#7 | Μένουμε σπίτι και γράφουμε | Υπερρεαλιστική Ομάδα Θεσσαλονίκης

Surreal Landscapes Of The Mind - Jac Fear
Tenement | Jac Fear

 

Φόβος 

Ιλιγγιώδης γλώσσα σε ρώγα πενταγράμμου
διαστέλλει προθαλάμου αορτή
στης ήβης τον υπερσυντέλικο εσωρούχου,
καθώς γνέφει πυροκροτητές αποτεφρωμένης αφής.
Οπή ανάσας σε κρεμάμενο ιδρώτα σύννεφου
ρίζωνε σε φέρετρο σιτοβολώνα.

Βουβή παλίρροια πλημμυρίζει τον εγκέφαλο
Μανιασμένες αναλαμπές διασπασμένης σκέψης
Θολωμένες κρίσεις αποστεώνουν ξεψυχισμένες ανάσες
Κιτρινισμένοι παλμοί αφυδατώνουν πορφυρές ροές.

Περιπαθής καθρέφτης αγγειοδιαστολή σπόρου στεγνού
στίλβων στο ημίφως κλαυθμυρισμός ολολύζει ενδόμυχος
ασπαίρων ατμός αβίστα διολίσθηση
οκνός πριονιστής ονείρων εντρύφηση υγρής θεοδικίας
ευσύνοπτη καταφυγή εγκρατείς περισκελίδες σε σκοιλμό
βρυχώμενες εκπνοές ανυπόδητη ορφνή υπόκλιση.

Παραμάγαζο εωθινής εγρήγορσης ελαττώνει την υλιστική νοσηρότητα
συναντώντας αποβλεπτικότητες απαγχονισμένων καρπών.
Ανορθόδοξα κύματα παλιμπαιδίζουν
με τους ρεμβασμούς οικιστικών συνόλων
ανταποκρινόμενα στα κελεύσματα υπνοφόρων χυμών.

Φλεβίτης αγκαθωτής λοίμωξης οιστρογόνου
σιδερώνει θρόμβους παλμικής λείανσης
Παλινδρόμηση καθαρτηρίου μήτρας
θεμελιώνει κρανίο ταξίμετρου κακόηχης παθητικότητας.

Αλλοίωση διαστολής κίβδηλου ειδώλου
κατακλύζει φλοιό λειψάνου
καθώς μοχλεύει βατήρα νεόκοπης χίμαιρας.
Νωπές ρωγμές νευρώνα
σπέρνουν άκαρπες κηλίδες.

Ετερόκλητη μετάσταση σταγονιδίων
σπέρνει αλωπεκία εγκεφαλικών κυττάρων.
Σε λάκκο κακώσεων
πυώδεις φύτρες νάρκης
χαρτογραφούν ανέραστες οσμές
ανορθογραφίας 360 μοιρών
δίχως αντισηπτικό.

Κρεμασμένη σε τοίχο η ροή
διασχίζει με μανία την άκρη της πόλης,
ειρηνικά τραγουδώντας διάφανες νότες
μέσα από γυάλινα ραδιόφωνα
πάνω σε χλωριούχες αυλές.

Λοιμική ανάκλαση ετερόφωτου δρέπανου
νυκτίρρευστος μαζός σπαργών προς απορροή δάκνοντος βρέφους
εκχύλισμα τύρφης τίκτει κρόταλα τάρβους
τανύονται αρπίσματα οφθαλμών πεπηρωμένων-
ψευδάργυρος άνθρωπος δεικνύει έσχατη ακωκή ηλίου
πεπαρμένη βελόνη εφιάλτου στο μέτωπο.

Λιμνάζων βρόγχος οπιώδους ομίχλης
ασθμαίνεις σαρκωδών χειλέων μειδίαμα
νεμέσεως απορροή, έγερση
σκωπτική υπόφυση αταραξίας θλάση
Διαπυούμαι αλφική ιδιωτεία.

Σε σώμα παρείσακτο φύτρωναν ηδονές
ακροτελεύτιο το πάθος οπισθοχώρησε
πέτρες τυλίχτηκαν, θρήνος, στο λαιμό
φόβος σαστισμένος τρέμει αναστάσιμες γιορτές.

Συλλογικό ποίημα | Με σειρά σύνταξης: Αντώνης Χαριστός, Μαρία Μπουρμά, Θοδωρής Γούτας, Σταύρος Παπαγιάννης, Έλενα Στεφανίδου, Φιλίτσα Παυλιώτη, Νατάσα Χασάκιοϊλη, Αργύρης Φυτάκης, Σταύρος Γκιργκένης, Αφροδίτη Μιχαηλίδου, Δημήτρης Αθανασέλος

#menoumespiti_kai_grafoume

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s