   Φωτογραφία: Beth Jnr

F.R. Higgins | Από πάνω ψηλά (μετ. Τάκης Π. Πιερράκος)

Από πάνω ψηλά Mια μονάχη σταχτιά ερωδίναΣτη φωλιά της, στο σπίτι πετάΕπάνω από νερά ταραγμέναΈχουν πιάσει φωτιά δυτικά,Όπου ένα πορτοκαλί φεγγάριΡαχατεύει σε αεράκι ελαφρό,Καθώς το σούρουπο ζυγώνειΚαι με τη συνοδείανυσταλέας φροντίδας χαλαρώνει. Ω, να τώρα η ερωδίνα πετάει αργάΤη φτερούγα διπλώνειΚαι γοργά θα συρθεί στα … Συνεχίστε να διαβάζετε F.R. Higgins | Από πάνω ψηλά (μετ. Τάκης Π. Πιερράκος).

Karin Boye | Το δέντρο

Όταν η πόρτα μου είναι σφαλιστή και η λάμπα μουσβησμένηκαι στην ανάσα του δειλινού κάθομαι τυλιγμένη,νιώθω τριγύρω ν’ αναδεύονταικλαδιά, ενός δέντρου τα κλαδιά. Στην κάμαρά μου όπου κανείς δεν κατοικεί,του δέντρου ο ίσκιος απαλός απλώνεται σαν πέπλο.Ζει σιωπηλά και θρέφεταισαν ένας ξένος. Μπορεί ένα πνεύμα … Συνεχίστε να διαβάζετε Karin Boye | Το δέντρο.

Τάσος Λειβαδίτης | Αυτός που σωπαίνει

Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψηενός ατέλειωτου χωρισμούΚι εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτιαμε τις σκοτεινές σκάλες τουςπου οδηγούνεάγνωστο που… Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρέςπου αρνούνταικλαίνε λίγοκι ύστερα ενδίδουνκαι τ’ άλλο πρωί,αερίζουν το σπίτιαπ’ τους μεγάλους στεναγμούς… Στα παλαιικά κρεβάτιαμε τα πόμολα στις τέσσερις άκρεςπλάγιασαν κι ονειρεύτηκανπολλοί … Συνεχίστε να διαβάζετε Τάσος Λειβαδίτης | Αυτός που σωπαίνει.

Δημήτρης Π. Παπαδίτσας | Λαβύρινθος

«τί ἦν εἶναι»[ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ] Δεν κατάλαβα προς τίμονοσύλλαβο το τίπρέπει να ρωτάει, αντίνα σιωπά ή ν’ απαντάει να με βάζει ή να με βγάζεισε λαβύρινθο που αλλάζει,της Αριάδνης η κλωστήόσο άσπαστη (όσο) κρατάει Πάλι πάλι όμως προς τίμονοσύλλαβο το τίμε ρωτάει; Με ταράζει με ταράζειάλλο να … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Π. Παπαδίτσας | Λαβύρινθος.