Κατηγορία: Το ποίημα της εβδομάδας

Τάκης Π. Πιερράκος | Αφού δε δυνηθήκαμε

Αφού δε δυνηθήκαμενα αφιερώσουμεο ένας υψηλή ποίηση στον άλλοΑφού δεν καταφέραμενα ιστορήσουμεο ένας το πορτραίτο του άλλουμε αψεγάδιαστες πινελιέςστον καμβά των αιώνωνΑφού η σύμπλεξή μαςδεν πρόκειται να υψωθεί ποτέσε θέση περίοπτηίδια μ΄αυτή του Λυτρωτήστην κορυφή του ΡίοΑς εκραγούμε απόψε τα μεσάνυκτακαι ας χαθούμε πρόωροικατάστηθα του … Συνεχίστε να διαβάζετε Τάκης Π. Πιερράκος | Αφού δε δυνηθήκαμε.

Κώστας Τσιούφης | η τελευταία μάχη

οι ηττημένοι των μαχών κρατούν στα χέρια σαν τρόπαιο την ματωμένη τους καρδιά τα μάτια ορθάνοιχτα απ’ τον φόβο της τελευταίας τους ανάσας τον ουρανό κοιτάζουν των δακρύων με την ψυχή τους έφιππη ν’ αποζητά τον θρίαμβο στους δρόμους των σκιών των ερειπίων ο τύμβος της απονομής απρόσιτος της νίκης οι παιάνες πια δεν ακούγονται έπιασε να βρέχει κι αυτοί οι ξεχασμένοι ήρωες στο χώμα κείτονταιμόνοι … Συνεχίστε να διαβάζετε Κώστας Τσιούφης | η τελευταία μάχη.

Τάκης Π. Πιερράκος | Μαγνητική θύελλα

Μαγνητική θύελλα Όταν στέκεσαι αντίκρυ φωτεινή και πασίχαρη με τις μηχανές αναμμένες έτοιμη για απογείωση εκτρέπονται τα ποτάμια από τις κοίτες τους και τα ζωντανά πελαγώνουν. Υπερταχείς άνεμοι διπλώνονται γύρω από τσακισμένες συνάψεις. Ράχες χλοερές κοκκινίζουν από αθρόες σφαγές αδελφωμένων γιγάντων. Η θάλασσα νοικοκυρεύεται γινατωμένη … Συνεχίστε να διαβάζετε Τάκης Π. Πιερράκος | Μαγνητική θύελλα.

Κώστας Τσιούφης | οι φίλοι

οι φίλοι καθώς η δίνη των καιρών να μας ρουφήξει απειλεί βαθιά μεσάνυχτα φτάνουν οι φίλοι μιας μοίρας γόνιμης να μας τραβήξουν πάλι στον αφρό ως την ημέρα του στερνού διάπλου τότε που οι ίδιοι πάλι θα φέρουν τα σωσίβια με τα ονόματά μας πάνω … Συνεχίστε να διαβάζετε Κώστας Τσιούφης | οι φίλοι.

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Σκιές

Σκιές Χορεύουμε σαν να μην υπάρχει έδαφος κι ας υπάρχει αποδεικνύει πως υπάρχουμε εμείς Η Μαργαρίτα Παπαμίχου γεννήθηκε το 1969 και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο και δραστηριοποιείται στο χώρο της εκπαίδευσης ως εμψυχώτρια Θεατρικού παιχνιδιού. Ποιήματά της έχουν … Συνεχίστε να διαβάζετε Μαργαρίτα Παπαμίχου | Σκιές.

Φάνης Λελεμψής | Οι λέξεις διαμαντόπετρες

Οι λέξεις διαμαντόπετρες Στην ποιήτρια Αλεξία Καλογεροπούλου Τρέχει το αέναο στις κατηφόρες και στις ανηφόρες Μια φούχτα Μέρα και Νύχτα είμαστε Ο ύπνος ο μικρός μας θάνατος Το ξύπνημα η Ανάσταση μας Οι λέξεις διαμαντόπετρες στην άμμο του τυχαίου Η Ποίηση είναι η συνάντηση της … Συνεχίστε να διαβάζετε Φάνης Λελεμψής | Οι λέξεις διαμαντόπετρες.

Κατερίνα Θανοπούλου | Το βέλος του χρόνου

Το βέλος του χρόνου Εαρινή συμφωνία αλληλουχίας, καθώς το θέρος στεγνώνει τις ανάσες της βροχής. Κάθε πρωί αναμέτρημα και κάθε βραδινό σιγή. Ο δείκτης κόβει τη μοίρα και την πετά στο χτες. Το βέλος του χρόνου -διάσταση στο σύμπαν- μας κοιτά σκωπτικά να περιφέρουμε την … Συνεχίστε να διαβάζετε Κατερίνα Θανοπούλου | Το βέλος του χρόνου.

Τάκης Π. Πιερράκος | Όταν σε κοιτάζω

Όταν σε κοιτάζω Όταν σε κοιτάζω η μορφή σου γίνεται ιερός σκοπός. Οι ουράνιες σφαίρες φρενάρουν την κανονικότητα της ανάγκης και κοκαλώνουν. Γαλανή ενάργεια στάζουν τα γήινα Η ύπαρξή μου εγκλωβίζεται πανευτυχής στο πηγάδι της μαρμαρωμένης στιγμής. (Από την ποιητική συλλογή του Τάκη Π. Πιερράκου … Συνεχίστε να διαβάζετε Τάκης Π. Πιερράκος | Όταν σε κοιτάζω.

Μάγδα Παπαδημητρίου – Σαμοθράκη | Μισοτιμής

Μισοτιμής «Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.» Οδυσσέας Ελύτης Ένα καράβι μια ελιά κι ένα αμπέλι ξαναχτίζουν την Ελλάδα, είπε ο μεγάλος Ποιητής. Μα εσύ δεν … Συνεχίστε να διαβάζετε Μάγδα Παπαδημητρίου – Σαμοθράκη | Μισοτιμής.

Ντέμης Κωνσταντινίδης | Απορία

Απορία Τι γίνονται οι φοιτητές, όταν τελειώσουν τη σχολή; Τουλάχιστον κάποτε είχανε τα νιάτα τους, την ψευδαίσθηση του άφθαρτου, τον μέλλοντα τον εξακολουθητικό. Το πτυχίο να εκκρεμεί σαν τη ζωή τους. Πάντοτε αναρωτιόμουν― τι απογίνονται; (Από την ποιητική συλλογή «Οι ψυχές αυτές μένουν απούλητες», 2020) 

Δημήτρης Τρωαδίτης | Καθήκον

Καθήκον Να ξαναγεννηθούμε απ’ το χώμα Να προσπεράσουμε τις μοιραίες συναντήσεις Να διαλύσουμε ψεύτικες ευχές και διλήμματα Να εκμυστηρευτούμε τα μυστικά μας Ν΄αρχίζουμε τις μεγάλες ανατροπές Να αποτινάξουμε το ταραγμένο φόντο των ημερών (Από τη συλλογή του Δημήτρη Τρωαδίτη «Λοξές ματιές», εκδόσεις Στοχαστής, 2019) Ο … Συνεχίστε να διαβάζετε Δημήτρης Τρωαδίτης | Καθήκον.

Γιώργος Βλάχος | Leyla

Leyla Όταν ο μήνας Ιούλης διέσχιζε με ποδήλατο τη λεωφόρο Τ .Vladimirescu στη Σινάγια ο Ντενεμπόλα με κόκκινο χιτώνα σταυροπόδι πάνω από την επανάσταση δίδασκε ιστορία στα κεράσια Η Leyla μαία απ’τη Νταμιέττα απευθύνεται στους νόμους του Κέπλερ: με την πανσέληνο ασυμβίβαστη δεν αναγνωρίζω τη … Συνεχίστε να διαβάζετε Γιώργος Βλάχος | Leyla.

Αλεξία Καλογεροπούλου | Τυλιγμένη με ιστούς

Τυλιγμένη με ιστούς Με μαλλιά μπερδεμένα, πιασμένα όπως όπως μ’ ένα χτένι, το κρεβάτι που εκείνος κοιμήθηκε  στρώνει, διπλώνει κουβέρτες και τα μαξιλάρια τινάζει. Τα άπλυτα ρούχα στο πλυντήριο βάζει, φροντίζοντας να ξεχωρίσει τα λευκά απ’ τα χρωματιστά, τις πετσέτες απ’ τα υπόλοιπα, πριν σιδερώσει … Συνεχίστε να διαβάζετε Αλεξία Καλογεροπούλου | Τυλιγμένη με ιστούς.

Αλέξανδρος Τσαγκαρέλλης | Εσείς κι εμείς!

Εσείς κι εμείς! Εσείς, Οι εξουσιαστές, Φυγόμαχοι ριψάσπιδες, Που «γη και ύδωρ» δώσατε Στο κτήνος του αιώνα. Εσείς, Κουκουλοφόροι, Συνοδοιπόροι, Συνεργάτες, Π’ ευτελίσατε Τον ιερό αγώνα. Εσείς, Οι ασφαλώς βιώσαντες τα γεγονότα Π’ υποσκελίσατε μετά Και ανασκολοπίσατε Όσους το φρόνημα είχαν ψηλό, Όσους δεν σκύβαν … Συνεχίστε να διαβάζετε Αλέξανδρος Τσαγκαρέλλης | Εσείς κι εμείς!.

Σοφία Κιόρογλου | Σπείρε φόβους

Σπείρε φόβους Έρωτας χαριτωμένος, τσαχπινιάρης Στην αρχή χαμογελάει, κάνει νάζια. Ερωτευμένος Τρέχει με χίλια, στραπατσάρεται, σπασμένος καθρέφτης η ψευδαίσθηση Φόβος συναίσθημα υπερτιμημένο μια σκιά που διογκώνει την τελεία κάνοντάς την μουντζούρα. Φοβάμαι ρήμα τρομαγμένο συναισθηματική αγκύλωση κασετόφωνο ντεκ μαύρο. Φοβισμένος Επίθετο καθόλου ευδιάθετο ψάχνει την … Συνεχίστε να διαβάζετε Σοφία Κιόρογλου | Σπείρε φόβους.

Ολυμπία Θεοδοσίου | Θέληση απούσα

Θέληση απούσα Ίσως και οι μέρες να φορούν μάσκες να αλλάζουν πρόσωπα να μας συστήνονται κάθε πρωί με νέο όνομα. Εμείς όμως στρατευμένοι στη ροή της αμαξοστοιχίας βυθισμένοι σε μια ακύμαντη θάλασσα υπνοβατούμε σε ένα όνειρο ξυπνητό στροβιλιζόμαστε γύρω από τον άξονά μας με το … Συνεχίστε να διαβάζετε Ολυμπία Θεοδοσίου | Θέληση απούσα.