Κατηγορία: Ποίηση

Γιάννης Τσαρούχης | Τα ποιήματα της πνευματικότητας

Α’ Ένας άνθρωπος έστησε μια πνευματικότητα κοντά στη θάλασσα. Ήταν από τσίγκο, σ’ ένα τελάρο ξύλινο βαμμένο με λαδομπογιά. Το βράδυ την έριξε ο αέρας και σκότωσε ένα περαστικό. 1935 (Από το βιβλίο του Γιάννη Τσαρούχη «Ποιήματα 1934-1937», εκδόσεις Άγρα) Ο Γιάννης Τσαρούχης (Πειραιάς, 13 … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιάννης Τσαρούχης | Τα ποιήματα της πνευματικότητας.

Άγγελος Ερατεινός | Δύο ποιήματα

Άλλο φως Της μέρας φωςσβήνει η νύχταστην αγκαλιά της κλείνομαιανοίγουν άλλα σύμπανταμε φωτισμό ονείρου Δυο παράθυρα Στο δικό μου κελίδυο μάτια παράθυραμηχανικά ακολουθούν τις μέρεςτις νύχτες μέσα στα σύννεφαδιαλέγουν ήλιουςκι έναν ορίζονταγραμμή ελευθερίας Ο Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε στη Χίο το 1950. Έχει εκδώσει τις ποιητικές … Συνεχίστε να διαβάζετε Άγγελος Ερατεινός | Δύο ποιήματα.

John Montague | Όλα τα μυθικά εμπόδια (μτφρ. Τάκης Π. Πιερράκος)

Όλα τα μυθικά εμπόδια Όλα τα μυθικά εμπόδια κείνταιΑνάμεσά μας, η μακρόστενη φανταστική πεδιάδαΗ θηριόμορφη πτύχωση της oροσειράςΠου κρέμεται όλη τη νύχτα καιΚατακλύζει με νερά το Σακραμέντο, ο Άγιος ΙωακείμH χειμωνιάτικη συριστική βροχή, που παραδέρνει. Περίμενα ολημερίς, βηματίζονταςΝευρικά από το σταθμό στο μπαρ,Αφού είδα την … Συνεχίστε να διαβάζετε John Montague | Όλα τα μυθικά εμπόδια (μτφρ. Τάκης Π. Πιερράκος).

Δημήτρης Καρπέτης | Κανονικότητα

Αφεθήκαμε σε χέρια βάναυσανα ορίζουν τις ζωές μας.Γίναμε άνθρωποι της συνήθειας,μακριά τηςη επιβίωση αδύνατη.Δε μας ρώτησε ποτέ κανείς,υπακούμε σ’ αυτάπου άλλοι αποφασίζουν για μας,σ ‘αυτό που λέγεται κανονικό,μια πιθανή ελευθερίαπου μέσα της συνωστίζονταιόλες μας οι στερήσεις.Οι ανθρωποθυσίες συνεχίζονταιστο βωμό της επανάληψης.Ζούμε όσα μας επιτρέπουν οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Κανονικότητα.

Wislawa Szymborska | Μίσος (μτφρ. Βασίλης Καραβίτης)

Δείτε πόσο αποδοτικό είναι ακόμα,πόσο διατηρείται σε φόρματο μίσος στον αιώνα μας.Πόσο εύκολα υπερπηδά και τα πιο ψηλά εμπόδια.Με τι ταχύτητα εφορμά, πόσο γρήγορα μας εντοπίζει. Δεν είναι σαν τα άλλα αισθήματα.Ταυτόχρονα μαζί το πιο γηραλέοκαι το πιο νεαρό.Από μόνο του γεννοβολάει αιτίεςπου το ζωογονούν.Όταν … Συνεχίστε να διαβάζετε Wislawa Szymborska | Μίσος (μτφρ. Βασίλης Καραβίτης).

Ανδρέας Σαμαρτζής | Κομπάρσοι

Θα παίξουν ήσυχα τον ρόλο τους·είναι ήπιοι άνθρωποι.Θα μπούνε στη σκηνή σκυφτοί·θα πουν τα λόγια τους τα ορισμένακι ύστερα θα γίνουν ένα με το φόντο.Όσο κρατά η παράσταση δεν θα κουνηθούν.Μόνο λίγο πριν το τέλος θα έρθουν πάλι ταπεινά,να γίνουν ιδανικά σκαλιάγια τα χειροκροτήματα των … Συνεχίστε να διαβάζετε Ανδρέας Σαμαρτζής | Κομπάρσοι.

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος | Έτρεμε ένα βράδυ

Είπα «σε αγαπώ»και το κύμα σπούσεσιγαλό απαλόσα να ξεψυχούσε. Είπα «σε αγαπώ»κι έτρεμε το αέρι,σάμπως στη φωνήνα έκλαιε ένα αέρι. Είπα «σε αγαπώ»κι έπεφτε το βράδυ,σάμπως στη φωνήνα έτρεμε ένα βράδυ. Ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος ήταν μυθιστοριογράφος, ποιητής, διηγηματογράφος, μεταφραστής και δοκιμιογράφος, από τους πρωτοπόρους του … Συνεχίστε να διαβάζετε Κωνσταντίνος Χατζόπουλος | Έτρεμε ένα βράδυ.

Γρηγόρης Σακαλής | Εξορία

Σ΄ένα έρημο δρόμογεμάτο σκόνη και άμμοκαθόμουνα σε μια ξύλινηπαλιά καρέκλαείχα ένα καφέπάνω σ΄ένα σιδερένιο τραπέζιαγνάντευα απέναντι τα βουνάκοιτούσα το βάθος του δρόμουέκανα εκεί τις διακοπές μουσ΄αυτό τον έρημο τόπομε τα λίγα σπίτιαένα καφενείομα δεν μ΄ένοιαζεείδα κάποιον να έρχεταιαπό το βάθος του ορίζονταμια απόκοσμη φιγούραπέρασαν ώρες, … Συνεχίστε να διαβάζετε Γρηγόρης Σακαλής | Εξορία.

Νικηφόρος Βρεττάκος | Η μητέρα μου στην εκκλησία (αποσπάσματα)

Άλλαξε τη μπόλια της η μητέρα μου κ΄ ετοιμάστηκενα πάει στην εκκλησία.Καθαρή σαν αστέρι,παρ΄όλα τα μαύρα της, κατεβαίνει τα πέτρινασκαλοπάτια κοιτάζοντας την ευγένεια του ήλιουκαι τις άσπρες πορτοκαλιές. Δεν ξέρει η μητέρα μουτι είναι ο ήλιος. Τον φαντάζεται αγάπηπου ανατέλλει στον ουρανό-δεν ξέρει η μητέρα … Συνεχίστε να διαβάζετε Νικηφόρος Βρεττάκος | Η μητέρα μου στην εκκλησία (αποσπάσματα).

Ελένη Λιντζαροπούλου | Δύο ποιήματα

Ταμείο χρόνου Ι Έτσι σιωπηλά έρχονται οι λέξεις Σκάβουν μέσα μαςΚαι επουλώνουν τη σιωπή Είναι σαν τα χέριαπου αγγίζουν τις πληγές μαςκαι δεν φοβούνται Έτσι σιωπηλάΓερνούν και οι μέρες -Δύο, τέσσερεις, δύο μήνες, χρόνος- Ώσπου και η απουσία σου ακόμηΝα είναι ολωσδιόλου απαρατήρητη. Ταμείο χρόνου … Συνεχίστε να διαβάζετε Ελένη Λιντζαροπούλου | Δύο ποιήματα.

Τόλης Νικηφόρου | αμυντικός εξοπλισμός

γυμνό κι ευάλωτοτο κάθε τι σχεδόνπια με πληγώνειτο αίμα στις οθόνεςοι άστεγοι στο πεζοδρόμιοη αθωότητα εύκολο πάντα θύμα χρειάζομαι επειγόντως ένα ρούχομια πανοπλία αδιάτρητηκάτι από τίγρη ή παγετώνεςαπ’ τον εφηβικό μου κυνισμό έτσι όμως όπως έχω μάθει να επιβιώνωάοπλος με τα τραύματά μουπώς τώρα να … Συνεχίστε να διαβάζετε Τόλης Νικηφόρου | αμυντικός εξοπλισμός.

Δημήτρης Καρπέτης | Αιματοβαμμένη ανατολή

Η ζωή περιφέρεται λερωμένηστην απεραντοσύνη της αδράνειας,σκυθρωπή και σκονισμένη ικετεύει,στέκεται στα ματωμένα γόνατα.Μέσα σε καινούριο περιτύλιγμαπροσφέρεται θυσίαστην εύνοια των «επιφανών».Αιχμάλωτη λαμπυρίζει τις νύχτεςστο ολόγιομο φεγγάρι.Μια ζωή βορά της ασημαντότητας,κατασπαράσσουν τις σάρκες τηςοι σαρκοφάγοι εκπρόσωποι της αθλιότητας.Επώδυνος ο βηματισμός της λύτρωσης,δρασκελίζει τα συντρίμμια,γλύφει τα τραύματά της,το … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Καρπέτης | Αιματοβαμμένη ανατολή.

Τάκης Π. Πιερράκος | Όταν ανθίζουν οι τριανταφυλλιές

Έλα να περπατήσεις στους ροδώνες μου.Εδώ παλιά ο τόπος ήταν έρημοςκι ο χρόνος κατοικούσε αζευγάρωτος.Τώρα ανθίζουνε τριανταφυλλιές.Όταν ανοίγουν τα μπουμπούκιαοι φλόγες σέρνονται ως τον ορίζοντα.Τα πρωϊνά οι ροδώνες μουαιμοδοτούνται από αισχυντηλές αυγές,τα δειλινά ποτίζονταιαπό αιμόφυρτα λιογέρματα.Όταν ανθίζουν οι τριανταφυλλιέςμιλώ καθημερινά με τις ουράνιες δίδυμες.Την έκπαγλη … Συνεχίστε να διαβάζετε Τάκης Π. Πιερράκος | Όταν ανθίζουν οι τριανταφυλλιές.

Γιάννης Ρίτσος | Ειρήνη

Στον Κώστα Βάρναλη Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα,είναι η ειρήνη. Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτιαμ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτακ’ οι … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιάννης Ρίτσος | Ειρήνη.

Αργύρης Φυτάκης | Τρεις στίχοι για τον Μάη

Μάης φέγγει έξω:στους αγρούς κυλιόμαστε,στα μαλλιά μας στεφάνια από λουλούδια. Ο Αργύρης Φυτάκης είναι συγγραφέας, MA στη Δημιουργική Γραφή. Το πρώτο του αφήγημα «Ημέρα Γενεθλίων» και η πρώτη του συλλογή χαϊκού «Διαθλάσεις Φωτός» βρίσκονται σε ψηφιακή μορφή στην Ανοικτή Βιβλιοθήκη (openbook.gr) Φωτογραφία: Pixabay

Κώστας Γουλιάμος | Το Φάντασμα της Σάρκας

Στον Βαγγέλη Τασιόπουλο Δρόμοι και λίθοι της γαληνοτάτης πόληςΝερά που περίσσεψαν και κατεβαίνουν απ` το ΚαλάθιΣπίτια πάνω σε σπίτια με τα σοφά σκυλιά να ψάχνουν τη θάλασσαΚαι θάλασσα δεν βλέπουνΣπίτια πάνω στα περιβόλια που βύθισε ο ουρανόςΚαι συνεχίζουν να βγάζουν φωτιάΞοπίσω διαδηλωτές κυνηγώντας σφίγγες που … Συνεχίστε να διαβάζετε Κώστας Γουλιάμος | Το Φάντασμα της Σάρκας.

 Έφη Μαρία Παπία | Στα απέναντι σπίτια

Πέπλα σκεπάζουν μυστικά,πίσω απ΄ τα μισάνοιχτα παντζούρια. Μόνο άνθρωποι γυμνοί στο έλεος των σκέψεών τους,Παίζουν κρυφτό με κλειδωμένα πάθη,ή αφουγκράζονται μαραμένες υποσχέσεις,σαν στάζουν σε λιμνάζουσες αλήθειες. Νερό αντηχεί στις σωληνώσεις,Απόδειξη ύπαρξης,για όποιον ακούσει, σκυφτός στον τοίχο του. Ψυχρός ο αρμός, στο κουκούλι του πένθους του. … Συνεχίστε να διαβάζετε  Έφη Μαρία Παπία | Στα απέναντι σπίτια.

Joseph Mary Plunkett | Βλέπω το αίμα του στο ρόδο (μτφρ. Τάκης Π. Πιερράκος)

Βλέπω το αίμα του στο ρόδο Βλέπω το αίμα του στο ρόδο Στ΄ άστρα τη δόξα των δικών του των ματιών, Τις λαμπηδόνες του κορμιού του στα αιώνια χιόνια, Τα δάκρυά του είναι τα σταλάγματα των ουρανών. Βλέπω το πρόσωπό του σε κάθε άνθος· Ο … Συνεχίστε να διαβάζετε Joseph Mary Plunkett | Βλέπω το αίμα του στο ρόδο (μτφρ. Τάκης Π. Πιερράκος).

Γκέλη Ντηλιά | Δυο ποιήματα για το Πάσχα

Πάσχα στην Κέρκυρα Η σκόνη του Επιταφίου και της Ανάστασηςστα παπούτσια μουπασχαλιές στα πνευμόνια μουχορωδίες στα αυτιά μουμπάντες και κλειδιά του σολ και του φαστα μάτια μου,χιλιόμετρα να πάω και να γυρίσωγυρεύοντας στασίδινα ψάλλω τα Πάθη.Έτσι πέρασα και φέτος απέναντι. Ένα άλλο Πάσχα πέρυσι Πασχαλιές … Συνεχίστε να διαβάζετε Γκέλη Ντηλιά | Δυο ποιήματα για το Πάσχα.